GOL.GE Forum: საქართველოს ისტორიის ფალსიფიკატორები - GOL.GE Forum

Jump to content

  • (4 Pages)
  • +
  • « First
  • 2
  • 3
  • 4
  • You cannot start a new topic
  • You cannot reply to this topic

საქართველოს ისტორიის ფალსიფიკატორები კრიტიკა

#121 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   badrii Icon

  • Advanced Member
  • PipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 594
  • რეგისტრაცია: 19-February 07

Posted 11 September 2007 - 07:12 PM

აი, კიდევ ერთი დასავლეთელი ფალსიფიკატირი და ფლიდი, რ-იც საქართველოსთვის მტკივნეულ საკითხს ეხება. მიიჩნევს რა თავს პაციფისტად, ბუშ-უმცროსს მოუწოდებდა თავი შეეკავებინა საქართველოში აშშ კონსტრუქტორების შეყვანისაგან. ის ამ წერილით მიმართავს საკუთარ პრეზიდენტს და უხსნის, თუ რა რთული ეთნო-პოლიტიკური სიტუაციიაა აფხაზეთში და, საერთოდ, საქართველოში. იქ, ცხოვრობს სხვადასხვა ეროვნების წარმომადგენლები და ყველას ლამის ერთმანეთი სძულთო. ქართველები მეგრელების ენას "ძაღლების ენას უწოდებებო", მეგრელები სვანებზე ანეკდოტებს ჰყვებიანო, სოხუმის სახელწოდებაში თუკი ქართულ სუფიქს "ი"-ს იხმარ, აფხაზების გულისწყრომას დაიმსახურებო, აფხაზეთი მეგრელებმა და ქართველებმა, საქართველო კი რუსეთმა დაიპყროო... კავკასიაში არის სისხლის აღების წესი და რადგანაც ქართველებმა ბევრი სისასტიკე დაატრიალეს აფხაზეთში, ორასი ათასი ლტოლვილი ქართველ-მეგრელის დაბრუნება აფხაზეთში გამოიწვევს აფხაზთა მიერ იმდენი ქართვეკლის ამოჟლეტვას, რამდენი აფხაზიც ემსხვერპლა 1931 წელს სტალინისტურ ბანაკებშიო. ერთადერთი გამოსავალი არისო მტრის შვილის აყვანა და გაზრდა, შერეული ქორწინებები, მაგრამ აფხაზებს არ სურთ ქართველებთან ქორწინება და არც ერთ ჯგუფს არ სურს მეგრელთან შეუღლება, რადგან ღვთისაგან აკრძალულიაო. "თეთრი ლეგიონის" წევრ გია ლომაიას ვინმე ფილიპოვისათვის უთქვამსო, რომ ამერიკელებმა 200 კონსტრუქტორის ნაცვლად 2.000 უნდა გამოგვიგზავნონო.

აი, ასეთია ეს სულელური წერილი. მისი ინფორმატორი ჩანს ვიღაც რუსი.

აი, მისამართი ამ წერილის თაროსი :

http://www.joebobbAbkhazia? Would you mind spelling that, Mr. President?

აი, თავად წერილიც :

By Joe Bob Briggs
April 12, 2002


--------------------------------------------------------------------------------

Am I hallucinating or did Bush just send 200 soldiers to Georgia?

I don't mean Fort Benning. I mean the real Georgia, as in the Caucasus Mountains. Guys who eat goat yoghurt and live to the age of 120.

I've met some of these guys. I wasn't brave enough to actually enter Georgia, but Georgians have been known to troll the bars around Adler and Sochi, on the Russian side of the border, where all the posh Black Sea resorts are.

And talk about your Alpha Male specimens. When Georgians suggest a "round" of drinks, they mean a bottle of vodka--for each person at the table. Insult one of them, and they not only vow to kill YOU, they include all your family as well. But if they're scary in a disco, I can just imagine how scary they are with malfunctioning Kalashnikovs slung over their shoulders.

But wait! Were those really Georgians I met, or were they . . . Abkhazians? More important, are U.S. soldiers really going to Georgia, or are they going to Abkhazia?

Okay, let's back up. Everybody refer to your atlas. See that little speck of mountain chaos at the eastern edge of the Black Sea, wedged in there between Russia, Turkey, Armenia and Azerbaijan? Stalin's homeland? Yeah, that's the place.

Okay, it's a country now. And supposedly these Georgians are gonna help us rout out some Al Qaeda leftovers who have taken refuge in the Pankisi Gorge up in the snow-covered Caucasus. But I'm sure that whatever the Georgians are saying about that is at best a white lie and at worst an outright whopper. They wanna get the American military into the country under Georgian auspices because that tends to make them the legitimate government, as opposed to the breakway Abkhazian government in Sukhumi.

Whoops! I just lost two family members. I mean in the Abkhazian capital of Sukhum. If you put that last "i" on it, you're giving it the Georgian name. And Abkhazians hate Georgians. In fact, let's just refer to the capital of Abkhazia from here on out as AqW'a, which is the Abkhazian language name.

Trust me. If there are any Al Quaeda cells hiding in Georgia, they are not in the northeastern Pankisi Gorge. When Muslim separatists go to Georgia, they end up not in the east but in the west, in Abkhazia, where Abkhazians have ties to the northern Caucasus, the part of Russia where Russian soldiers fear to tread. Are you following this so far? I'm sure you're not. Diplomatic veterans with 30 years of experience can't follow this.

Okay, what exactly are Abkhazians? Nobody knows. All we know is that sometime in the last 3,000 years they got separated from the other ethnic tribes in the northern Caucasus--the Chechens, Ingushetians and various other wild mountain peoples--and during the Soviet years it got really bad for them as they lost their language, their government, and 80 per cent of their population, most of them ending up in Turkey. (And Brooklyn, of course. Every refugee nationality ends up in Brooklyn.) They've especially hated being part of Georgia since 1931, when Stalin tried to eliminate Abkhazia altogether.

But when the Soviet Union broke up, the Abkhazians saw their big chance. They actually started rioting as early as 1989, when the Georgians tried to take away their Abkhazian university and replace it with a satellite of the Georgian state university. But things got really bad during the Yeltsin years, when Boris was stirring them up as a way to force Georgia to remain part of the Soviet Union. "You need our Russian troops to contain these crazy Abkhazians," was pretty much his message.

But the Abkhazians revolted anyway. They got driven out of their capital, but they regrouped, made some alliances with the Russians and the Chechens, then made a sweep back down out of the mountains in 1993 and wiped out the Georgian army, and, while they were at it, all the Georgians that were living there.

That's why you now have up to 200,000 Georgian refugees hanging around the edges of Abkhazia, waiting for their big chance to go back in and reclaim their homes. A Boston Globe reporter named David Filipov recently showed up in Zugdidi, which is the town right there at the Inguri River, separating historical Abkhazia from historical Georgia. And the local militias told Filipov that they're very happy to see the United States sending troops, because they fully expect them to help cross the river and retake all Abkhazian lands. They even compared themselves to the Northern Alliance.

Filipov interviewed somebody named Gia Lomia, who fights for something called the White Legion, and he said, "Let the Americans come and help us. But tell the American government that 200 advisers are not enough. We need them to send at least 2,000 combat troops."

But I'm gonna go out on a limb here and suggest that maybe, just maybe, Filipov wasn't speaking to Georgians OR Abkhazians when he got his interview. I think he was more likely speaking to Mingrelians.

Did I say this was gonna be easy?

Okay. Just as the Abkhazians hate the Georgians, the Mingrelians hate the Abkhazians. The Mingrelians have been living in Abkhazia all these years, separated from their language, their national culture, and their ancestral lands, feeling twice removed from any chance at having a government of their own because, among other things, Georgians refer to them as speaking "the language of dogs" and Abkhazians don't refer to them at all. Their first language is Mingrelian, their second language is Russian, and their third language is Georgian, which happened mostly because it was foisted on them in schools after Stalin's plan to subjugate the Abkhazians and just get rid of the Mingrelians entirely, since there were entirely too many ethnic groups clogging things up around the Black Sea.

Okay, let's review. The Georgians hate the big bad Russians. The Abkhazians hate the big bad Georgians. The Mingrelians hate the big bad Abkhazians who added insult to injury by treating them like mere Georgians instead of brothers in the ancient Colchis civilization. (Don't ask.)

Now. The Georgians who were run out of Abkhazia can conceivably take refuge in Tbilisi and other cities where their own people dwell, but the Mingrelian refugees have nowhere to go. Actually, they're refugees from Abkhazia, but their actual refugee camps are in the historical Mingreligian capital, the aforementioned Zugdidi. The problem is, Zugdidi is a Georgian city now. The Mingrelians don't like that, but theydon't have time to fight Georgia right now. First they have to go back into Abkhazia and get their homes back there. Then presumably they could launch an offensive against the illegal Georgian occupation of Mingrelia, which is next door to Abkhazia, and reestablish the country that hasn't been a country since before the Ottoman Empire, when it was turned into a vassal principality by the marauding Turks. (Russia annexed it in 1803, so for 200 years they've longed for the good old days when they had more autonomy as a Turkish puppet state than they have now.)

The goal of both the Abkhazians and the Mingrelians is ultimately to reestablish the kingdoms of Colchis and Kartli, which exist on maps at the British Museum pored over by antiquities scholars who would presumably have to be trundled down to Asia Minor to do the surveying on the reconstituted empires of three millennia ago. Hey, it's a long shot, but you can't keep a good Mingrelian down.

But it gets more complicated. (Sorry.) This week the Russians sent 78 armed blue-jacketed soldiers into the Kodori Gorge in Abkhazia. Why? Because that's where they say the Chechen terrorists are hiding, and they got upset that Georgia was letting American troops in but not allowing them to go in there and clean house. There are 1,600 troops patrolling the peacekeeping zone around Zugdidi, and some of them are Russian, but those blue jackets indicated there was some kind of SWAT-team action going on. Maybe the Russians thought they could sneak in undetected, but Georgia's president ordered the troops to either get out or he would drive them out, and apparently Putin has called them home now.

But at least the Russians had the right idea. If you're looking for terrorists, the Kodori Gorge is the place to look, and it has the added advantage of being in a non-country-- Abkhazia--with such a loose shifting government that nobody wants to go up there and check on what you're doing. But in the now increasingly likely event that we do stage operations in Abkhazia, I think there are a few things our president should know:

Abkhazians feel like they're "brothers" with the Chechens, Ossetians and Ingushetians, but they are not Muslim. Only 10 per cent are Muslim.
Ninety per cent of the Abkhazians are Christian, but they don't really go to church or call themselves Christian. It's sort of a holdover from a deal made by their king in the ninth century. (These people don't forget anything.)
They still have national shrines to ancient gods throughout Abkhazia, indicating that most of them profess some combination of political Islam, nominal Christianity, and practical paganism.
The reason they say the Georgians shouldn't come back to AqW'a, the capital, is that they don't want their Georgian friends to get hurt, and if they came back they would be obliged to kill them. This is one of those eye-for-an-eye blood-revenge countries where, if a guy in a neighboring family kills your brother, you're obligated to go kill any member of his family (doesn't have to be the killer). There were so many Georgian atrocities over the years that, if the Georgians come back, they have to kill them until the number of dead Georgians is equal to the number of dead Abkhazians going back to 1931 and including all the people sent to Stalinist labor camps. This makes perfect sense to an Abkhazian.
The only way to stop the cycle of revenge killings is to adopt a child from your enemy's family. They do this all the time. Once the child comes to live with you, you're considered a blood relation and you can no longer spill the blood of the other family. Marriage between warring families is even better. But, in this case, most Abkhazians don't want to get married to Georgians, and neither group wants to marry a Mingrelian, God forbid.
There are two cities in Abkhazia--Sukhum and Tkvarcheli-- and five resort cities (!) and 575 villages.
The ancient traditional vestment of the Abkhazian, called the cherkesska, is a belted black coat with long sleeves and a row of cartridge pouches on the chest.
Do you get the picture here, Mr. President?
Did I mention the Svans? I forgot to tell you about the Svans. The Svans have their own language, too, and they're the butts of jokes told by the Mingrelians. They also have a lost kingdom, but it's currently occupied by the Abkhazians and Mingrelians, which are in turn occupied by the Georgians, with the Russians on the way.

Please, Mr. President, no.


*
Joe Bob Briggs writes a number of columns for UPI and may be contacted at joebob@upi.com or through his website at www.joebobbriggs.com. Snail mail: P.O. Box 2002, Dallas, TX 75221.


--------------------------------------------------------------------------------

Return to the Column Archive

© 2002 Joe Bob Briggs All Rights Reserved

riggs.com/jbamerica/2002/jba20020412.html
0

#122 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   teo777 Icon

  • Golden Member
  • PipPipPipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 4063
  • რეგისტრაცია: 04-September 06

Posted 10 October 2007 - 01:34 PM

ბაგრატიონთა საგვარეულოს წარმოშობის საკითხისადმი დასავლეთში დამკვიდრებული ტენდენციური მიდგომის შესახებ



სამწუხაროდ, დასავლურ (მათ შორის ამერიკულ) ისტორიოგრაფიაში დამკვიდრდა მცდარი, დაუსაბუთებელი, რეალურ ნიადაგს მოკლებული მოსაზრება ქართველ ბაგრატიონთა საგვარეულოს სომხური წარმოშობის შესახებ. ამ მხრივ გამოირჩევა კ. თუმანოვის, რ.-გ. სუნის და სხვათა ნაშრომები. საკითხისადმი ამგვარი, ტენდენციური მიდგომა მნიშვნელოვანწილად განაპირობა სომეხი ისტორიკოსის ნ. ადონცის სამეცნიერო მემკვიდრეობამ და ამ მიმართულებით სომხური დიასპორის აქტიურობამ. ბაგრატიონთა საგვარეულოს წარმოშობის შესახებ ამ ანტიმეცნიერული ვერსიის მიმდევარნი მთლიანად ახდენენ ქართული წერილობითი ისტორიული წყაროებისა ("ქართლის ცხოვრების" ჟამთააღმწერლობითი თხზულებანი, სუმბატ დავითის ძის თხზულება ტაო-კლარჯეთის ბაგრატიონთა შესახებ და ა.შ.) და ქართველ მეცნიერ-ისტორიკოსთა ნაშრომების მონაცემების იგნორირებას. ამის ნათელი მაგალითია თუნდაც ინგლისური ვიკიპედიის სტატიის Bagratid Dynasties სადისკუსიო გვერდზე გამართული ე.წ. "დისკუსია". სამწუხაროდ, ინგლისური ვიკიპედიის მესვეურთა უდიდეს ნაწილს ამგვარი, მეტად ტენდენციური დამოკიდებულება აქვს არათუ ბაგრატიონთა საგვარეულოს, არამედ, საერთოდ, - საქართველოს ისტორიისადმი.

http://ka.wikipedia....%83%91%E1%83%98
0

#123 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   parna Icon

  • Advanced Member
  • PipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 107
  • რეგისტრაცია: 16-March 07

Posted 10 October 2007 - 09:23 PM

ერეკლე მეფე ხელს აწერდა როგორც პანკრატიონი, რაც ნიშნავს უძლეველს, ძლევამოსილს. შეიძლება ბაგრატიონი სულაც არ უკავშირდება "ბაგრატს", როგორც ეს დამკვიდრებულია, არამედ სულ სხვა დატვირთვა აქვს და სომხებმა ეს ნამდვილად არ იციან.
0

#124 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   teo777 Icon

  • Golden Member
  • PipPipPipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 4063
  • რეგისტრაცია: 04-September 06

Posted 11 October 2007 - 12:30 PM

საინტერესო დეტალია!
ანუ სიტყვა ბაგრატიონი წარმოიშვა უძლეველიდან?
რა ენაზეა ასე?
0

#125 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   parna Icon

  • Advanced Member
  • PipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 107
  • რეგისტრაცია: 16-March 07

Posted 11 October 2007 - 11:04 PM

სიტყვა ბერძნულად ითვლება, მაგრამ რომელიღაც ძველი ენიდან უნდა იყოს შესული, რადგან ძალიან ძველ მითიურ პერსონაჟს უკავშირდება.
0

#126 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   კომისია Icon

  • Advanced Member
  • PipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 208
  • რეგისტრაცია: 17-September 07

Posted 11 October 2007 - 11:16 PM

სომხებს რომ ჰკითხო შოთა რუსთაველი მაგათიანი იყო :lol:
პოსტის საინფორმაციო მხარდამჭერია "gol.ge". ოქროს სპონსორი - "ბლექ ინტერნეიშენალზი". ოფიციალური გადამყვანი "British Airways". მთელი კოლექტივი მადლობას ვუხდით მეფუტკრე მაყვალას გოგოს, წუხანდელი ღამისთვის.

2003-2009 — komisia Posting Group™. ყველა უფლება დაცულია.
0

#127 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   teo777 Icon

  • Golden Member
  • PipPipPipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 4063
  • რეგისტრაცია: 04-September 06

Posted 11 October 2007 - 11:19 PM

QUOTE(parna @ Oct 11 2007, 10:04 PM)
სიტყვა ბერძნულად ითვლება, მაგრამ რომელიღაც ძველი ენიდან უნდა იყოს შესული, რადგან ძალიან ძველ მითიურ პერსონაჟს უკავშირდება.
View Post


ძალიან საინტერესოა - ერთი უნდა მოვქექო....
ხომ არ გაქვს რამე დამატებითი ინფორმაცია?

შოთა რუსთაველთან სომხური ლოგიკა მარტივია,
შოთა მესხი იყო,
ხოლო სომხები იძახიან მუშქები იყვნენ ფრიგიელებიო, ფრიგიელები კი წარმოიშვნენ თრაკიელებისგან, თრაკიელები კი პროტოსომხები არიან..
იხ. თემა მუშქებზე.

ამ პოსტში ცვლილებები შეიტანა teo777: 11 October 2007 - 11:20 PM

0

#128 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   parna Icon

  • Advanced Member
  • PipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 107
  • რეგისტრაცია: 16-March 07

Posted 12 October 2007 - 01:54 AM

სომხები რას იძახიან არანაირად არ მაინტერესებს. მესხები ქართველები იყვნენ ყოველთვის. ვახუშტი ბაგრატიონი წერს, რომ ქართული სალიტერატურო ენა - მესხური ენაა, ამიტომაც ამბობს რუსთაველი ვარ ვინმე მესხი მელექსეო

დამატებითი ინფორმაცია როგორ არა მაქვს. ამ პერსონაჟს და სიტყვა "პანკრატიონს" არანაირი შეხება არ აქვს ინდოევროპელებთან. ეს სიტყვა უკავშირდება (ცოტა კომიკურად გაიჟღერებს, მაგრამ მეტს ვერ დავწერ) ქალღვთაება კიბელეს ქმრის ნათესავს. აქედანვე მოდის კრივის სახეობა პანკრატიონი.



0

#129 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   daraca Icon

  • Member
  • PipPip
  • ჯგუფი: Newbie
  • პოსტები: 33
  • რეგისტრაცია: 11-October 07

Posted 13 October 2007 - 05:13 PM

გამარჯობათ

ცოტა ფრიგიელებზე და მესხებზე

წიგნიდან მითრილატე პონტოელი

თავი =კაპადოკიის ძველი მოსახლეობა

სომეხი მკვლევარი გრ.ღაფანციანი წერს
Эти племена впервие выступают на историческую сцену с 12в до н.э., когда как говорят в Малую Азию вторгаются с Эгейских островов и балкан разние племена и народнасти –фригийцы ,лидийци ,ликийцы и вифинийцы и др. К которым хотят причислить и мушков.
შემდეგ
Езекиил живший в 592-570 годах до н.э., всегда вместе упоминает Мосоха и Тобала т.е. мушкав и тиберенов.
უშუალოდ განაგრდძობს
Эти племена несомненно Грузинского происхождения и напрасно многие ученые отожествляют Мосхов и фригийцев считая первых также индоеврвпейцами.

ი.მ. დიაკონოვი თავის რეცენზიაიში გ.მელიქიშვილის შრომების შესახებ აგრეთვე ადასტურებს მუშქების და მესხების იგივეობას.
Автор вполне правилно отожествляет царства мушков ассириских источникав с Фригией античных авторов и не менее справедливо отожествляет этнический термин Мушки с Мосхами греческих источников и Месхами –Грузинских.

ამ პოსტში ცვლილებები შეიტანა daraca: 13 October 2007 - 05:15 PM

0

#130 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   parna Icon

  • Advanced Member
  • PipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 107
  • რეგისტრაცია: 16-March 07

Posted 13 October 2007 - 07:24 PM

daraca - გეთანხმები. ბიბლიაში მოსოხი და თობელი იაფეტის შვილებად და ნოეს შვილიშვილებად არიან დასახელებული, ანუ ისინი ერთმანეთის მონათესავე უძველესი ტომებია.

ფრიგიელები კი შედარებით ახალი ხალხია. სხვათაშორის ერთი ცნობით, მათ სახელი ოქროს ვერძზე "ამხედრებული" ფრიქსეს გამო შეერქვათ.
0

#131 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   badrii Icon

  • Advanced Member
  • PipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 594
  • რეგისტრაცია: 19-February 07

Posted 16 October 2007 - 10:07 PM

ukve qartuli asoebic damekarga.
es erTi kviraa, rac uçinmaçima administratorma imperatrica ekaterines meTodi airchia da banic damado. gansxvaveba isaa, rom maSin eubnebodnen, tu ratom adebdnen cenzuras, me ki araferi mitxres, ise amikres tval-piri am "demokratebma". ise, aTprocentiani sasjeli momixsnes da srul absolucias mazires. ise, presis Tavisuflebis mxriv, me saqarTvelos 10 safexuriT ukan davtsevdi.

exla buchqebs mifarebuli da xelSi qvamomarjvebul ubadrukebs Tavs vanebeb da satchirbototo sakiTxebs vubrundebi.

bagrationze gushintsin gavagzavne ragac, magram ver moagtsia am "demokratiul" forumze.

mokled vimeoreb.

amosavalia megruli sitkva bergi anu ("toxi").

Tavis mxriv:

toxi > tao-xi, berZn. texnika.
megruli sityva kilargi agniSnavs "dargvas". magaliTad, giorgi aka ortvins vardi giorgi do ia kilargi ("giorgi, erTi bostanSi vardi darge da iac miarge").
bergi + toxi // taoxi = berga-tioni // bagrationi.

mere moxda kontaminacia :
pan-kratos ("Zalian Zlieri", berZnulad).

უკვე ქარტული ასოებიც დამეკარგა.
ეს ერთი კვირაა, რაც უçინმაçიმა ადმინისტრატორმა იმპერატრიცა ეკატერინეს მეთოდი აირცჰია და ბანიც დამადო. განსხვავება ისაა, რომ მაშინ ეუბნებოდნენ, ტუ რატომ ადებდნენ ცენზურას, მე კი არაფერი მიტხრეს, ისე ამიკრეს ტვალ-პირი ამ "დემოკრატებმა". ისე, ათპროცენტიანი სასჯელი მომიხსნეს და სრულ აბსოლუციას მაზირეს. ისე, პრესის თავისუფლების მხრივ, მე საქართველოს 10 საფეხურით უკან დავტსევდი.

ეხლა ბუცჰქებს მიფარებული და ხელში ქვამომარჯვებულ უბადრუკებს თავს ვანებებ და სატცჰირბოტოტო საკითხებს ვუბრუნდები.

ბაგრატიონზე გუსჰინტსინ გავაგზავნე რაგაც, მაგრამ ვერ მოაგტსია ამ "დემოკრატიულ" ფორუმზე.

მოკლედ ვიმეორებ.

ამოსავალია მეგრული სიტკვა ბერგი ანუ ("ტოხი").

თავის მხრივ:

ტოხი > ტაო-ხი, ბერძნ. ტეხნიკა.
მეგრული სიტყვა კილარგი აგნიშნავს "დარგვას". მაგალითად, გიორგი აკა ორტვინს ვარდი გიორგი დო ია კილარგი ("გიორგი, ერთი ბოსტანში ვარდი დარგე და იაც მიარგე").
ბერგი + ტოხი // ტაოხი = ბერგა-ტიონი // ბაგრატიონი.

მერე მოხდა კონტამინაცია :
პან-კრატოს ("ძალიან ძლიერი", ბერძნულად).

ამ პოსტში ცვლილებები შეიტანა teo777: 16 October 2007 - 10:15 PM

0

#132 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   teo777 Icon

  • Golden Member
  • PipPipPipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 4063
  • რეგისტრაცია: 04-September 06

Posted 16 October 2007 - 10:14 PM

ეს გამოიყენეთ -]

წერთ ლათინური ასოებით, მერე აჭერთ GeLat:-ს და მერე
კონვერტირებას და

გადაგყავთ ქართულ შრიფტზე

http://mamuli.net/ed...rt/convert2.asp
0

#133 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   badrii Icon

  • Advanced Member
  • PipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 594
  • რეგისტრაცია: 19-February 07

Posted 16 October 2007 - 10:44 PM

გმადლობთ. უკვე აღდგა ქართული შრიფტები და ძველებური, უბრალო წესით ვწერ.

მაშ ასე,

თოხი არის ტაოხი // ტაო;
თოხი, თოხნა გვაძლევს ბერძნულ სიტყვას ტეხნიკოს-ს, საიდანაცაა ტეხნიკა ((ტე
0

#134 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   badrii Icon

  • Advanced Member
  • PipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 594
  • რეგისტრაცია: 19-February 07

Posted 22 October 2007 - 10:30 AM

ამ ფორუმზე მე უკვე ვერაფერს ვწერ, ან საერთოდ არ ღებულობს ჩემს პოსტინგებს ან მხოლოდ ნაწილი იბეჭდება ! რა ისეთი ბანი დამადეს ამ უხეიროებმა, რომ ასე გვაწვალებენ ?! ან თქვან, რას მერჩიან, რატომ ეშინიათ ასე ჩემი, ან მიატოვონ მაიმუნობა !
0

#135 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   teo777 Icon

  • Golden Member
  • PipPipPipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 4063
  • რეგისტრაცია: 04-September 06

Posted 23 October 2007 - 08:39 PM

QUOTE(badrii @ Oct 22 2007, 09:30 AM)
ამ ფორუმზე მე უკვე ვერაფერს ვწერ, ან საერთოდ არ ღებულობს ჩემს პოსტინგებს ან მხოლოდ ნაწილი იბეჭდება ! რა ისეთი ბანი დამადეს ამ უხეიროებმა, რომ ასე გვაწვალებენ ?! ან თქვან, რას მერჩიან, რატომ ეშინიათ ასე ჩემი, ან მიატოვონ მაიმუნობა !
View Post


არ ვიცი რატომ ვერ ბეჯდავთ - მე პირადად არანაირი ბანი არ დამიდია.
არა მგონის სხვა ვინმეს დაედოს ამ განყოფილებაში ბანი,

შეიძლება თქვენი კომპის ბრალია.
იქნებ ვირუსებია შემოჭრილი და გაწმენდა სჭირდება...

0

#136 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   daraca Icon

  • Member
  • PipPip
  • ჯგუფი: Newbie
  • პოსტები: 33
  • რეგისტრაცია: 11-October 07

Posted 03 November 2007 - 08:19 PM

ფალსიფიკაციის ერთ-ერთი ცნობილი ფაკტი

ყბა დაღებული Захаридеби(მხარგრძელები) მათ მიერ გატარებულ პოლიტიკაზე საინტერესო მომენტებიც, და საერთოდ იმდროინდელ საქართველოს ისტორიას როგორ აბრუნებენ.

Освобожденные от иноземцев армянские области грузинские цари передавали в управление армянским феодалам. Вскоре на первое место среди них вышел феодальный род Закарянов. Благодаря военным и политическим талантам представителей этой династии Захариды добились ключевых должностей при дворе грузинских царей и стали играть заметную роль в политической жизни всей страны. Уже при среднем поколении Захаридов, амирспасаларе Закарэ и атабеке Иванэ, на территории Северной Армении в рамках грузинского царства Багратидов образовалось крупное, фактически суверенное феодальное княжество, являвшееся одновременно сюзереном вассально-зависимых от него армянских княжеств феодальных домов Вачутянов, Пахлавуни, Орбелянов, Хахбакянов, Допянов и др.. Источники говорят, что княжество Захаридов, входя в систему управления грузинского государства, было достаточно самостоятельно, пользовалось судебным и налоговым иммунитетом .Не лишено вероятия, что Захариды вынашивали и другие планы. Отдельные исследователи не без оснований говорят о стремлении этих крупных военных и политических деятелей создать впоследствии в Северной Армении самостоятельное государство . В условиях неизбежного усиления центробежных сил и разложения феодального государства, каким была багратидская Грузия, планы эти были бы легко осуществимы. Однако претворению их в жизнь помешало вторжение татаро-монгольских орд.Политическая карта Армении к этому времени была довольно пестрой. Армянский народ оказался разорванным на части: некоторые области продолжали изнывать под пятою иноземцев ; стараниями Захаридов с помощью возглавляемых ими вооруженных сил грузинского царства 25-летняя упорная борьба привела к освобождению части армянских земель от тюрок-сельджуков, эти области пошли по пути самостоятельного развития ; кроме того, на побережье Средиземного моря в стороне от коренной Армении набирало силы Киликийское армянское царство.В княжестве Захаридов, освобожденном от захватчиков, были созданы предпосылки для подъема экономики, что, в свою очередь, содействовало заметному расцвету культуры. Дальнейшее развитие получили просвещение и образование, возникали новые и расширялись существовавшие школы и университеты при монастырях. Одним из учебных заведений была Норгетикская школа, тесно связанная с именем автора предлагаемой книги.
როგორც ამბობენ "ჩახედე მეზობელს თვალებში"

ამ პოსტში ცვლილებები შეიტანა teo777: 05 November 2007 - 04:58 PM

0

#137 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   ηληνα Icon

  • Golden Member
  • PipPipPipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 2513
  • რეგისტრაცია: 18-December 07

Posted 16 January 2008 - 02:27 PM

QUOTE(TEEEEST @ Aug 4 2007, 12:35 AM)
და  თქვენ  სომხებს  აკრიტიკებთ?
:L
View Post


flowers.gif
When you were young
and your heart was an open book
You used to say live and let live
But if this ever changin
in which we live in
Makes you give in and cry
Say live and let die
Live and let die...
0

#138 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   Vadinia Icon

  • Golden Member
  • PipPipPipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 2368
  • რეგისტრაცია: 05-February 08

Posted 09 February 2008 - 04:30 AM

QUOTE(badrii @ Oct 16 2007, 09:44 PM)
გმადლობთ. უკვე აღდგა ქართული შრიფტები და ძველებური, უბრალო წესით ვწერ.

მაშ ასე,

თოხი არის ტაოხი // ტაო;
თოხი, თოხნა გვაძლევს ბერძნულ სიტყვას ტეხნიკოს-ს, საიდანაცაა ტეხნიკა ((ტე
View Post




რაებს ლაპარაკობთ? თქვენ გინდათ თქვათ, რომ ქვეყანას თოხი ერქვა? ან ქვეყნის სახელი დაარქვეს სამეურნეო იარაღს? საკუთარ ენებში ღმად ჩავიხედოთ!
[რდი-ა-ო-ხი]>[დიაოხი]>[ტაოხი]> [ტაო]. კარგად გააანალიზეთ ყველა ქართველურ ენაზე.

გარდა ამისა, ისიც უნდა ვიცოდეთ, რომ [-ხი] ბოლოსართი ქართველურ ტომთა ეთნონიმის მაწარმოებელია. კოლ-ხი (კონ-ხი), მოს-ხი, კა-ხი, კუ-ხი, ლაშ-ხი, ჯავა-ხი (ზაბაბახა), სომი-ხი (ეს სომხები არ არიან), ჰენიო-ხი (ჰენიო ალბათ ბერძნულია)
0

#139 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   Vadinia Icon

  • Golden Member
  • PipPipPipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 2368
  • რეგისტრაცია: 05-February 08

Posted 09 February 2008 - 05:29 AM

კიდევ ერთხელ გადავიკითხე აქაურობა და მივხვდი: თქვენ არ იცით ადამის დროიდან მოყოლებული საიდუმლო რელიგიის არსებობის შესახებ . რელიგიაში, ამ შემთხვევაში, იგულისხმება სწავლება. არ მინდოდა ამის თქმა, მაგრამ აქ ისეთი რაღაცები წავიკითხე . . .

ამიტომაც კინკლაობთ ლონდონზე, ბრუტუსზე. თუ სადმე, მათ შორის ბრიტანეთში კოლხური ძირებია, ეს არ ნიშნავს, რომ იქ ან სხვაგან ქალაქები უშუალოდ კოლხებმა დააარსეს. ეს სხვა რამეს ნიშნავს!

შევეშვათ ჯერ ბრიტანეთს თუ აცტეკებს და საფუძვლიანად ჩავიხედოთ ხათებში (პროტოხეთებში), ქასქაში, შუმერში, ეგვიპტეში, პელასგებში და ა.შ. მე ვამბობ საფუძვლიან ჩახედვას და ყველაფრის თავიდან გადახარშვას. ციტატების მოყვანა და ამაზე აპელირება არაფერს მოიტანს. ეგ ყველაფერი ათჯერ და ასჯერ გადაკითხულ-გადმიკითხულია.

თუ არადა, დავრჩებით სულ სხვათა ნააზრევის ციტირებაში. როგორ აფასებთ, მაინტერესებს, იმ ფაქტს, რომ საქართველოს მატიანეში ერთი სიტყვითაც არ მოიხსენიება არც დიაოხი, არც კოლხა. რა, დავიჯერო მემატიანემ არ იცოდა მათი არსებობა?! როგორ, იბერიაში მყოფმა მემატიანემ, თუნდაც 5-6 საუკუნე აშორებდეს დროში, ლიხს იქით რა ხდებობა, თავისი სისხლი და ხორცი რომ ცხოვრობდა არ იცოდა, აზრზე არ იყო და ურარტუმ, ასურეთმა იცოდა?! ეს ხომ არარეალურია?

ლიხსიქეთი ჩვენს მატიანეში მხოლოდ ეგრისით იწყება. თუ ვცდები?

იცით, თანამედროვაობაში ისტორიული კუთხით კიდევ რა შეგვეშალა? აფხაზები!!! შეგვეშალა იმიტომ, რომ ჩვენივე ენა და ისტორია არ ვიცით და სანამ აბშილებსა და აბაზგებს აფსუებისგან განასხვავებენ, ყოველთვის შეცდომა იქნება. გაარჩიეთ აფუა, აფსარი, ბას, ფას, ფს, ბზ ფუძეები და მიხვდებით. თუმცა, როგორ გაარჩევთ, როცა ამხელა მეცნიერ-აკადემიკოსებს ვერ გაუგიათ გურიაში რა უნდა ტოპონიმ დვბზს და ანაქრონიზმიაო, გაიძახიან. ფს//ბზ ფუძე ვერ გაიგეს და რას დაამტკიცებენ?(მაგრამ ამ თემაზე მხოლოდ მაშინ, თუ დაინტერესდებით). შემიძლია მიგანიშნოთ: ამოწერეთ ყველა ქართული სიტყვა, რომელშიც ფს და ფას ბერათწყობა გვაქვს და გაარჩიეთ ეს სიტყვები შინაარსობრივად. მათში ბევრი ტოპონიმი, ისტორიული სახელწოდება, მითოლოგიური პერსონაჟი და ჩვეულებრივი ყოფიერებისთვის დამახასიათებელი სიტყვებია.

გმადლობთ.

ამ პოსტში ცვლილებები შეიტანა Vadinia: 09 February 2008 - 05:38 AM

0

#140 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   badrii Icon

  • Advanced Member
  • PipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 594
  • რეგისტრაცია: 19-February 07

Posted 07 April 2008 - 12:25 PM

ვადინია ისევ ფს ძირებზე საუბრობს და გვეუბნება გარჩიეთო!
ჯანაშიამ უკვე გაარჩია, ორონდ პროაფსუური კუდი მოაბა და აქ ეცდა !
ვადინიაც იქითკენ იხედება და საბოლოო ჯამში ვერ გავიგე, რას გულისხმობს :
-ერთის მხრივ აფსილ-აბაზგები აფსუების წინაპრები იყვნენო;
-მეორეს მხრივ, აფსუები ძველად ქართველები იყვნენო და მესაზღვრე ტომებად მოისაზრებოდნენო.
შეიძლება არასწორი ინტერპრეტაცია მივეცი მის აზრს და კარგი იქნება, თუკი ორაზროვან ლოგიკას მორჩება და ვაჟკაურად და არაოაზროვნად გვიპასუხებს კითხვაზე :

- აფსილ-აბაზგები ქართველების წინაპრები იყვნენ თუ აფსუებისა ?!

სანამ ამ კითხვაზე არ გასცემს ვაჟკაცურ პასუხს, მე ვამბობ, რომ ვადინიას პრობლემა აქვს ლოგიკასთან!

ამასობაში კი აი, რას ვწერდი მე ერთ სხვა ფორუმზე :

ეხლა აფსილებზე დავწერ, თანაც ცოტას, რადგან შრიფტი არ გამოდის კარგი და კითხვა ძნელია.
აქ მხოლოდ იას დავწერ, რაც ქართულ და მსოფლიო ისტორიოგრაფიაში უნდა შევიდეს და არის მეტად ნიშვნელოვანი აღმოჩენა.
საქმე ისაა, რომ მტკიცედ ვიცით ერთი რამ : ლაზები არიან ქარტველები ! ამას ვერავინ უარყოფს !
და ჩვენ ო რ გ ზ ი ს (!) აღმოვაჩინეთ თუ დავადგინეთ ისეთი ფორმულა, საიდანაც ჩანს, რომ ლაზი = აფსილი = მესხი = აბზგი !
მეტი რა უნდა ლომოურსა და პაპასქირს ?!

აი, ეს ფორმულები, რომლებიც მათ უნდა დაიზეპირონ და სიზმარშიც უნდა ესიზმრებოდეს ორთავეს !

მაშასადამე :

ეს ეთნონიმები (ლაზი, აფსილი // აფშილი, მესხი და აბზგი // აფხაზი) არიან ერთმანეთის სინონიმები ორიუძველესი და უდიდესი, ტრადიციული გააზრებით :

პ ი რ ვ ე ლ ი : თმის გააზრება :

1. თმიანობით ანუ ძლიერტომიანობით და
2 მხიარულებით, ცეკვა-თამაშით (ძველი წყაროებით, ძველი ქართველები, "თბილად-მყოფი" ტიბა-რენა-ები // თიბარენები // იბირანები // იბერები, მესხები, კოლხები " მხიარულებასა და ცეკვა-თამაშსი პოულობდნენ ბედნიერებას", - ქსენოფონტე, სტ. ბიზანტიელი, პ. მელა...).

1. ლაზი > ბერძნული ლასიოს ანუ "ბანჯგვლიანი"; (აქედანაა ოპოზიციით რუსული ლისიი : "მელოტი");
2. ეფშილი > მეგრული ეფშალირი ("თმაა[ფ]შლილი"), ფშალუა ("დაშლა") > ბერძნ. ფსილოს ("თმიანი") > ა-ფსილოს ("არაუთმო" ანუ "თმიანი" !
3.მესხი > ლათ. ფრანგ. რუს. მეშ, მეხ ("თმა", "ბაწარი", "ქსოვილი") ;
4. მეგრული ე-ბოჯგ-ორილი ("და-ბანჯგვ-ლილი") > ბოჯგ > ბაზგ // ა-ბაზგი // აფხაზი ;

ესე იგი ლაზი, აფსილი, მესხი და აბაზგი არის ერთი და იგივე ტომის ოთხი სხვადასხვა მნიშვნელობა (ბანჯგვლიანი // ძლიერი ტომი")!
ცნობილია, რომ თმა = ძალას :
მაგალითად, ქართ. ბალანი > ლათინური ვილლიუს ("თმა", > რუსული ვოლოს) > ვალენს ("გულადი"), ვალენტინიანი ("გულადი"); ვარჯი ("თმა") > ვარჯიში ; ქართული ბაწარი > ბასკური ბაცარი ("ჩხუბი") და მრ. სხვა. კარგად მაქვს, დაწვრილებით, წიგნში, რამდენიმე გვერდზეა შესაბამისი მაგალითები)!

მ ე ო რ ე : მხიარულების, ცეკვა-თამაშის გააზრება :

1. ლაზი > ლათინური ლასივიუს ("მხიარულება, გაშაყირება") ;
2. აფშილი > ლათინური აბ-სილიო ("გან-ხტომა, ცეკვა"), სალტ-არე, აბ-სალტარე ("გან-ხტომა, ცეკვა")
3.მესხი > მეგრული მასხაპა ("მხტომელი, მოცეკვავე"), მასხარა, მასკარადი, მასკა (ნიღაბი)...
4. ეფსხა-პუა // ფ-სხაპუა - აფხაზი ! (შდრ. ფხაზუა : გახაზვა);


მ ე ს ა მ ე : მოძრაობის გააზრება (ანუ "შეუბიჯებელი", აუღებელი მხარე) :

1. ლაზი = სვანური ლიზი ("სიარული"), რუსული ლაზიტ ("ძვრომა"), ლათ. სალტ-არე, აბ-სალტარე ("გან-ხტომა, ცეკვა");
2. აფშილი = მეგრ. ფშალუა ("წამოშლა"), (შდრ. ეგრისი > ბერძნ. ერგო : "დაკეტვა", ლათ. მარგინ : "საზღვარს უკავშირდება, > მარჯინალური);
3.მესხი > მოსხმა, მოასხი ანუ შეკრებვა, თავმოყრა (შდრ. კოლხი > კოლექსიო, კოლექტივი; შდრ. იბერი > რუს. სობირატ, სობორ; არ უდრის ზა+ბორ-ს, თუმცა ესეც კოლხურია);
4. მეგრული ვა-ბიჯგ-უა ("არ-შეაბიჯ-ო") > ა-ბასკ-ია ! ჰომეროსისეულ ბერძნულში სიტყვა ბასკო // ვასკო აღნიშნავს წასვლას : მაგალითად, ბასკისი ("წადი")! ესე იგი აბასკო არის არ-წასვლა ანუ შეუსვლელი მხარე იგივე მეგრული ვა-ბიჯგ-უა, სადაც მეგრული ბიჯგი (ანუ "ბიჯი, ნაბიჯი") > ქართული ნა-ბიჯი ! შდრ. სვანების მეზობელი ვალები (ვალიი), რომლებსაც მოიხსენიებს პლინიუს უფროსი (I საუკუნეში). ესაა მეგრული ვა-ლუა ("არ-წასვლა") ანუ შეუსვლელი ტომი, რომელიც ოდნავ მოგვიანებით ფლავიუს არიანემ 134 წელს ლათინურიდან "გადმოაბერძნულა" : აბასკოი ("არ-წასვლა") ანუ შეუსვლელი ტომი !

მეგრული ვა-ლუა ("არ-წასვლა") ანუ შეუვალი, ძლიერი "ბალნიანი, თმიანი" (ლათ. უილიუს, რუს. ვოლოს) ტომი > ლათინური ვალენს ("მამაცი");
მეგრ. ბოჯგორი ("ბანჯგვლი") და მეგრ. ვა-ბიჯგუა ("არ-შეაბიჯო") > აბაჯგეთი > აბასგეთი (შეუვალი მხარე);
შდრ. მეგრ. გერი ("მგელი") > ეგერია, ეგრისი, მეგრელია ანუ მგელის ბუნაგივით შეუვალი მხარე (გერი, ეგრისი > მოიგერია, მაგარი); შდრ. მეგრ. გერი > სპარს. გურგ ანუ "მგელი" > გურჯისტან ("მგლის ბუნაგივით შეუვალი ქვეყანა", სა-ქართ-ველო, > თურქ. კურდ : "მგელი") ! პარალელურად : მეგრული გიორგი ("დარგი") > ბერძნ. გე-ორგია "მიწის დამმუშავებელი"; შდრ. მეგრელთა ავტონიმი მარგალი და მეგრული მარგუალი ანუ "დამთესველი") !

ასე რომ, ეს ოთხი ეთნონიმი ერთი და იგივე ტომის ოხი სხვადასხვა სახელია.

და ასე ემდეგ და ასე შემდეგ !!!!!!!

ეხლა კი ერთი პატარა ამონაწერი წიოგნიდან.

(თხოვნა : თუ ვინმე ამ თეზისებს ჩართავს თავის წიგნებში, გთხოვთ მიუთითოთ ეს საითი და ჩემი ნიკი; ეს საკმარისია ამ ეტაპზე)

არის კიდევ სხვა ნიუანსები, ზოგი გამომრჩა, მაგრამ ეს ისაა, რაც მომაგონდა აქ!

ეხლა კი ერთი ამონაწერიც:
-------------------------------
ეპიგრაფები :
AყილოV - აფსილოს {არაუთმო} (ბერძნულად) იგ. ბოჯგ-ორა ({ბანჯგვლიანი})1 ა-ბაზგ-ი,
LάსიოV - ლასიოს {ბანჯგვლიანი} (ბერძნულად) ტომი ანუ ლაზები (=Aყილოი).
Aბ-სილაე2 - აფსილთა {მხტომელი} ტომი ანუ მასხ-აპა ({მხტომელ-მოცეკვავე}) მესხი.
მესხი (მსხვილი) > *ფსხვილი > აფს(ხ)ილი > აფსუური ა-ფსილა ({ცხიმიანი, მსუქანი}).
აფშილი3 - {წყლით გავსებული} ანუ ჭაობიან მხარეში მცხოვრები კოლხი .
ებშა ({სავსე}, მეგრულად) > 1. აბსა, აბსუა, აფსუა ; 2. ობსი, ოვსი, ოსი.
აფსუა - {სულის ადამიანი} ან {ხევის კაცი} (აფსუურად) .

{ლაზები, რომლებიც შედგებიან რამდენიმე ტომისაგან ფაზისის აუზში,
გაერთიანებული არიან სახელწოდება კოლხების ქვეშ^ აფსილები
არიან ლაზები, რომლებიც ცხოვრობენ Gრდილო-დასავლეთში და
ესაზღვრებიან აბაზგებს (ისინი, უეჭველად, დღევანდელი მეგრელები არიან)}.
ისამბერი, XIX ს 4.



0

#141 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   badrii Icon

  • Advanced Member
  • PipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 594
  • რეგისტრაცია: 19-February 07

Posted 07 April 2008 - 12:38 PM

http://abkhaziya.org/books/pont.html

აქ, სოხუმში გამოცემულ წიგნში ("პონტოელი ბერძნები") ეს სოხუმელი ბერძენი ალექსანდრე ფრანგულანდი გვლანძღავს, წერს, რომ ქართველი მეცნიერები ზომაზე მეტს იქაჩებიან, ბერძნულ კულტურას ადარებენ ქართულ კულტურასო, ქართველები რასისტები არიანო, ბერძნებ ცუდად ექცეოდნენო ბერიას, ზვიადის დროს, ძველ რუსულ წიგნში მოხსენიებული ქართველთა სილამაზე გადაჭაარბებულია (ტყუილიაო) და მისთ.

ეხლა ვმუშაობ მსი წიგნის დანგრევაზე და დავურთავ ჩემს უკვე გამზადებულ წიგნს სათაური "სკაზკი ვ უსლუგუ სეპარატიზმა. Pო პოვოდუ კნიგ Kუპრავა ი Aჩუგბა".
0

#142 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   badrii Icon

  • Advanced Member
  • PipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 594
  • რეგისტრაცია: 19-February 07

Posted 07 April 2008 - 12:41 PM

აი, რას წერს ეს ნაძირალა :

Принципы построения "внутренней" истории

Для понимания возникающих противоречий между "внешней" и "внутренней" историями, а также целей "внутренних" историков, перечислим основные принципы, которые лежат в основании "внутренней" истории Грузии (но не только Грузии):

1. Все племена, жившие в древности на территории современной Грузии и вблизи её пределов, были грузинскими (причем грузинами считаются все племена, принадлежащие к картвельской языковой группе, даже если они не способны понимать друг друга).

2. Грузинские племена на всех этапах исторического развития (начиная буквально с каменного века) всегда представляли собой некоторую осознанную культурную общность, называемую грузинским народом.

3. В древности грузинские племена занимали гораздо большую территорию, чем территория современной Грузии, а затем были потеснены другими племенами, в частности, и теми, что живут здесь ныне (абхазами, осетинами, армянами, турками, русскими, азербайджанцами, дагестанцами и др.).

4. Все памятники истории на территории современной Грузии, а также вблизи её пределов, в местах "прежнего" обитания грузинского племени, принадлежат грузинскому народу.

5. Никто не оказывал на грузин культурного влияния; они всегда, изначально были совершенно самостоятельны в своём развитии и сами оказывали существенное и решающее влияние на все окружающие и более удаленные народы.

6. С незапамятных времён грузины стремились к объединению в одно могучее государство.

7. Исторической Грузией считается территория времени царицы Тамары, т.е. времени наибольшего расцвета Грузии, когда, благодаря успешным завоеваниям, Грузия недолгое время включала большую часть Закавказья и даже как будто выходила в районы Северного Кавказа.

8. Если факты не укладываются в предыдущие принципы, то они не верны: их либо игнорируют, либо трактуют согласно требованиям этих принципов.

На основании этих "принципов" пишется история греков, абхазов, осетин, армян и других народов Закавказья и близлежащих территорий. Именно поэтому требуется большое напряжение сил, чтобы из "внутренней" истории Грузии извлечь "внешнюю" историю окружающих её народов. По-видимому, эта задача осложнялась бы ещё более, если бы не перестройка СССР и появление некоторой свободы слова и у негрузинских народов на территории самой Грузии.

Чтобы ситуация была более понятна, я бы хотел привести слова из предисловия к первой монографии о судьбах греков в Абхазии ХIХ-ХХ веков [24], появившейся благодаря Перестройке:

"История (понтийских греков - АВТ.) - "белое пятно"; социально-национальное положение, известность действительной их истории гражданам страны - "чёрная дыра". Речь не только о том, что известно или что не известно обществу о советских греках, суть трагедии в том, что и сами советские греки теряют представление о своём месте в мире... Причина заключается не только в запретности темы, хотя это имело и имеет место, но более всего в том, что сложилась система взглядов так называемых национальных историков, отличающаяся тем, что в их "исторических трудах" исчезает, а во многих случаях уже исчезла подлинная история".

"Объективные условия ранее не позволяли заняться изучением судьбы ... советских греков в Абхазской АССР... Не считая того, что сама мысль о публикации работы, посвящённой последним десятилетиям истории и жизни советских греков в Абхазской АССР ещё несколько лет назад... казалась недопустимой, приходилось считаться и с закрытостью материалов... История, если она наука, должна быть беспристрастна и ни в коем случае не должна служить политическим или иным интересам тех или иных групп".

Каким образом история может "служить интересам тех или иных групп", кратко рассказано в послесловии редактора этой книги, которым является доктор исторических наук Ю.Н.Воронов - волею судьбы один из немногих ненациональных историков, живущих и творящих в Грузии. В Абхазии его предки поселились ещё в середине прошлого века и деятельно участвовали в просвещении края. Деятельность Ю.Н.Воронова, в основном, посвящена изучению античных древностей на территории Абхазии. Археологические работы Ю.Н.Воронова по заключению специалистов [42] могут служить образцом научного подхода к проблеме. Именно поэтому его мнению по этим вопросам никто не может отказать в авторитетности. В своём послесловии он пишет:

"Н.Н.Иоаниди хорошо проследил в своей книге путь греков Абхазии к физическим и моральным, репрессиям. Однако греки в нашем регионе были репрессированы ещё и исторически - путём изъятия вклада их и, особенно, их далёких предков в местную историю и культуру. Еще в период учёбы в Ленинградском университете я был хорошо информирован о том кризисе, который с 30-х годов переживало историческое кавказоведение, в том числе и в аспекте истории греческой колонизации Восточного Причерноморья и местных греческих поселений. Запомнилась и становившаяся тогда популярной среди античников шутка: "Греческую колонизацию на своей территории не признают три страны: Турция, Албания и Грузия"...

"Всякий раз, когда я поднимался на трибуны республиканских, всесоюзных и международных конференций и отстаивал свою позицию по вопросу обстоятельств греческой колонизации побережья, требуя исследований интенсивно уничтожавшихся античных памятников Абхазии, я, встречая сопротивление коллег,... продолжал упрямо доказывать, что выводы об отсутствии следов массового присутствия и широкого воздействия греков на местную историю далёкого прошлого построены на сознательном игнорировании фактов и намеренном торможении ввода в научный оборот новых материалов, что эти выводы построены на политизированных мнениях историков как субъектов XX века, а не на беспристрастно (вненационально) осмысленных подлинниках археологии и истории, что нельзя использовать мифы, лежавшие в основе идеологии древнегреческого колонизационного процесса (миф об аргонавтах) в качестве основного источника для реконструкции истории аборигенного населения Колхиды, что никогда не существовало "мощного" Колхидского царства, которое, по представлениям моих оппонентов, якобы препятствовало основанию на нашем побережье обычных греческих городов-апойкий.... Я благодарен Судьбе, которая... через Его Величество Факт выручала меня из, казалось, безвыходных ситуаций. Вот примеры. Я доказывал, что Гиэнос был основан милетянами в VII веке до н.э., меня шельмовали, утверждая, что там греки появились как придаток лишь в V веке до н.э., а последующие раскопки выявили в Гиеносе (совр. Очамчира) дома милетян. Я доказывал, что Ванское городище - это город Суриум, обязанный своим расцветом в II-I веках до н.э. малоазийским грекам, меня обвиняли в невежестве, утверждая, что Вани - это колхидское святилище Левкотеи, где греки могли присутствовать лишь в виде обслуживающего персонала, а раскопки обнаружили бронзовую доску, из надписи из которой следует, что Вани - это Суриум, а официальным языком горожан был "безукоризненный" греческий язык. Я разделял ту точку зрения, что Диоскуриада была основана греками-милетянами в У1 веке до н.э., мне же и окружающим внушалась мысль, что название города свано-мегрельское (Диаскури) и что греки здесь появились опять же в V веке до н.э., а последующие раскопки не только выявили милетский пригород в Эшере, но и обнаружили ионийский импорт VI века до н.э. глубоко в горах Абхазии (Цебельда, Джантух), показав, что греки уже в середине того века взяли под торговый контроль перевалочные пути..."

Для более полной характеристики состояния вопроса было бы крайне полезно привести это послесловие полностью, но, к сожалению, оно не было предназначено для моей книги. Следует отметить, что борьба между "внешней" и "внутренней" историями отложилась не только на истории понтийских греков, но и на их судьбах. Для понимания возникающих противоречий будет полезно изложить вкратце "внешнюю" историю народов на территории современной Грузии, как её излагают независимые исследователи сегодня, указав в дальнейшем или параллельно, как изложенные факты трактуются в истории "внутренней".

Я уже отмечал и хочу подчеркнуть ещё раз, что причисление учёных к "внешнему" или "внутреннему" разряду связано не только с национальностью автора. В свете всего вышесказанного не будет удивительным моё утверждение, которого придерживается и большинство "внешних" историков, что лучшая часть грузинских историков пишет именно историю "внешнюю" (фамилии некоторых из них будут упомянуты в дальнейшем).

0

#143 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   badrii Icon

  • Advanced Member
  • PipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 594
  • რეგისტრაცია: 19-February 07

Posted 07 April 2008 - 12:52 PM

Раздел 2. Исторические параллели.

Глава 1. «Варвары» и «греки».

Историческая ситуация в Грузии (имея в виду историю греков) наиболее ярко моделирует процессы исторического взаимодействия этносов, живущих на одной территории. Наблюдение за изменениями в психологии, в поведении, в быту, в традициях греков, за время жизни на территории Грузии, позволяет промоделировать некоторые процессы, которые имели место во времена древних греков и которые в силу отсутствия материальных свидетельств остаются для нас не до конца понятными...

Глава 2. Этнографическая среда обитания греков Грузии

1. До и после 1937 года



Как жили греки до 1937 года, я частично говорил в Части 1...
Что представляли собой эти племена до 1937 года, мы можем узнать из многих источников. Но, чтобы быть краткими, приведем характеристику картвельских народов, данную во времена молодости Сталина и Берия учебником географии (География Российской империи, 6-е изд-е. С-Пб., издание Полубояринова, 1892. См. приложения, стр. 18):

«Народы Грузинского племени. Картвельское или грузинское племя разделяется на несколько народов, из которых главные: грузины, имеретины, мингрельцы и лазы. Грузины живут в середине Кавказа между Дагестаном и Сурамским хребтом, имеретины населяют верхнюю долину Риона, мингрельцы – низовья Риона, а лазы – западную окраину Малого Кавказа.

Грузины по наружности принадлежат к числу самых красивых народов земного шара; они высокого роста и крепкого сложения, имеют нежный и чистый цвет лица, роскошные волосы и большие глаза. Грузины добросердечны, ласковы и в высшей степени гостеприимны. Замечательна их страсть к танцам и песням…

Имеретины и мингрельцы по наружности и характеру мало отличаются от грузин. Главные отличительные черты мингрельцев, населяющих щедро наделенную природой землю – лень и, вследствие этого, крайняя бедность. Обыкновенную одежду мингрельца составляет рубашка в лохмотьях, подвязанная ремнём. И лоскут сукна на голове вместо шапки, подвязанный к подбородку тесёмкой. Жилища мингрельцев более похожи на шалаши, чем на дома.

Лазы по наружности и характеру также похожи на грузин. Они отличаются трудолюбием, поля их хорошо возделываются, а жилища удобны и содержаться в чистоте. У лазов развиты отхожие промыслы… Лазы исповедуют магометанскую веру, но многие из них были прежде христианами».

По воспоминаниям стариков описание, данное в географии, являлось на начало ХХ века вполне точным (если исключить красоту: никто из местных не считал, что средние картвелы отличаются особенной красотой; вероятно, в географии, как и во многих других источниках, речь шла о дворянах, а не о простых горцах и крестьянах). Характерными чертами мегрелов были лень и сопутствующая этому бедность. Грузины отличались большим трудолюбием и соответственно жили лучше, но также очень бедно. В культурном плане все зависело от близости и величины городов: жители городов и близлежащих к ним селений были более культурны и жили лучше; те, кто жил в горах, сохраняли родовые отношения и сильно отличались в культурном отношении от жителей городов. (Кстати, это отвечает выводам историков, сделанным на основе археологических раскопок в Абхазии и в Крыму, относительно уровня жизни древних народов, живших около древнегреческих полисов). Носителями культуры в городах были русские и связанные с ними жители других национальностей. Высшее образование получали, в основном, в России или в странах Запада. Известно немалое число прекрасных ученых, военных и политических деятелей, картвелов по происхождению, верой и правдой служивших России и человечеству. Большое количество российских дворянских (в частности, княжеских) фамилий имеют картвельское происхождение. Академик (князь) И.Р.Тарханов (Тарханишвили) (1846-1908) – выдающийся русский физиолог, потомок знаменитого Георгия Саакадзе; генерал Багратион – один из известнейших героев войны 1812 года, потомок царского рода; князь Александр Чавчавадзе – известный поэт; замечательные женщины – княгиня Нина Чавчавадзе – жена Грибоедова и ее сестры, княгиня Е.Д. Орбелиани – жена Барятинского – ставшие предметом воспевания поэтов; десятки других замечательных имен, вплоть до настоящего времени, которыми с полным правом может гордиться грузинский народ.

ესე იგი თავადებიო, თორემ ქართველ გლეხები არ ივნენ ლამზებიო !


Представление о состоянии общества в то время в Абхазии может дать «Описательный путеводитель по Абхазии и Сухумскому округу» 1913 года, составленный К.Д.Мачавариани. Примечательно, что автор – картвел по национальности – совершенно без всякой предвзятости относится к некартвельским жителям Абхазии, что почти невозможно представить себе, если бы такой путеводитель был создан через 50-60 лет.

Один перечень фамилий граждан города Сухума, занимавших определенное место в структуре городского общества, дает возможность видеть равноправное положение жителей: (стр. 46) Юристы: В.Б.Ярин, Д.В.Захаров, Б.К.Захаров, В.М.Тер-Степанов, Д.И.Лукианов; (стр.47) инженеры: Модрах (городской архитектор), Островидов, Штокмар, Какубава, Бамэ, Бам; техники: Щегловский, Петров; землемеры: Бегич, Филипов, Винберг; владельцы типографий: Каландарашвили и Мгеладзе, Шейнберг, Козловский; фотографы: Пименидис, Ефкарпиди; магазины: книжный – Н.Д.Гогиджановой, часов – Минкова, готовых платьев – Г.Хлебникова, музыкально-инструментальные – Бувайло, Рухадзе и Табидзе, посудный – Качарава, мануфактурные – Иосифиди, Акиняна, Еркомайшвили; гастрономические: братья Гогричидзе, Зографопуло, Качарава; мебельные: Пичилиди, Германоса, железо-скобяной – Текмичева, склады кахетинских вин – князя Джандиери, Магланелидзе; склады строительных материалов- С.И.Дундуа, Ямандопуло, Текмичева, Топурия и др.; список врачей (стр.56-58) насчитывал 28 пунктов: 1. Агапьев, 3. Барский, 6. Захарова, 9. Кошко, 12. Марецкий, 14 и 15. Мачавариани А.Д. и Р.Д., 18. Нарышкин, 19. Пашалиди, 23. Руссо, 27. Кикалейшвили, 28. Григолия. Зубных врачей насчитывалось 11. Фельдшеров и акушерок – 7 и 9 соответственно, 4 аптеки (все это в городе населением около 20 тыс. жителей. Как видим, здесь на равных представлены представители всех национальностей: русские, поляки, немцы, евреи, грузины и мегрелы, армяне греки, абхазы и др.. Существовало множество дач, принадлежавших, в основном, представителям интеллигенции и знати всех национальностей: Остроумова, Генерал -Лейтенанта Герарди, Братьев Гогричидзе, Шаншиевой, Юркевича, Андреевского, Мелания, Ломакина, Томара и многих других (здесь по-видимому, Герарди – французского происхождения, Гогричидзе – грузин, Мелания – или мегрел или абхазец, Томара – обрусевшая дворянская фамилия из Константинополя, остальные русские и поляки). Список этот насчитывает несколько десятков фамилий; среди них даже фамилия Вел. Князя Алексея Михайловича, которому принадлежала дача с великолепным парком (сохранившимся до сих пор под названием «Дендрарий»).

Возвращаясь к нашим грекам можно отметить, что они были распределены по Абхазии неравномерно...

Что мы видим после 1937 года?



2. «Варвары». Картвельский быт и характер


Каковы они теперь, картвелы? Как изменились за последние 100 лет с того времени, когда была издана цитируемые выше география и путеводитель?

Мы рассмотрим некоторые обычаи, которые в определённой мере были восприняты ромеями-понтийцами и стали характеристикой их «варваризации».



1) «Сисситии»


Если говорить об основной массе картвелов, основной их пищей в давние времена была просяная, а позже - кукурузная каша – мамалыга – с острой приправой из фасоли и другой зелени. Мясо из-за его дороговизны встречалось на их столе довольно редко, как впрочем у всех земледельческих племен. Основная возможность поесть мясо предоставлялась на свадьбах, похоронах и других торжествах общественного типа. Организация этих мероприятий напоминает древнегреческие сисситии (хотя нет оснований считать, что между ними существует историческая связь; скорее всего, такого рода мероприятия возникали параллельно во многих обществах из-за сходных условий жизни и по необходимости.) Что я имею в виду?

Все участвующие в этих мероприятиях вносили свой вклад либо деньгами, либо продуктами или товарами в виде даров, предназначенных для компенсации расходов той семьи, в которой состоялось это мероприятие. На стол подавалось довольно много мяса в виде варенной говядины или телятины, жаренных кур, поросят и т.п. редких на обычном столе яств. В принципе, расходы каждого участника этих совместных трапез за год позволяли бы, я думаю, потреблять то же самое количество мяса, что на этих мероприятиях. Ведь, в конце концов, ничто из ничего не рождается, и это мясо должно было оплачиваться деньгами всех, кто принимает в трапезах участие. В чем же смысл таких обычаев, которые характерны для многих народов? По-видимому, необходимость таких общественных трапез (если исключить важный аспект духовного общения), как возможности потребления мясной пищи, появилась в процессе отбора из других возможных типов поведения. Например, можно объяснить такой обычай тем, что в тёплом климате мясо должно быть съедено как можно быстрее; хранить его практически невозможно. Зарезав теленка, отдельная семья не успеет съесть его полностью до того, как мясо испортится. Поедая его совместно всем сообществом, человек избавляется от проблемы хранения и не теряет ценный продукт. (Мне кажется, что обычай жертвоприношения животных, например, в Древней Греции, также можно отчасти объяснить невозможностью хранения мяса в жарком климате, иначе трудно объяснить, почему богам оставляли только несъедобные части). Мое мнение подтверждается наличием строгого учёта взноса каждого в общий стол. При сборе средств составляется список, в котором указывается взнос каждого члена торжества. Раньше, когда грамотность была уделом немногих, взносы фиксировались устно. Ныне составляется письменный перечень. Этот список вручается семье-устроителю торжества. По неписаной традиции эта семья обязана при случае (т.е. на свадьбах, похоронах и т.п.) подарить, внести, а по существу возвратить каждой семье или человеку, фигурирующему в списке, не менее того взноса, что значится в списке. В противном случае его ожидает презрение и ограничение участия в последующих мероприятиях.

Можно подозревать, что другой причиной появления этого обычая было кредитование. Сбор средств является своеобразным беспроцентным долгосрочным кредитование семьи, понёсшей расходы, так как сбор часто превышает в несколько раз расходы.

Сегодня, хотя обычай уже перерос условия своего возникновения (имеются холодильники, магазины, рынки и пр.) он продолжает существовать в силу новых обстоятельств. Во-первых, обычай поддерживается тщеславием: каждая семья хочет доказать и показать свои возможности, и даже бедные семьи пускаются в обременительные расходы, чтобы доказать свою состоятельность. Но если бы здесь не было материальной заинтересованности, по-видимому, одни только «духовные» потребности не смогли бы удержать этот обычай от забвения. Сбор средств представляет ныне осознанную цель таких мероприятий, на которые стараются пригласить побольше состоятельных людей (разумеется, бедным это бывает сделать труднее). В годы перестройки аппетиты пришлось поубавить из-за общего обнищания, а в 70-е годы эти мероприятия собирали от 100 до 500 человек. Средний взнос составлял около 30 рублей, а расходы на одного человека не превышали 10-15 рублей. Таким образом, сумма «кредита» составляла от 1000 до 15000 руб. (при средней зарплате 120-150 руб. в месяц). На эти деньги семья приобретала мебель, автомобиль и т.п., а затем постепенно в течении многих лет «выплачивала» долг, посещая мероприятия своих заимодавцев. Тем не менее, для бедных семей, не имеющих возможности пригласить много богатых участников, организация этих торжеств стала очень обременительной.

До сего дня совместные застольные мероприятия происходят по традиционным канонам, хотя уже не таким строгим, как раньше. 20-30 лет назад за картвельским столом женщины и мужчины располагались отдельно. Не знаю, было ли это влияние патриархата или влияние турков. Такое сохранилось в настоящее время только в деревне; в городе женщины могут сидеть за столом наряду с мужчинами, но если мероприятие затягивается за ночь, то за столом остаются только мужчины, ибо женщины почти не потребляют спиртных напитков.

Обычная продолжительность мероприятия – 5-6 часов, но иногда оно затягивается с вечера до утра. Существует традиционный сценарий мероприятия, хотя на новичка он производит впечатление импровизации. Побывав за таким застольем два-три раза, начинаешь понимать, что все здесь подчинено определенному ритуалу, даже очередность, набор и содержание тостов, которыми стала так знаменита Грузия. Для некартвела, особенно если он не любитель спиртных напитков, такие мероприятия быстро становятся скучными, ибо не несут никакого разнообразия и духовного развлечения.

Ритуал в основных чертах следующий. Избирается тамада, т.е. человек, ведущий стол, организатор ритуала совместной трапезы. Обычно им становится умудренный в этом человек, хорошо знающий основную часть сотрапезников, умеющий пить много, не пьянея, с хорошей дикцией и знающий содержание традиционных тостов. Первый тост обычно посвящен причине мероприятия (свадьбе, похоронам, 40-ка дням, дню рождения, крестинам и т.д.) Тут даются лестные характеристики и наилучшие разнообразные пожелания предмету внимания. Далее предлагается высказаться по этому поводу гостям. Гости встают, иногда подходят к предмету своего восхваления или к его родственникам, и выражают свои наилучшие пожелания. В этом случае можно сказать «присоединяюсь к сказанному», если человек не находится в близких отношениях с предметом; в противном случае, пожелания более пространны. Тамада может передать продолжение тоста кому-нибудь (это называется «алаверды», от турецкого «аллах верды») и тот добавляет новые штрихи к нарисованной картине. Затем чередуются тосты за ближайших и более отдаленных родственников, друзей, соседей, сослуживцев и пр.. Ни о какой искренности здесь говорить не приходится: вся процедура – просто обязательный ритуал.

Если мероприятие собрало столько людей, что их не охватить одному тамаде, выбирают дополнительных тамад. Если мероприятие посвящено счастливому событию, то застолье сопровождается совместными песнопениями и танцами (в основном, народными). Прежде в 60х-70х годах можно было услышать образцы картвельского народного хорового пения, удивительные по своей гармонии и естественной спетости участников. Сейчас в городе это большая редкость. То же самое относится к исполнению народных танцев. Правда, и при печальных обстоятельствах особой грусти за трапезой не чувствуется: народная мудрость умеряет страсти, но, разумеется, песни и танцы в таком случае не приняты.

Если до сих пор мы могли наблюдать в совместных трапезах картвелов черты сисситий древних греков, то дальнейшее является чисто местной традицией: речь идет о соревновании в винопитии. (Но следует отметить, что и греческие сисситии сопровождались часто каким-либо видом соревнования). Не могу утверждать, что обычай этот распространен по всей Грузии (в Аджарии, например, в основном мусульманское население, и не думаю, что там злоупотребляют спиртными напитками (распространен этот обычай и среди абхазов). Сейчас этот обычай сохранился, в основном, среди сельского населения.

Это соревнование заключается в том, кто больше выпьет вина и сможет сохранить возможность самостоятельно передвигаться. Но оно имеет одно ограничение, делающее его серьезным испытанием: тот, кто в него вступает, не должен выходить из-за стола, чтобы справить естественную нужду. Можно предполагать, что это ограничение возникло тогда, когда обнаружилось, что находится немало людей, способных пить вино, не приходя в невменяемое состояние, сутками напролет. (Речь идет, конечно, только о естественном вине, поскольку принятие большого количества более крепких напитков привело бы к отравлению организма). Принятие вина совершается, разумеется, в ходе общего застолья, а не как-то специально. Но за тем, кто принимает участие в соревновании, ведется строгое наблюдение: он не должен пропустить ни одного тоста, причем обязан выпить столько же, сколько и другие участники соревнования. Соревнующиеся обычно пьют только белое вино и, как правило, одного какого-то сорта, ибо красное вызывает более быстрое наступление позыва. К концу остается обычно небольшая группа соревнующихся. Тот, кто, чувствует себя надежно, может потребовать рог, вместимость которого доходит от 0,5 до 1 литра. В этом случае остальные участники должны также выпить рог. Те, кто осуществил это, обязаны перевернуть рог и показать, что он пуст. Такая ударная доза обычно выбивает остальных участников. Мне рассказывали и о подлогах. С целью уменьшить вместимость рога в него незаметно вставляли огурец, а потом, после опорожнения, столь же незаметно удаляли. Шиком для победителя было после всего этого сесть на лошадь и выпить еще один рог, а лишь затем отправиться восвояси. (Примечание 2000 года: некоторые подробности о застольных обычаях грузин я обнаружил в книге А. Дюма «Кавказ» (глава 47 «Грузия и грузины», изд. Мерани, Тбилиси, 1988 г.), который побывал в Грузии в 1859 году. Как видно, в то время все обстояло примерно также, как сейчас) .

Я так подробно остановился на описании «сисситий» картвелов по двум причинам: во-первых, обычай сисситий (как общая трапеза с обязательным взносом каждого члена) интересен сам по себе и характерен для многих народов древности. Во-вторых, этот обычай после 1937 года постепенно был заимствован ромеями (понтийскими греками) – больше городскими, меньше деревенскими - и стал также частью их жизни, особенно в эпоху Брежнева. Конечно, «сисситии» греков-понтийцев во многом отличались от картвельских и больше напоминали обычное традиционное застолье. Прежде всего, почти отсутствовала соревновательная часть. Разумеется, не существовало дискриминации женщин, если не считать, что женщины не должны были пить спиртные напитки наравне с мужчинами. Но также собирали деньги или подарки, и составляли списки одаривающих. Также произносили тосты, причем руководителем стола – тамадой – нередко выбирался картвел. Но отсутствовала органичность этого обычая: греков не покидало ощущение искусственности всего произносимого. Ассортимент яств был, в основном, тоже местного типа, почти ничего именно из понтийской кухни. В городе греки говорили, в основном, по-русски, в деревнях – на ромейском (понтийском). Поэтому в городе за столом, если и пели, то русские песни. Танцевали, в основном, современные танцы, но также народные греческие и картвельские.

(Примечание 2000 года: Обычай «сисситий» после эмиграции 1986-1995 годов был перенесен понтийцами Грузии в Грецию. Празднования свадеб, дней рождения и т. п. собирают (в 2000 году) от 100 до 500 человек при всей бедности переселенцев и вызывают сильное раздражение местных греков, для которых такое растранжиривание средств просто немыслимо. Но, именно бедность заставляет переселенцев поддерживать этот обычай, хотя и тщеславие, и желание развлечься также остаются существенными причинами).



2) «Полис» и «хора»



Благодаря индустриализации страны, как и в других странах, городское население Грузии резко возросло за годы Советской власти. (В Абхазии, как мы говорили в первой части, количество картвелов резко возросло после 1949 года благодаря заселению оставленных греческих деревень картвелами – в основном, мегрелами). Во многих городах Грузии до революции большинство населения составляли некартвелы, а армяне (например, в Тбилиси), персы, турки, русские, греки и др.. Такое положение было связано, разумеется, не с какими-либо формами угнетения картвелов в своей стране, а с различием в навыках и трудоспособности. Некартвелы лучше были подготовлены к торговой деятельности, ремесленному производству, административной и другой «городской» работе.

Взаимосвязь города и деревни остается довольно тесной. Большинство городских жителей – картвелов только недавно переселилось в город и сохраняет многие сельские привычки и обычаи. Так питание среднего жителя города сохраняет сельскую диету. Мамалыга с сыром сулугуни и различными подливками остается основной пищей и городских жителей, хотя постепенно в рационе все большее место занимает хлеб, мясо и другие традиционные для русского города продукты. Надо сказать, что расходы на питание выросли менее значительно, чем другие. Это ограничение связано с огромными расходами картвелов на удовлетворение своего тщеславия. Стремление приобрести модную одежду, обувь, мебель и т. п., которые стоят очень недешево, является всепоглощающей страстью картвела. Если добавить к этому большую тягу мужчин к ресторанам и увеселительным мероприятиям, то понятно, что самый полнокровный бюджет выдержит это с напряжением. (Подчеркнем еще раз, что выше речь шла о среднем жителе, а не об экономической элите). Выдерживать такую экономическую нагрузку помогает связь горожан с деревней. Речь не об обычной рыночной связи. Подавляющее большинство городских картвелов имеет родственников в селах, откуда они родом, или даже сохраняют там долю в имуществе. Возник определенный симбиоз между ними: городские помогают приобретать промышленные товары и «обменивают» их на сельскохозяйственные продукты – кукурузную муку, сыр, фасоль и т. п.. Этот обмен не имеет форму меновой торговли, а основан на взаимном одаривании продуктами и услугами. Те семьи, связь которых с деревней нарушилась, постепенно переходят на обычную городскую пищу: хлеб, мясо, сыр и брынза, макароны и т. п., ибо рыночная стоимость традиционной кухни в настоящее время намного выше обычной городской. (До 1985 года были характерны следующие цены (за кг): кукурузная мука – 1 рубль, фасоль – 3 рубля, сыр-сулугуни – 10 рублей, орехи(составная часть многих подливок) – 6-10 руб. ; но: хлеб – 25 коп., макароны – 50 коп., рис – 88 коп., сыр голландский – 3 руб., мясо – 1,5-2,50 руб. и т. д. при средней зарплате 150 руб.). (Надо сказать, что такой симбиоз между жителями города и деревни наблюдается в аналогичных условиях и в других странах).

Внезапно свалившийся на картвелов достаток привел к некоторым новым явлениям и традициям, достигшим особого расцвета в 70-е годы. Поскольку богатство сопровождалось улучшением питания, появилось большое число тучных мужчин с огромными животами. (Это характерно и для большинства стран мира; а вот другое, может быть, является своеобразием только Грузии). Хотя это доставляло массу неудобств и сопровождалось расстройством здоровья их владельцев, никто из них не торопился ликвидировать этот «достаток». Наоборот, животом стали гордится, как признаком высокого имущественного положения его носителя. Те, кто в силу строения своего тела не обладал большим животом, стали выделять его искусственно, спуская ремень под брюшину и подтягивая его так, чтобы выпятился живот. Это явление затронуло не только картвелов, но стало характерным для местных греков, русских, армян и др. некартвелов, как попытка подняться на более высокую экономическую ступень.



3) Тщеславие – страсть к доминированию



Тщеславие и обычно связанная с этим жажда власти являются характернейшими народными чертами характера картвелов. И можно было бы считать ее недавним приобретением, если бы не свидетельства армянских историков еще 10-11 веков. (Например, в «Истории Армении» Киракоса Гандзакеци, М., Наука, 1976 г. мы читаем (стр. 196): «… когда князья притесняли и обижали бедных и на эти поборы покупали драгоценные одежды и одевались, ели и пили и чрезмерно кичились, как обычно делают это тщеславные грузины, бог дал им возможность сойти с высот своих и познать меру слабости своей». Другой армянский историк Григор Акнерци (там же, стр. 303) так описывает эти события: «Несколько князей по грузинскому обыкновению стали пустословить и хвастать….Они … нашли, что легко могут победить татар…») И я бы не стал на этом останавливаться, если бы очень многое в поведении картвелов, а среди них Сталина и Берия, но также современных политических деятелей Грузии, не объяснялось именно этими чертами характера. У Сталина не было «параноической» жажды власти, как пытаются объяснить некоторые исследователи; у него был обычный грузинский характер.

Удовлетворением тщеславия проникнута вся жизнь картвелов; буквально все стороны их поведения. Стремление чем-то выделиться постоянно угнетает их. Одним из способов повысить свой статус в глазах других является приобретение модной одежды, мебели, электронной аппаратуры и т. п.. Хотя эти устремления в данном случае несколько гипертрофированы, эту «манию» можно наблюдать и у многих других народов, находящихся на соответствующей ступени развития. Некоторые другие черты характера наблюдаются гораздо реже.

Стремлению выделиться во что бы то ни стало подчинены походка женщин (особенно молодых) и походка и жесты мужчин. Об этом можно было бы написать целую книгу: до того удивительны и разнообразны и те, и другие. Иной раз кажется, что они соревнуются между собой в мере неестественности.



4) Демонстрация силы



Разнообразие походок очень велико, как мужских, так и женских. Мужская походка призвана показать, во-первых, силу и превосходство; независимость и отпор, во-вторых. Общая характерная особенность – замедленность и расслабленность движения конечностей, но ни в коем случае не характеризующие их владельца как слабого и безвольного человека; напротив, вы видите полное пренебрежение ко всему; как бы уверенность в своем преимуществе (хотя на деле это часто совсем не так). Никогда вы не увидите картвела быстро бегущим: он перемещается только едва-едва торопясь, причем, и в этом случае бег ничуть не напоминает движений спортсмена: руки и ноги либо мало согнуты, либо движутся по каким-то неестественным траекториям, подчеркивая, что их хозяин делает одолжение тому, к кому он бежит.

Жесты мужчин – это отдельная глава в описании поведения мужской части населения Грузии. Жесты картвелов имеют мало общего, например, с прославленными жестами итальянцев. Для последних жесты в основном, несут семантическую нагрузку, т. е. являются знаками, дополняющими язык. Жесты картвелов никакой смысловой нагрузки не несут; только эмоциональную. Это способ доказать свою индивидуальность, независимость, поставить себя выше окружающих, усилить свое достоинство, подавить и показать свою властность, силу. Другими словами, это чистая демонстрация силы по К. Лоренцу. Характернейшая черта этих жестов – опять-таки неестественность, долженствующая усилить индивидуальность того, кто ими пользуется. Другая неизменная черта – картвел никогда не сделает быстрый жест и вообще быстрое движение, чтобы это не уронило его достоинства. Движения пальцев, рук, ног, головы, туловища всегда замедлены, преисполнены важности, веса. Описать эти жесты и вообще поведение картвела словесно весьма сложно. Некоторое, но далеко неполное представление о поведении картвелов можно составить по грузинским фильмам (кстати, часто тонким и поставленным на высоком художественном уровне).

Когда в поведении и жестах Сталина пытаются найти элементы театральности, которые он якобы отрабатывал специально, ошибаются существенно в одном: они - поведение и жесты - не осознанные; они впитаны, так сказать, с молоком матери еще в детские и юношеские годы, они – демонстрация силы точно такая же, как это описано у бойцовых рыбок, собак и павианов. На среднего европейца это производит серьезное впечатление благодаря скрытым механизмам инстинкта (тем более, быть может, что европеец уже утратил тонкости такого поведения). Вот почему, по моему мнению, так много в воровской среде России «воров в законе» грузинского происхождения: российским ворам внушает большое уважение их умение поставить себя выше окружающих, заставить себя бояться не силой, а поведением.



5) Брачное поведение



Другой цели подчинено поведение девушек. Погоня за модными престижными вещами является чуть ли не смыслом всей их жизни, особенно в молодости. Например, в жертву моде приносится даже демонстративное пуританство. Никакие правила скромности (весьма жесткие до сих пор) не смогли сдержать картвелок, когда в моду в 60-х годах вошли мини-юбки. Если учесть, что длинные стройные ноги встречаются здесь нечасто, то можно понять на какие жертвы ради тщеславия приходилось идти здешним женщинам.

Отдельно стоит также остановиться и на походке женщин. Можно было бы в общем назвать ее «манерной», если бы отношение к этому было менее серьезным. Разнообразие походок очень велико. Достаточно сказать, что встречается походка, характерная для пассарелы, хотя при этом нет сомнения в сексуальной сдержанности этих девушек (хотя скромными их все же назвать нельзя, ибо их разговоры между собой включают в себя сальные анекдоты и замечания, которые могут смутить и мужчину). Разгадка столь странного поведения – стремление любым способом обратить на себя внимание. Его вполне можно назвать брачным поведением: и богатство одежды, и походка служат способом привлечения женихов. В большинстве случае после выхода замуж поведение несколько упрощается.

Заключение брака носит также отпечаток родовых отношений – я говорю об обычае похищения. Как этот обычай функционировал прежде, я точно не знаю, но сегодня во многом он носит декоративный характер. До сих пор случаются насильственные похищения, т.е. похищения, когда девушка не хочет вступать в брак с данным партнером. Развитие событий в этом случае имеет два варианта, первый, наиболее вероятный, когда обесчещенная девушка остается у похитителя из-за страха, что в дальнейшем не сможет выйти замуж из-за потери девственности; второй заканчивается возвращением девушки силой и подачей в суд, если она обесчещена. Обычно же девушка согласна, когда ее похищают или, в худшем случае, колеблется. В этом случае после похищения просто начинается совместная жизнь. Государственная регистрация брака осуществляется потом, иногда даже через несколько месяцев. После похищения, если условия позволяют, устраивают свадьбу. Но иногда похищение устраивают именно для того, чтобы не делать свадьбы (если жених беден).

Характерно, что если после похищения мужчина усомнился в сексуальной скромности девушки, то он ее прогоняет, и это не влечет по отношению к нему никаких претензий. Такое положение привело к своеобразному явлению в жизни картвельского городского общества. Часть девушек, не способных полностью сдержать своих сексуальных инстинктов, занимается всякого рода сексуальными играми, не приводящими к ликвидации девственности. В том случае, если все же последняя нарушена, перед свадьбой прибегают к услугам хирурга, восстанавливающего девственную плеву. Но все-таки случаев сексуальной несдержанности наблюдается немного, ибо очень велика жажда выйти замуж. Такая потребность объясняется тем, что в традиционном картвельском обществе женщине без семьи уготована трудная и бесмысленная жизнь. (Единственное исключение здесь – город Тбилиси. Сами грузины называют его похвально «Кавказским Парижем» из-за строгого следования модам и поведению, в том числе и сексуальному, Парижа и Запада вообще. Достаточно сказать, что мужья вполне терпимо относятся к наличию у жены любовника, поскольку это соответствует моде).

Как нетрудно предположить, тщеславие и демонстрация силы мужчин, брачное поведение женщин не могли не затронуть греков и другое местное некартвельское население. Все эти особенности поведения стали характерны и для них, но, конечно, не столь ярко выражено. У поколений, выросших среди других «варваров» (например, в Средней Азии после ссылки) подобных черт поведения не наблюдалось.

(Примечание 2000 года: переехав в Грецию, «картвельские» греки перенесли с собой описанные следы «варваризации». Их походка и жесты сохраняют особенности картвелизации; их тщеславие доходит иногда до того, что они разоряются, пытаясь поддержать свой высокий статус, который они имели в Грузии.)



3. Отношение к «грекам»



Каково отношение картвелов к некартвелам (т. е. к «грекам»)? Для современного состояния этого отношения определяющими явились два фактора. Первый из них – пережиток родовой и общинной крестьянской морали, в котором резко разграничивается «наш», т.е. принадлежащий к общине, и «не наш» – не входящий в общину. Эта мораль допускает воровство и насилие с таким же правом, как любые другие действия, ведущие к цели цивилизованно, но с условием, что при воровстве вас не поймали, а насилие кончилось вашей победой. Хотя городская цивилизация смягчила эти нравы за годы Советской власти, но, тем не менее, они продолжают оставаться основой «деловых» отношений в обществе.

Второй фактор – изменение статуса картвелов в Грузии после установления Советской власти. До этого картвелы в Российской империи, фактически, были равными среди равных: никто не имел здесь никаких национальных преимуществ, даже русские. Выделение республик после Октябрьской революции не как гражданской общности, а как национальной территории, т. е. признание преимущественных прав определенной нации по сравнению с другими привело к резкому изменению статуса картвелов в Грузии по отношению к тем же русским, а тем более к грекам, армянам, персам и т. д.., и даже к жителям национальных областей – абхазам, аджарцам и осетинам. Картвелы сначала приобрели административно-политическую власть над некартвельским населением, а затем, опираясь на нее, - экономическую. Механизм приобретения последней я опишу подробнее впоследствии. Здесь же познакомимся с последствиями, к которым привело такое положение. (Кстати, почти то же самое можно наблюдать и в других национальных республиках Советского Союза, но в других формах, в соответствии с национальными особенностями каждого народа).

Общая характеристика отношения картвелов ко всем некартвелам – презрение. На чем оно основано? На силе власти и денег, в первую очередь, и на уверенности в национальном превосходстве, мысль о котором насаждалась грузинской интеллигенцией (учителями и преподавателями в особенности, но также и большинством писателей и ученых) на протяжении долгих лет.

Картвел может сделать или сказать некартвелу неприятные вещи, и последнему приходится молчать, чтобы не быть ущемленным физически, нравственно и экономически. Конкретных проявлений презрения чрезвычайно много. Например, в качестве похвалы греку могут сказать: «Ты – хороший человек, жаль только, что ты берзени?» («берзени» означает на грузинском «грек»). В случае недовольства могли безнаказанно избить. Такое же отношение было и к другим. Известная французская артистка Марина Влади (жена русского поэта В. Высоцкого) в своей книге «Полеты во сне и наяву» возмущенно рассказывает о презрительном, как к своему слуге, отношении грузина, у которого они остановились, к соседу-армянину. К сожалению, это не исключительный случай.

Существует почти повсеместное презрение и пренебрежение к русским, особенно не местным. Здесь сказалось очень существенно различие в морали и воспитании. Честность и порядочность русских, их до некоторой степени наивное доверие к словам, вступили в противоречие с общинно-родовой моралью картвелов. К сожалению, сказалась еще в этих взаимоотношениях традиционная русская склонность к крепким напиткам. Местные русские, как и другие некартвелы, прекрасно зная местные особенности, редко попадают впросак.

Неоднократно приходилось слышать от картвелов, как они напоили «ивана» (собирательное презрительное наименование всех русских) до бесчувствия так, что он валялся под столом. Здесь сказывалось к тому же неведение русских мужчин об истинных целях картвелов. Уступая чрезвычайно настойчивым просьбам картвелов поддержать тосты (выпить за маму, папу, дедушку, бабушку, виноградный куст, за «великого» Сталина, и т.п.), русские принимали эту игру за чистую монету и действительно на
0

#144 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   badrii Icon

  • Advanced Member
  • PipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 594
  • რეგისტრაცია: 19-February 07

Posted 07 April 2008 - 12:57 PM

გაგრძელება :
Неоднократно приходилось слышать от картвелов, как они напоили «ивана» (собирательное презрительное наименование всех русских) до бесчувствия так, что он валялся под столом. Здесь сказывалось к тому же неведение русских мужчин об истинных целях картвелов. Уступая чрезвычайно настойчивым просьбам картвелов поддержать тосты (выпить за маму, папу, дедушку, бабушку, виноградный куст, за «великого» Сталина, и т.п.), русские принимали эту игру за чистую монету и действительно напивались до бесчувствия, что неизменно вызывало в картвелах гордость за то, как они сумели унизить человека.

Хуже того, были случаи, когда напаивали до бесчувствия мужа и жену, а затем, фактически, насиловали женщину, не способную осознать, что с ней делают. О таких случая приходилось слушать, как о замечательном достижении, и у меня нет сомнения в их достоверности. Картвельские женщины в силу патриархальных традиций редко участвуют в застольях и еще реже пьют крепкие напитки. Поэтому участие русских женщин в этом всегда воспринималось, как распущенность, и добавляло презрения в суждения о них.

В 60-х годах мне приходилось наблюдать и слышать о других случаях отношения к русским женщинам. Случалось, что картвел приглашал девушку на прогулку на лодке по морю, а удалившись на большое расстояние, требовал отдаться, угрожая выбросить ее за борт. Если девушка умела хорошо плавать, то возвращалась вплавь. В противном случае от страха покорялась. Особым «шиком» было заставить девушку грести назад самой. Причем рассказы о таких «подвигах» встречали в среде картвелов полное одобрение. Если девушка приняла приглашение в ресторан, то картвел считал, что она обязана расплатиться с ним за это в другой форме. В случае отказа, дело доходило до избиения. Многие русские женщины отказались от поездок в Грузию на отдых в связи с тем, что приставания на улице доходили до грубости и в действиях, и в словах.

К настоящему времени (1991) Россия более-менее познакомилась с «обычаями» картвелов, а сами они несколько цивилизовались. Поэтому случаи прямого насилия становятся все реже.

Характерным было отношение картвелов (в частности, мегрелов) к абхазам. Действиями Берия эта нация, аборигены Абхазии, была поставлена на грань исчезновения. Воспользовавшись бессилием абхазов, так сказать, гордясь своей «силой», картвелы насаждали об абхазах мнение, что они глупы, примитивны и им следует (как и русским) покориться грузинскому умению управлять. В некоторой степени они преуспели, и местное население, в том числе, к сожалению, и греки (хотя и не все), не видя образцов, склонялось к мысли, что абхазы действительно интеллектуально примитивны. И тем большей неожиданностью для всех явилась сила ума и духа возрождающейся абхазской интеллигенции после завоевания некоторой доли свободы в 1978 году (когда произошло, так называемое, «абхазское восстание» и абхазы получили по распоряжению Москвы некоторую долю реальной автономии) и особенно с 1986 года (начало Перестройки и свободы слова). Достаточно сказать, что за все это время (до 1991 г.) со стороны абхазцев не появилось ни одного печатного слова, в котором можно было бы наблюдать отход от общечеловеческих ценностей, чего нельзя сказать о публикациях картвелов.

Об умении картвелов управлять все получили наглядное представление по состоянию, к которому они привели свою страну всего за два года (1990-1991) самостоятельной жизни после отделения Грузии от России: к гражданской войне и полуголодному существованию. (Примечание 2000 года: за эти годы - 1991-2000 – Грузия потеряла Абхазию и в некоторой степени Юго-Осетию; Аджария сегодня, практически, является самостоятельным государством. Положение в хозяйстве – катастрофическое и было бы совсем плохое, если бы Россия не продолжала поставлять, фактически, в долг ей нефть и газ. Наблюдается огромный отток населения в ту же презираемую Россию и в другие страны зарубежья, в частности, в большом количестве в Грецию; при этом картвелы не стесняются подделывать паспорта, чтобы стать «греками». Грузия постепенно превращается из индустриальной страны в аграрную).

Несмотря на такое отношение, следует сказать, что картвелы в общем случае не сумели внушить уважения к себе. Только в больших городах, в частности, в Тбилиси многие греки духовно ассимилировали с грузинами, поддакивали им и выражали те же мысли, а главное, перешли в общении на грузинский язык (хотя все еще не забыли русского и понтийского). У греков Абхазии еще свежо было в памяти положение до 1937 года; было слишком очевидна необоснованность поползновения картвелов, особенно мегрелов, на превосходство. Мало кто из греков владел грузинским языком. В разговорах между собой некартвелы довольно часто высмеивали картвелов (в частности, мегрелов), называли их «животными», «зверями», а когда хотели выразить пренебрежение к умственным способностям кого-то, говорили, что он похож на мегрела. Но думается, что если бы численное и прочее превосходство картвелов в Абхазии стало таким же, как например в Тбилиси, то ассимиляция быстро оказала бы свое действие.

Интерес представляет самооценка картвелов. Как я имел случай убедиться, грузины Тбилиси действительно верили в свое превосходство над другими, в частности, над греками, армянами, но и над русскими, и относились к ним свысока. Другой была самооценка картвелов Абхазии. Разумеется, большинство из них также было о себе достаточно высокого мнения. Но, поскольку жители некартвельского происхождения не давали оснований и не хотели признавать их превосходство, видимо, это заставляло их более критически смотреть на себя. Мне несколько раз пришлось столкнуться с раздвоенностью духа некоторых молодых людей. В среде своих товарищей они старались выглядеть развязными, уверенными в себе, со всеми атрибутами, описанными выше. И было совершенно неожиданно, когда, оказавшись на расстоянии от них, эти ребята с некоторой обидой в голосе доказывали, что не все картвелы таковы и не следует ко всем относиться с насмешкой. Случай в молодости заставил меня взглянуть на все это другими глазами. Один из наших товарищей – грузин по происхождению (и кстати, отпрыск какой-то боковой ветви князей Церетели) - не выделялся ничем особенным и вел как будто жизнь обычного картвела (единственно, что его существенно выделяло – отсутствие агрессивности и какая-то внутренняя сдержанность). И только несчастный случай вдруг обнаружил огромный и богатый внутренний мир этого человека. После какой-то драки, происшедшей в его присутствии и в которой он, практически участия не принимал, у него проявилась некоторая форма психического расстройства (опять-таки совершенно неагрессивная). Одной из ее особенностей была отрешенность от реального мира, буйная и, надо сказать, незаурядная фантазия, вызываемая различными внешними побудителями. Но главное, что на нас произвело потрясающее впечатление и что мы совершенно не могли предположить: в этом состоянии он стал нам зачитывать отрывки из стихов Гарсия Лорки, Шекспира, Шелли и других известных поэтов, проявляя знакомство с классикой, каким не могли похвастать многие из нас. Все это духовное богатство он прежде скрывал от нас, боясь показаться смешным своим картвельским друзьям. Можно только предполагать, сколько же людских жизней было испорчено из-за того, что не было возможности вырваться из болота заурядности. Кстати, он никогда не проявлял национализма и ровно относился ко всем в нашей разнонациональной компании. (Примечание 2000 года: Через много лет, будучи уже очень больным, но каким-то седьмым чувством узнав о моем отъезде за границу, он пришел именно в день отъезда ко мне домой проститься и пожелать мне доброго пути, искренне жалея, что вряд нам ли придется встретиться в будущем. Я вспомнил о той высокой характеристике, которую давали этому народу многие путешественники и искренне пожалел о свершившихся переменах).

ბოდიში დიდი პოსტინგებისთ გამო, მაგრამ საინტერესოა.

0

#145 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   badrii Icon

  • Advanced Member
  • PipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 594
  • რეგისტრაცია: 19-February 07

Posted 14 April 2008 - 01:06 PM

ამ ფრანგულიდის წიგნის პასუხიც რომ ჩემი დასაწერი შეიქმნა ?!

რას აკეთებენ ამ საქართველოში ?!

ვუთხარი მჟავიას, რომ ეს თბილისელი ხელისუფალნი აფხაზეთისთვის ნეკა თითსაც არ გაანძრევენ მეთქი და შევთავაზე, რომ ჩვენ, ნამდვილმა აფხაზებმა
-შევქმნათ აფსუათა და რუსთა მიერ დაწერილი წიგნების საპასუხო წიგნების გამოცემის რაიმე სამეცნიერო ცენტრი, დაფინანსებით, სტამბით...
- რომ ჩემს მიერ დაწერილი სცენარის ბაზაზე შექმნილიყო სცენარი დოკუმენტური ფილმისთვის "აფხაზეთის ისტორია".

- რომ პირადად გადავიღებდი და ფილმში ჩავრთავდი ვატიკანში, პარზში, ლონდონში არსებულ ძველ რუკებს, სადაც საქართველოს საზღვრები აზოვამდეა ან გელენჯიკამდე... სხვა მასალებს...

ორივე ხელით გიჭერ მხარსო, - მიპასუხა მჟავიამ 1 წლის შემდეგ !

ამის იქით საქმე არ წასულა...

ისევ მე უნდა გავაკეთო ყველაფერი !

მე მჟავიას არ ვაბრალებ არაფერს, რა ქნას, როცა საქართველოს პატრონი არა ჰყავს ! ამას ხედავს, მაგრამ რა ქნას ?! ცენტრალური ხელისუფლების წყალობით იოანე უმიწაწყლოს როლშია და რაღა ჰქნას ?!

როცა ნამდვილად პატრიოტმა ნადარეიშვილმა ნახა, რომ მისი მარჩენალი შევარდნაძე მოღალატე იყო, გული გაუსკდა კიდეც. ერთი "დეტალი" : აი, პუტინმა რომ მიიღო ბაგაფში და მისი აფსუა კონკურენტი, თუ გახსოვთ ! ნადარეიშვილს გული გაუსკდა ამ აუდენციიდან რამდენიმე დღის შემდეგ : მიხვდა, რომ აფხაზეთი დაიკარგა !

მეც მივმართე კარდიოლოგს მარტის ბოლოში, ინფარქტი მეგონა მქონდა, მაგრამ ჯერ-ჯერობით გადავურჩი !

ისე ეს სააკაშვილი, ჩემზე ერთი წლით უმცროსი, ჩამიყვანს სამარეში, აი, ამას კი ვგრძნობ.

რაც თქვა და გააკეთა, ყველაფერი რუსეთის ინტერესების სასარგებლო გამოუვიდა !

იმედია, ეს უნებლიედ მოხდა, თუმცა არც ესაა კარგი, როცა იდიოტი ხარ !

ან იქნებ მოღალატეობას იდიოტობა სჯობდეს, არ ვიცი !

მოკლედ სადაც არ გაიხედავ, ყველგან ღალატია, მხოლოდ ლიტონი, თან გაზვიადებული სიტყვები (მილიარდობით დოლარის იარაღები ვიყიდეო). მაგრამ ამ ქართველ ჯარისკაცებს კი ისევ ავღანეთში, სხვაგან აგზავნის...

ესე იგი, ჯარისკაცები საქართველოში გვჭირდება, ეს კი ყვირილითა და მუქარით გვამშვიდებს, საქმით კი ჯარისკაცებს ართმევს საქართველოს!

ამდენი ჯარისკაცი მყავსო !

კი ბატონო ჰყავს, მაგრამ რა საქართველოსთვის, არამედ ირაკისა და ავღანეთისთვის !

შემდეგ კი თბილისი მიმდებარე რეგიონებით შევა კიდეც ნატოში და
მიშაც გაგვიდავითაღმაშენებლდება.



0

#146 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   badrii Icon

  • Advanced Member
  • PipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 594
  • რეგისტრაცია: 19-February 07

Posted 14 April 2008 - 01:08 PM

სირცხვილისაგან ვიწვი, რადგან დამიწერა :
ორივე ხელით გიჭერ მხარსო, - მიპასუხა მჟავიამ 1 წლის შემდეგ !

უნდოდა :
ორივე ხელით გიჭერ მხარსო, - მიპასუხა მჟავიამ 1 წლის წინ !
0

#147 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   badrii Icon

  • Advanced Member
  • PipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 594
  • რეგისტრაცია: 19-February 07

Posted 14 April 2008 - 01:36 PM

აი, რა მოგვიტანა სააკაშვილის დიპლომატიამ (ჯერ ნატო, შემდეგ ტერიტორიები) !

Кремль осваивает непризнанные республики
14 апреля, 11:29 | Максим ПОЛЯКОВ

Россия будет "делать все, чтобы не допустить принятия Украины и Грузии в НАТО". Об этом еще 8 апреля заявил министр иностранных дел Сергей Лавров. Позднее начальник Генштаба РФ генерал армии Юрий Балуевский сказал, что в случае приближения Альянса к российским границам будут предприняты "военные меры", а также "меры иного характера".

Судя по всему, именно в перечень этих мер входит указ "Об основных направлениях развития отношений РФ с Абхазией и Южной Осетией", который, по данным "Независимой газеты", в ближайшее время подпишет президент России Владимир Путин.

В соответствии с этим документом, российские ведомства получат право устанавливать прямые официальные отношения со своими коллегами в непризнанных республиках. Правда, об открытии консульств РФ в этих регионах речи пока не идет. Скорее всего, там откроют общее представительство, например, "по защите интересов граждан России", а в его структуру будут входить представительства различных российских министерств и ведомств. Дипломаты, работающие в этих отделениях, формально будут проходить как сотрудники посольства РФ в Грузии. Любопытно, что при этом ни аккредитацию в Тбилиси, ни грузинские визы они получать не будут.

Изначально документ готовился в Министерстве иностранных дел. Текст указа уже почти готов, в настоящее время его проверяют юристы Администрации президента.

Впрочем, наблюдатели не уверены, что указ будет подписан именно сейчас, учитывая, что близится инаугурация избранного президента Дмитрия Медведева. В частности, зампред комитета Госдумы по делам СНГ и связям с соотечественниками Константин Затулин заявил по этому поводу следующее: "Чиновники стараются угадать, что понравится новому президенту, что нет. Поэтому ведут себя крайне осторожно. Я думаю, что решение о формальном признании (Абхазии и Южной Осетии) надо затянуть до декабря - не стоит начинать президентство Медведева с шагов, которые резко осложнят его отношения с Западом". Вместе с тем Затулин отметил, что, возможно, "лучше рискнуть сегодня, потому что завтра эти решения обойдутся дороже". Сейчас, по его словам, шаги Кремля в отношении непризнанных республик воспримут с пониманием, как ответ Соединенным Штатам, признавшим Косово, однако балканская тема вечно актуальной не будет.

Эксперт по проблемам Кавказа Алан Касаев тоже не думает, что документ будет подписан в последний месяц президентства Путина: "Это все-таки очень серьезный шаг. С другой стороны, Медведев тоже с этого начинать не будет, и вопрос отложится до осени. Если указ выйдет до парламентских выборов в Грузии, то это крайне негативно скажется на шансах оппозиции их выиграть, с этой точки зрения момент выбран неудачно. Хотя в принципе открытие представительств РФ в непризнанных республиках вполне возможно и юридически обосновано. Поскольку у большинства населения там имеется российское гражданство, у них есть проблемы во взаимодействии с органами власти РФ. Так что открытие представительств обосновано необходимостью защиты их интересов. Реакция Грузии, конечно, будет очень агрессивной, но ограничится риторикой. На разрыв дипломатических отношений Грузия не пойдет, а больше она ничего не может сделать".

Между тем президент Грузии Михаил Саакашвили не оставляет попыток вернуть абхазский и югоосетинский регионы под юрисдикцию Тбилиси. В частности, в минувшие выходные он поручил правительству разработать план реализации предложенных им инициатив, впервые озвученных в марте текущего года. Тогда Саакашвили пообещал Абхазии неограниченную автономию, широкое представительство в центральных органах страны, создание свободной экономической зоны, "полный федерализм, гарантии безопасности и мирное развитие", защиту языка и культуры, а президенту этой республики - пост вице-президента Грузии. Теперь же президент готов предоставить Абхазии внутренние и международные гарантии обещанной автономии, а также право вето на изменение правового статуса в составе Грузии и на жизненно важные для абхазов вопросы.

Впрочем, абхазская сторона продолжает настаивать на полной независимости и предложения Саакашвили уже отвергла. "В Грузии могут обсуждать любые вопросы. Позиция Абхазии неоднократно озвучивалась. Мы не собираемся никогда обсуждать этот вопрос (широкую автономию)", - заявил в связи с этим глава МИД республики Сергей Шамба.

ის შეცდომა, რაც დაუშვეს ქართველებმა 1920-იან წლები, მეორდება !

თუმცა მერე რა, მაშინ 2 კგ. კარტოფილი დავკარგეთ, ეხლა კი 5 კგ-ს ვკარგავთ ! განა ტერიტორიები დავკარგეთ !

განა ეს დიდი ტრაგედიაა, დაკარგული ბოსტნეულობა ?!
განა კარტოფილები ასე მნიშვნელოვანია საქართველოსთვის ?!

აი, ეხლა ჩვენი მიშა მენიუს შეგვიცვლის და სტაფილოს გვაჭმევს !


0

#148 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   badrii Icon

  • Advanced Member
  • PipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 594
  • რეგისტრაცია: 19-February 07

Posted 19 April 2008 - 07:04 PM

ესაა ფრანგულიდის წიგნის (იხ. ზემოთ ფრაგმენტები) პასუხის პირველი ვარიანტი. ძალიან ეიცვლება, უფრო დაიხვეწება, მაგრამ ამას დრო უნდა,ამიტომ ვუშვებ იმას, რაც ერთ დღეში დავწერე.

---------------

1991 წელს სოხუმში გამოიცა ადდგილობრივი ბერძენის ალექსანდრე ფრანგულიანდის წიგნი სათაურით {ბერძნები - პონტოელები : 2, 5 ათასი წლის სიგრძის გზა} . 2000 წელს მან მანდ შეიტანა ცვლილებები, განსაკუთრებით ანტიქართული, რომლებსაც აქვთ ქსენოფობური და, უფრო მეტი, რასისტული თვისებები. ძნელი არაა იმის მიხვედრა, თუ რატომ დაუპირისპირდნენ ქართველებს აფხაზეთში მცხოვრები რუსები, არმენები, ბერძნები და აფსუები.
საქმე ისაა, რომ აფხაზეთი და მისი დედაქალაქი სოხუმი მთელი მსოფლიოსთვის ცნობილია არის არა მარტო ქართველური სახელწოდებებით, არამედ დაარსებულია კოლხების ანუ ქართველების მიერ. აქ სხვადასხვა დროს შემოითესლნენ ბერძნები, აფსუები, რუსები და არმენები. სსრკ-ს დაშლის შემდეგ, როდესაც საქართველომ გადაწყვიტა რუსეთის გეოპოლიტიკური ორბიტიდან გამოსვლა, მოსკოვმა ეთნიკურ ნიადაგზე წაახალისა ზემოაღნიშნული ეროვნული უმცირესობები, რათა მათი ბუნტების წყალობით თავად ძველებურად ემართა საქართველო. კრემლის მხარდაჭერით გათამამდნენ ადგილობრივი რუსები, ბერძნები, არმენები და აფსუები, რომლებიც ცარისტულ და საბჭოთა პერიოდებში გარუსდნენ კიდეც, და, ამდენად, საქართველოს რუსეთიდან გამოყოფა აღიქვეს, როგორც თავიანთი ეროვნული ინტერესების ხელყოფა.
ადვილი მისახვედრია, თუ რატომ არ განუდგნენ ადგილობრივი ესტონლები და ებრაელები ქართველებს. იმიტომ რომ, აფხაზეთის ესტონლები ასევე ეთნიკურ ნიადაგზე მხარს უჭერენ ესტონეთის დამოუკიდებლობას, ამასთან, ესტონეთი არ მეზობლობს საქართველოს და ესტონელთა ტერიტორიალური პრეტენზიები საქართველოს მიმართ არ არსებობს. პირიქით, არსებობს ესტონეთისა და რუსეთის ტერიტორიული დავა. მაშასადამე, აფხაზეთის ესტონელთა რუსულენოვანება არ გახდა საკმარისი, რათა ესენიც თავისკენ მოემხრო კრემლს. აფხაზეთის ებრაელები კი არ საუბრობენ აფსუა ენაზე (რომელიც იცის თავად აფსუათა მაქსიმუმ ათმა პროცენტმა), სამაგიეროდ, თანაბრად ფლობენ ქართულ და რუსულ ენებს, ამასთან, საქართველოში არ არსებობს ანტისემიტიზმი, რუსეთში კი არსებობს. ამდენად, აფხაზეთის ებრაელებს ურGევნიათ აფხაზეთი იხილონ რუსეთისაგან დამოუკიდებელი საქართველოს შემადგენლობაში. თითო-ოროლა გამონაკლისები ამინდს არ ქმნის და გამოწვეულია ველურ აფსუა სეპარატისტთა მიმართ არსებული შიშის ფაქტორით.
ეხლა კი იმის შესახებ, თუ რატომ ატიქართველობენ აფხაზეთის რუსები, არმენები, ბერძნები და აფსუა-ოსები.
რუსები იმიტომ, რომ ისინი სოლიდარობას უცხადებენ კრემლს, შექმნეს ანტიქართული ორგანიზაცია {სლავიანსკიი დომ}, რათა აფხაზეთი შეიყვანონ რუსეთის შემადგენლობაში და განახორციელონ რუსეთის 1864 წლის გეგმა აღმოსავლეთ შავიზღვისპირეთის რუსებითა და კაზაკებით დასახლების შესახებ. მათ არ სურთ, საქართველოს დამოუკიდებლობა თუნდაც იმიტომ, რომ მასში სახელმწიფო ენა ქართულია. ასე რომ, უპატივცემლოდ ეკიდებიან ქვეყნის ადგილობრივი მცხოვრებლების ისტორიას, კულტურას, ენას^ დაბოლოს, ხელს უწყობენ აფხაზეთში ახალი რუსული სამხედრო-საზღვაო ბაზების შექმნას და მანდვე რუსეთის კურორტებისა თუ რუსი მაღალGინოსნებისა და გენერალიტეტის დაGების აშენებას.
არმენები (ზემოთქმულის გარდა) იმიტომაც, რომ ამათ უძველესი დროიდან გააGნიათ საკუთარი ანგარიშსწორებანი ქართველებთან ისტორიის, კულტურის, არქიტექტურის, რელიგიის, ანბანისა და სხვა საკითხებში. ამიტომ, ნებისმიერი ანტიქართველი მოკავშირე მათთვის {ზეციდან მოვლენილი} საGუქარია. აფხაზეთში ოფიციალურ ენად დომინირებული რუსულის გამო ამათაც ქართულზე უკეთ იციან რუსული, ამასთან, ქართველთა ჯიბრზე, უფრო რუსულად საუბრობენ და არ მიესალმებიან საქართველოს (აფხაზეთითურთ) დამოუკიდებლობასა და პროდასავლურობას მით უფრო, რომ საკუთრივ არმენია არის აშკარად პრორუსული ქვეყანა. არმენებს ასევე რატომღაც ეშინიათ, რომ საქართველოს რუსეთის ორბიტიდან გამოთიშვა გამოიწვევს არმენიის იზოლაციასა და მუსლიმურ რკალში დარGენას, აფხაზეთის და, საერთოდ, საქართველოს არმენთა კავშირის გაწყვეტას არმენიის მოსახლეობასთან. დაბოლოს, ქართველები აფხაზეთის მოსახლეობის ნახევარს შეადგენდნენ ეთნოწმინდამდე და ისტორიულად მიწას დახარბებული არმენები ცდილობენ ზღვაზე გასვლას, დაკარგული {დიდი არმენიის} ერთგვარ კომპენსაციას არმენიის რაიმე ოლქის შექმნით სადმე შავზღვისპირეთში, ქართველთა სახლებისა და მიწის ნაკვეთების დატაცების გზით.
ბერძნები იმიტომ, რომ აფხაზეთში, სადაც პრაქტიკულად მხოლოდ რუსული იყო ოფიციალური ენა, არაქართველებმა რუსული უფრო იცოდნენ (ებრაელებმაც კი) და საქართველოს დამოუკიდებლობა, მათი აზრითაც, გამოიწვევს ქართულის უცოდინარ ან ამ ენის ცუდად მცოდნე არაქართველთა უფლებების შელახვას. ამასთან, ეშინიათ ყირიმისა და კრასნოდარის მხარის ბერძნებთან კავშირის დაკარგვისა (ამიტომ უკრაინის დამოუკიდებლაც არ მოსწონთ და ეს Gანს უკრაინელი ბერძნების მაგალითზეც). აფხაზეთის ბერძნები ქართველებს ეცილებიან კოლხურ ქალაქების დაარსებას (ამ კონტექსტში აფსუებზე საუბარი ზედმეტია, რადგან ყველამ იცის, რომ ეს ტომი გვიან Gამოსახლდა აფხაზეთში და რომ მას კოლხურ ქალაქებთან არავითარი კავშირი არა აქვს). ამიტომ, კოლხეთის ისტორიისა და კოლხური ქალაქების მითვისების საქმეში, ასევე აფხაზეთში ახალ-ახალი ბერძნული მოსახლეობის Gასახლების ისტორიული არგუმენტირების საქმეში (ნაწილობრივ ქალთველ დევნილთა სახლებსა და მიწის ნაკვეთებზე) ბერძნებისათვის მთავარი დაბრკოლება არის აფხაზეთის პრეტენზიული და აბორიგენი ქართველი მოსახლეობა (კოლხების შთამომავლები), მისი აფხაზეთში მოსულ მოსახლეობად გამოცხადება, საქართველოს (აფხაზეთითურთ) დამოუკიდებლობა.
დაბოლოს აფსუები და ოსები. აფხაზეთის ოსების ანტიქართული სეპარატიზმი გამოწვეულია შიდა ქართლის ოსური სეპარატიზმით, ბაგაფშისა და კოკოითის მიერ დადებული ურთიერთდახმარების ხელშეკრულებით, საერთო {მტრის} (ქართველები) ყოლით. აფსუების სეპარატზმი კი დამყარებულია შემდეგ ფაქტორებზე :
ცარისტულმა და საბჭოთა რუსეთმა შეძლო აფსუების ქართული კულტურის გავლენიდან ამოგდება და გარუსება ;
საბჭოთა რუსეთმა შეძლო აფსუების გამოყენება დამოუკიდებლობის მოსურნე საქართველოს წინააღმდეგ ჯერ კიდევ 1920-21 წლებში. სამაგიეროდ, საბჭოთა ხელისუფლების პროვოკაციისა და ზეწოლის შედეგად, საქართველოს დრ მთავრობამ აფსუებს იძულებით შეუქმნა ავტონომიური რესპუბლიკა (თუ რატომ აიძულეს, ეს გამოGნდა 1993 წელს), ხოლო სტალინისა და ბერიას ქართველობა ხრუშGოვმა, სუსლოვმა და გორბაGოვმა გამოიყენეს საქართველოში აბობოქრებული ეროვნული მოძრაობის საწინააღმდეგოდ, კერძოდ აფხაზეთსა და სამხრეთ ოსეთში, Gაუნერგეს აფსუებსა და ოსებს, რომ სტალინი და ბერია აფსუებსა და ოსებს აწამებდნენ, აქართველებდნენ, რაც სიყალბეა ;
იგივე განმეორდა 1993 წელს და გრძელდება დღემდე (ასევე ქართველ ოსებთან მიმართებაში), იმ განსხვავებით, რომ რუსეთი ამჯერად მოითხოვს საქართველოს ფედერაციად გადაქცევას, თუმცა ბოლო ხანებში კიდევ უფრო შორს მიდის და აცხადებს, რომ მალე სცნობს აფხაზეთისა და {სამხრეთ ოსეთის} დამოუკიდებლობას (რასაკვირველია, ამ {რესპუბლიკების} რუსეთში შემოერთების მიზნით) ;
რუსებისა და აფსუა-ოსების ინტერესი იმ პეროდში, როცა იურიდიული თვალსაზრისით აფხაზეთ-სამაGაბლო საქართველოს შემადგენლობაშია, ერთმანეთს ემთხვევა. ამიტომ ამ ეტაპზე ისინი ერთად, ხმაშეწყობილად მოქმედებენ საქართველოს ტერიტორიალური მთლიანობის მოსაშლელად. მას შემდეგ კი, რაც (მათი აზრით) საბოლოოდ დაიშლება საქართველო, მოკავშირეების ალიანსი დაიშლება : რუსეთი შეეცდება აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის შემოერთებას. {სამხრეთ ოსეთი} შეუერთდება, ალბათ, რუსეთს, ორი ოსეთის გაერთიანების მიზნით, მაგრამ ამის შემდეგ დაიწყება ოსური სეპარატიზმი რუსეთიდან გამოყოფის მოთხოვნით. რაც შეეხება აფხაზებს, ისინი თავს არ თვლიან აბაზებად და მათთან შეერთება ანუ აფხაზეთის რუსეთთან შეერთება ძალიან არ სურთ. აი, აბაზების ტერიტორიების შემოერთებას კი შეეცდებიან აფსუები და საამისოდ აბაზებში გააღვივებენ ანტირუსულ სეპარატიზმს. ეს იმ შემთხვევაში, თუკი აფსუებმა და ოსებმა ნახეს, რომ ქართველთა მხრიდან არ არის არანაირი პრეტენზია მათ მიერ ოკუპირებულ ტერიტორიებზე. იმის გამო, რომ ეს პრეტენზია სინამდვილეში არსებობს და იარსებებს მუდამ, აფსუა და ოსი სეპარატისტები არიან და იქნებიან მუდამ იძულებული თანხმობა განაცხადონ რუსეთის შემადგენლობაში ყოფნაზე. შესაბამისად, აფსუა-ოსები წინააღმდეგნი არიან საქართველოს რუსეთისაკენ შემობრუნებისა, რადგან ასეთ შემთხვევაში, რუსეთი მიატოვებს სეპარატიზმის მხარდაჭერას. სეპარატისტებისათვის მისაღები ფორმულაა : თავიდან აფხაზეთი და {სამხრეთ ოსეთი} შედის რუსეთის შემადგენლობაში, შემდეგ კი ტერიტორიადაკარგული საქართველო ექცევა შტატების გავლენის ქვეშ. სწორედ შეკვეცილ საქართველოში შტატების გავლენის დამყარება არის იმის გარანტი, რომ აფხაზეთი და {ს. ოსეთი} დარGებიან რუსეთის შემადგენლობაში. ამიტომ, სეპარატისტებს სურთ, რომ ჯერ რუსეთმა და სხვა სახელმწიფოებმა სცნონ აფხაზეთი და {ს. ოსეთი}, შემდეგ კი შეკვეცილი საქართველო გაწევრიანდეს ნატოში, რათა საქართველო არასდროს დაუბრუნდეს რუსეთს. ვინაიდან თუ დაუბრუნდა, არის საშიშროება, რომ რუსეთის ორბიტაში დაბრუნების საკომპენსაციოდ რუსეთი საქართველოს დაუბრუნებს დაკარგულ რეგიონებს. ამიტომ, სეპარატისტებისთვის იდეალური ვარანტია : რუსეთი ურიგდება ნატოს, კერძოდ, აფხაზეთი და {ს. ოსეთი} რუსეთს რGება, დანარGენი საქართველო კი - ნატოს.
ფრანგულიანდის წიგნი ამ კონტექსტშია დაწერილი : აფხაზეთი უნდა გამოეყოს საქართველოს, შეუერთდეს რუსეთს, რადგან აფხაზეთი არ არის საქართველო, მაგრამ არის რუსეთი ! რუსეთ-თურქეთის ომის დროს რუსეთმა ბერძნების სიმპათიები დაიმსახურა და ეს Gანს ფრანგულიანდის კრემლინისტობაში. ამასთან, გარუსებულ აფხაზეთში ბერძნებს ცხოვრების ისტორიული უფლება ჰქონიათ და იმის გათვალისწინებით, რომ დიოსკურია, თურმე, დააარსეს ბერძნებმა, უნდა ვიფიქროთ, გამორიცხული არაა, რომ საქართველოდან გამოყოფის საქმეში გაწეული სამსახურისთვის აფსუები ბერძნებს მისცემენ რაიმე ავტონომიას {აფხაზეთის რესპუბლიკაში} ! აი, რა იკითხება ფრანგულიანდის, საერთოდ აფხაზეთის ანტიქართველი ბერძნებისა და არმენიელების ქმედებებში.
ისე სძულს ყოველივე ქართული, რომ ფრანგულიანდმა გვარიც გადაიკეთა. ქართული ფორმა ფრანგულიდი დაასახიGრა და მიიღო ის, რაც მიაწერა თავისი წიგნის ყდაზე : ფრაგულიანდი. ქართული და ქართველურფორმიანი გვარების გადაკეთების პრაქტიკა დიდ მოდაშია აფსუებშიც.
ფრანგულიანდი წერს, რომ ქართველების არასწორი აზრით, {აფხაზებს და ოსებს არა აქვთ უფლება თავის ტერიტორიაზე, რადგან ის თითქოსდა ძირძველი ქართული მიწაა}. 1991 წელს დაწერილ წიგნში, ის აფხაზეთს არ თვლის საქართველოდ (ცალ-ცალკე ან ერთმანეთის გვერდით მოიხსენიებს მათ), თუმცა, როდესაც საუბრობს აფხაზეთის ბერძენთა და აფსუათა რეპრესიებზე ქართველი სტალინისა და ბერიას ეპოქაში, მაშინ აფხაზეთს განიხილავს საქართველოს ნაწილად. ესე იგი, როცა აწყობს, წერს, რომ აფხაზეთი საქართველოს ნაწილია, როცა არ აწყობს, საწინააღმდეგოს ქადაგებს. თუკი ბერძენთა კულტურული წვლილი შიდა საქართველოში გაშუქებული არ არის, აფხაზეთში ოდნავ მაინც არის ეს გაშუქებული იმ ავტონომიის წყალობით, რაც აფხაზეთს ჰქონდაო. ესე იგი, ეს ავტონომია რომ არა, ქართველები აფხაზეთშიც აკრძალავდნენ პრობერძნული ნაშრომების წერას და გამოქვეყნებას.
მილეტელი ბერძნების მიერ დაარსებულ ქალაქებს (ოლვია, თეოდოსია, პანტიკაპეა, გორგიპია, პიტიუნტი, დიოსკურია, ფაზისი, სინოპი, თეა), ასევე სინოპელების მიერ დაარსებულ ქალაქებს (ტრაპეზუნტი, ფარნაკია, კერასუნტი, კოტიორა), არასწორად უწოდებენ კოლონიებს, რადგან მანდ ადგილობრივი მოსახლეობის ექსპლოატაცია არ ხდებოდაო. პირიქით, ადგილობრივ ტომებს შურდათ ბერძნული პოლისები და ხშირად თავს ესხმოდნენ, ანგრევდნენო. საუკუნეების მანძილზე აქაური ბერძნები Gაყლაპეს ადგილობრივმა ტომებმა, მათ შორის Gემს მშობლიურ დიოსკურიაში, სადაც არ შემორGა მისი დამაარსებლების (ე. ი. ბერძნების) შთამომავლებიო (კოლხები არ მიაGნია ქართველებად ან, უკეთეს შემთხვევაში, მარტო ქართველებად).
ფრანგულიანდმა იცის, რომ აფხაზეთში არაფერი არ არის აფსუების მიერ დაარსებული და რომ ეს ძველი კოლხური ქალაქები კოლხების მიერ არის გაშენებული, რომ ამ ქალაქებში ადრიდანვე Gამოითესლნენ ცვეცხლითა და მახვილით ბერძენი მეომრები, რომლებსაც გამოჰყვნენ ბერძენი ვაჭრები აღებ-მიცემობისათვის (ხრიოკ და უბადურ ადგილზე ისინი არ მოვიდოდნენ). ამიტომ ის ამ ჭეშმარიტების დამდგენ ქართველ მეცნიერებზეა აღრენილი. წერს, რომ ისინი იGემებენ ბერძნების მიერ დაარსებულ პოლისებს, არქეოლოგიურ მონაცემებს აყალბებენ (ბერძნულ კულტურას ქართველურ კულტურად თვლიანო) და ქართველები ნაციონალისტები, მითომანები არიან, ცდილობენ თავიანთი ისტორიის განდიდებასო. კოლხები მიაGნია სადაო ტომად, უფრო სწორედ სხვადასხვა ტომების საერთო სახელად თვლის ეთნონიმ კოლხს, კოლხური კულტურა მიაGნია არაქართულ კულტურად, რადგან ქართველური კულტურა არის მხოლოდ მტკვრის სანაპიროზე დადასტურებული კულტურა, ხოლო მოგვიანებით კი ქართველური ტომები დიდ მანძილზე გავრცელდნენ, მათ შორის კოლხეთშიო.
რასისტი ფრანგულიანდი Gქმალავს იმ ფაქტს, რომ მთელი ხმელთაშუაზღვისპირეთის აუზი წინაელინურ ეპოქაში დასახლებული იყო იაფეტური მოდგმის ტომებით, რომ თავად საბერძნეთის პირვანდელი მოსახლეობა იყო იაფეტური მოდგმისა (კრეტა-მიკენის, მინოსური კულტურა), რომ აქ მოგვიანებით შეიჭრნენ ველური და მომთაბარე ელინები, რომლებმაც ადგილობრივი პელაზგები და მათი კულტურა შეიწოვეს. ფრანგულიანდი ელადის პირველ მოსახლეობას - პელაზგებს ინდოევრეპელებად მიიGნევს და ბერძნების ერთ-ერთ წინაპრებად თვლის, ამბობს, რომ პროტობერძნები არ არსებობდნენ, რომ ბერძნები წარმოიშვნენ სხვადასხვა (მათ შორის, ენით და გენითაც) ტომების შერწყმის შედეგად. ასე ისაკუთრებს იაფეტიდ პელაზგებს (იგივე ლაზებს), თან უარყოფს ბერძენთა ნაწილობრივ იაფეტურ წარმომავლობას, სამაგიეროდ, წერს, რომ ქართველები ხელოვნური, გვიანდელი ერია და წარმოიქმნენ სხვადასხვა, უკვე Gამოყალიბებული ხალხების (მათ შორის, ბერძნების, თურქების^) გენოფონდის ხარჯზეო.
სინამდვილეში, არათუ კოლხური ქალაქები არ არის ელინების მიერ დაარსებული, არამედ ძველი საბერძნეთის და რომის იმპერიის პირველი მოსახლეობა იყო ქართველური, უარეს შემთხვევაში, კოლხურის ახლო მონათესავე, ხოლო ბერძნები და რომაელები თავად იყვნენ ბარბაროსები (დღევ. გაგებით) ანუ ვანდალები.
ეტრუსკების სამხრეთის მიმართულებით მიგრაციამდე და მათ ლატიუმში (< ლაზეთი, Lაზიო) Gამოსვლამდე ჯერ კიდევ არ არსებობდა რომი, როგორც გაერთიანებული ქალაქი. მის ადგილზე იყო დასახლებული სოფლები. ყველაფერი შეიცვალა ეტრუსკების მოსვლის შემდეგ, როცა აღნიშნულ ტერიტორიაზე დაიწყო მნიშვნელოვანი მშენებლობა, დაარსდა ნამდვილი ქალაქი , როგორც ამას ადასტურებს არქეოლოგია. ნოგარას კვალდაკვალ რაიმონ ბლოხი შენიშნავს : {ეტრუსკების სახით ლატიუმში გამოGნდა ხალხი მართლაც და უფრო მეტად ცივილიზებული და, კიდევ უკეთესი, ხალხი, რომელიც, სადაც კი არ უნდა გამოGენილიყო იტალიაში, ყველგან გამოირGეოდა ქალაქების დიდი დამაარსებლობით^ [ეტრუსკებმა] თან მოიტანეს ქალაქების დაარსების წეს-Gვეულებები^ ეტრუსკების ლათინურ მიწაზე გაGენით - და სწორედ ეს არის მნიშვნელოვანი ფაქტი - დაიბადა რომაული სახელმწიფო. რომი უკვე აღარ არის საკმაოდ სუსტი ურთიერთკავშირის მქონე დაბების უბრალო გაერთიანება, არამედ ის უკვე ნამდვილი ქალაქია, რომელიც უცდის პირველ რიგში გახდეს ურბსი} . აქედან Gანს, რომ ბლოხს ეტრუსკთა ტომი (და არა ბერძნები, როგორც ასე თვლიან ბერძნები, არისტოტელედან დაწყებული) მიაGნია ქალაქ რომის ნამდვილ დამაარსებლად, ხოლო ტყუპ ძმებთან დაკავშირებულ ლეგენდას ის მიGნევს რომაელთა ნაციონალიზმით გამოწვეული ფანტაზიის ნაყოფად : {სავსებით გასაგები ხდება, რომ რომაულმა ანალიტიკამ, რომელიც უპირველეს ყოვლის ისწრაფვოდა ურბის (ქალაქის) წარსულის სურათიდან ეროვნული სიამაყისა და პატრიოტიზმის სიუჟეტის გამოტანას, უარყო თავის მეხსიერებაში შემოენახა ვინმე უცხოელის მიერ ქალაქის დაარსების ამბავი და ტოსკანურ დაფუძნებამდე უკვე სავსებით გაერთიანებული ქალაქის არსებობა წარმოიდგინა. აქედანაა ლათინურ-საბინური მეფობის სერია^} .
კოლხებს, რომლებმაც ელინებს უწოდეს გრეკები (მეგრული სიტყვიდან გორაყი : {გარეკე}), რაც ანტიკურ პერიოდში შეურაცხმყოფელ სიტყვად ითვლებოდა, ფრანგულიანდი უწოდებს ბარბაროსებს. თუკი ანატოლიელმა ტომებმა, ამათგან კი თურქებმა ბერძნებს უწოდეს იუნან-ები, ეს იმიტომ, რომ აქ არსებობდა იონელი ბერძნების კოლონიები. (შდრ. თურქები თურქეთის ბერძნებს უწოდებენ რუმ-ებს, რომის იმპერიის სახელის მიხედვით). დაახლოებით 33 საუკუნის წინ, როცა, კალიმაქეს მიხედვით, ილირიაში კოლხებს შესტაკებიან ელინები, ქართველ (კოლხ) მეთაურს ბერძნებისათვის უწოდებია გრეკები (მეგრული სიტყვიდან გორაყი : {გარეკე}), უფრო ადრე კი, იმის გათვალისწინებით, რომ ქართველური, იაფეტიდი ტომები მიკენელები, ძველი კრეტელები, პელაზგები ელინებმა შეიწოვეს გენეტიკურად, კულტურულად და ენით (ბერძნული ლექსიკის ლამის ნახევარი კოლხური წარმოშობისაა), ქართველთა წინაპრები ელინებს უწოდებდნენ იბერებსა და ზანებს : იბერ-ზანი > ბერძენი !
საერთოდ, ელინები კოლხებს და ყველა არაბერძენს უწოდებდნენ ბარბაროსებს (ანუ უცხოელებს, არაელინური კულტურის, არაბერძნულენოვანებს), მაგრამ ფრანგულიანდის რასიზმი იქაც Gანს, რომ ის დღევანდელ ქართველებსაც უწოდებს ბარბაროსებს, თუმცა იძახის, რომ მასში არა თანამედროვე (ბარბაროსი ანუ ვანდალი), არამედ ძველბერძნულ ანუ არაშეურაცხმყოფელ გააზრებას ({უცხოელი}) ვდებო. სინამდვილეში, ბერძნულ სიტყვას ά (იკითხება ვარვაროს, მახვილი მოდის პირველ ა-ზე) ძველბერძნულში თავიდანვე მიეცა ორი, არაშეურაცხმყოფელი ({უცხოელი, არაელინი}) და შეურაცხმყოფელი ({უხეში}, {არაცივილიზებული}, {მკაცრი}) მნიშვნელობები. მაგალითად, შეურაცხმყოფელ მნიშვნელობებს დებენ ამ სიტყვაში : არისტოფანე ათენელი , დემოსთენე ({არაცივილიზებული, უხეში}), პალატინის ანტოლოგია , თუკიდედე , ქსენოფონტე , არისტოფანე ათენელი , დიოდორე სიცილიელი (მკაცრი) და სხვები. რასაკვირველია, ფრანგულიანდი დღვანდელ ქართველთა ბარბაროსობაში შეურაცხმყოფელ მნიშვნელობას დებს და ეს იქიდანაც Gანს, რომ თავისი წიგნის ბოლო ფურცლები მიუძღვნა ქართველთა ზნე-Gვეულებების მისეულ აღწერას. აქ საშინლად შეურაცხყოფს ქართველებს, კაცებსაც და ქალებს, მიანიშნებს, რომ პონტოელი ბერძნებში თუ რაიმე ცუდი ზნე შეიმGნევა, ეს მათ ქართველებისაგან გადაიღესო, თორემ Gვენ, ბერძნები, თოვლივით ქათქათა ვართო ! აი, მისი ერთ-ერთი მაგალითი ასეთია : როცა 1970-იან წლებში მინი-ქვედაკაბები შემოვიდა, საბჭოთა მანდილოსნებიდან მხოლოდ ქართველმა ქალებმა სასწრაფოდ Gაიცვეს ისინი, თანაც ეს იყო უშნო საცქერი, რადგან ჯერ ერთი, მათ მოკლე ფეხები აქვთ, მეორეც, ათასნაირი სიარულის მანერის გადაადგილდებოდნენ ხოლმე (ე. ი. დუნდულის სექსუალური რწევითო). ამასთან, ეს {მინი-იუბკები} ქართველმა ქალებმა იმიტომ Gაიცვეს, რომ მამაკაცები დაებათ და როგორც კი ცოლად გაჰყვებოდნენ, მაშინვე უბრუნდებოდნენ Gვეულებრივ კაბებსო. მე მახსოვს პირიქით, ამ {მინი იუბკებით} Gემს სამეზობლოში დადიოდნენ რუსი, ოსი და ბერძენი ქალები. ქართველები კი იშვიათად იცვამდნენ მათ. ასეა თუ ისე, არ შეიძლება განზოგადება ეროვნული კუთვნილების დონემდე. ქართული, რუსული და ბერძნული ცეკვების შედარებაც კმარა, რათა ვნახოთ, რომ ქართველი ქალები გრძელი კაბებით ცეკვავდნენ და ადრე ასეთივე კაბებით დადიოდნენ. ხოლო რუსები და ბერძნები კი შიშვლები ეყარნენ პლაჟებზე, ხოლო რუსების ცეკვა ხდება კაბების აწევით, ბერძნები კი ანტიკური პერიოდიდან თითქმის შიშვლები დადიოდნენ. მაგრამ ამის დაწერის აზრი არასდროს მომსვლია თავში, ეს ფრანგულიანდის პროვიკაციის შედეგად ვიკადრე. ფრანგულიანდი ასევე გვამცნობს, რომ ქართველი ბიჭები რუს გოგონებს კატერით ზღვაში გაიტაცებდნენ, შემდეგ კი ზღვაში Gააგდებდნენ და ეს საცოდავები სანაპიროსკენ მოსცურავდნენ ხოლმე. არც მე, არც Gემს მეგობარ ბიჭებს ასეთი არასდროს არ გაგვიკეთებია და რომ ვინმეს გაეკეთებინა, Gვენს ყურამდე ეს მოაღწევდა. ეს ნაძირალა კი აზოგადებს და ამას მოგვაწერს ქართველებს. სჯობს ის გვითხრას, რატომ დაანგრიეს ბერძნებმა ასე სატიკად ტროა (ქართველური სამყარო), რატომ მისცურეს კოლხეთში ოქროს საწმისის მოსაპარად ? ! და საერთოდ, აგვიხსნას, რატომ იყვნენ ბერძნები ძველიდანვე ვერაგობით ცნობილი ? აი, არქანჯელო ლამბერტის სიტყვები (1654 წ.) მეგრელების შესახებ თქმული : ^=== ჯყბ ბ ,კფუჯჰჯლყს ბ დვტცნტ ც ნტვ ;ტცნჯრბ= Yჯ ნჯკმრჯ ე ყბ[ დც/ გჯჰნბნ ვჯჰტ- ნფრ რფრ დცკტლცნდბტ ელჯ,ყჯუჯ ცჯჯ,ოტყბზ გჯ ყტვე ნელფ გჰბ,სდფ.ნ ჰფპკბხყსტ ყფჰჯლს- ფ ჯნ 'ნბ[ ყფჰჯლჯდ ვბყუჰტკმწს ეცდფბდფ.ნ დცტდჯპვჯ;ყსტ გჯჰჯრბ==== B ლტქცნდბნტკმყჯ % უჰტრბ- ფჰვზყტ- ნეჰრბ- ჰეცცრბტ ბ ფ,[ფპწს პფყჯცზნ ც.ლფ ,ჯკმიტ გჯჰჯრჯდ- ხტვ ნჯდფჰჯდ ბ ყფცნჯკმრჯ პფჰფპბკბ ცნჰფყე- ხნჯ პლტიყსქ ყფჰჯლ ყტ გჯ[ჯ; ყფ კ.ლტქ- ბ ც გჯკყსვ ჯცყჯდფყბტვ ვჯ;ყჯ ბ[ ყფპდფნმ ბცხფლბტვ გჯჰჯრჯდ= ჟნ უჰტრჯდ ჯყბ ეცდჯბკბ ცტ,ტ რჯდფჰცნდჯ- ჯნ ფჰვზყ კჯ;მ ბ ჯ,ვფყ- ჯნ ჰეცცრბ[ ჰფპყეპლფყყჯცნმ ბ გმზყცნდჯ- ჯნ ფ,[ფპწტდ ;ტცნჯრჯცნმ ბ დჯჰჯდცნდჯ- ჯნ ნეჰჯრ ბპვტყე===& (ჩ,= VჟVGღ- Dსგ 43- Nბაკბც- 1913- ცც= 181_182)=
ფრანგულიანდმა და საერთოდ, ბერძნებმა, რომლებიც ევროპის ისტორიას საბერძნეთით იწყებენ და ყველა არაბერძენს დღესაც ბარბაროსებს უწოდებენ, უნდა შეიგნონ, რომ ევროპის ისტორია კოლხეთით, მესხეთით იწყება, რომ ეს სწორედ მათ დააარსეს პირველი სახელმწიფო იმ მიწაზე, სადაც დღევანდელი საბერძნეთია, რომ ბერძნული და ლათინური ლექსიკის ნახევარი კოლხურია, რომ აკად. ფრედერიკ დიუბუას სიტყვებით ბერძნები თავად იყვნენ ბარბაროსები (ანუ ვანდალები), რომლებიც ნორმანების მსგავსად იპყრობდნენ და ანგრევდნენ, რომ კოლხები ბერძნებზე უფრო ცივილიზებული იყვნენ. ასე წერდა ფრედერიკ დიუბუა დე მონპერე : `მეფე და ხალხი, რომლებმაც მიიღეს არგონავტები, ტვიროსელები, ტროელები და სხვები, უფრო მეტად ცივილიზებულნი იყვნენ ვიდრე ის ავანტიურისტები და მათი არმიები (აქ ბერძნები, - ბ. გ.) რომლებიც შუასაუკუნეების ნორმანების მსგავსად მიიწევდნენ წინ მათ საძარცავად სტუმართმოყვარეობის კანონების დარღვევით~ .
ასე წერდა, სხვათაშორის, აფხაზეთის უკანასკნელი მთავარი გიორგი შერვაშიძეც.
ამერიკელი მეცნიერი კელერის აზრით, ევროპა საბერძნეთით და რომით არ იწყება და მიუთითებს ეტრუსკებსა და პელაზგებზე, რომლებიც, როგორც ვიცით, იაფეტურ სამყაროს განეკუთვნებოდნენ : {როდესაც ევროპა მსჯელობს თავისი წარსულის შესახებ, ახსენებს ელადასა და რომს. მხოლოდ ბერძნები და რომაელები ითვლებიან ანტიკურობის დიდ ხალხებად^ წარმოადგენენ აღფრთოვანების, ქების, განდიდებისა და შესწავლის საგანს^ ეტრუსკები ამ პანორამის მიღმა რGებიან. შეიძლება ვიფიქროთ, რომ ეს ხალხი^ არასდროს არსებულა ისტორიულად. როგორც ერთხელ შენიშნა ამერიკელმა მეცნიერმა უილ დიურანმა (ჭილლ Dურანტ), აქ საქმე გვაქვს შედეგთან "იმ ისტორიული ტრადიციის პროვინციალიზმისა, რომელიც ევროპას საბერძნეთით იწყებს"} .
ემილ დელუჟის მიხედვით, აპოლონიოს როდოსელი (ძვ. წ. III ს) შემდეგნაირად აღიქვამდა კოლხებს : {დეტალები, რომლებიც შეგვიძლია მოვიპოვოთ არგონავტიკაში , Gვენ გვაძლევს წარმოდგენას ცივილიზებულ, ძლიერ და მებრძოლ ხალხზე. პოეტი ხშირად საუბრობს მრავალრიცხოვან კოლხებზე, კოლხ მებრძოლებზე და ის აღგვიწერს მათი არმიისა და ფლოტის ძალასა და ძლიერებას აიეტ მეფისა, რომელსაც შეუძლია, თუკი მოისურვებს, ომი წარმართოს ჰელადას წინააღმდეგ} . აი, მართლაც, რას წერს აპოლონიოს როდოსელი : {ამპარტავანმა აიეტმა და კოლხებმა გაიგეს მედეას სიყვარულისა და ქმედებების შესახებ. შეიკრიბნენ რა ერთად იარაღით ხელში, ისინი ისევე მრავალრიცხოვანნი იყვნენ, როგორც ქარიშხლის მიერ გამოწვეული ტალღები} . აიეტ მეფემ არგონავტებსა და მედეას თავისი უდიდესი ფლოტი დაადევნა.
სწორედ ამიტომ ცდილობს საქართველოს და მისი ძველი ისტორიის არასწორ გაშუქებას ეს ნაძირალა სოხუმელი ბერძენი, უმადური ბერძენი ალექსანდრე ფრანგულიანდი, რომლის წინაპარი მიიღეს არა აფსუების და რუსების, არამედ ქართველთა წინაპრებმა და რომელიც ემსახურება აფსუა სეპარატისტების და კრემლის ინტერესებს კოლხთა მემკვიდრეების საზიანოდ.
ფრანგულიანდი ასევე Gქმალავს იმ ფაქტს, რომ ბერძნებმა ქართველებს უწოდეს მიწათმოქმედები, რომ ეგრისელთა ეთნონიმიდან ამოიღეს ძირი ერგ // აგრ (ერქ-ვანი) და აქციეს ბერძნულში {ყანის} (აგროს) აღმნიშვნელ სიტყვად (აგრი-კულტურა), ხოლო ქართველთა ეთნონიმიდან გეორგი, რაც მეგრულად აღნიშნავს {დამრგველ-მთესველს} (მა-გიორგ-ალ > გეორგიელი ; მა-რგუ-ალ > მარგალი ; თოხი > ტაოხი > ბერძნ. ტეხნიკოს) და წერს, რომ გეორგია მოდის წმ. გიორგის კულტის სახელიდან. ასე ცდილობს მიGქმალოს ის ფაქტი, რომ ბერძნებმა ქართველებისაგან გადაიღეს მიწათმოქმედება და ბევრი სხვა რამეც, მაგალითად მელითონეობა. კალიმაქემ დაწყევლა კიდეც ხალიბები (კოლხური ტომი) იმის გამო, რომ მათ მელითონეობა შეასწავლეს სხვა ტომებს. ფრანგულიანდის აზრით, პურის ჭამის წესიც ქართველებს ბერძნებისაგან გადაუღიათ, მაგრამ მხოლოდ მანკიერი მხარეები (ქეიფი დილამდე, თამადობის ფენომენი, გაუთავებელი, არაგულწრფელი სადღეგრძელოები, უზომო სმა, სმის დროს მოშარდვის აკრძალვა, ქორწილებისა და ქელეხის დროს ფულის შეგროვების მერკანტინული წესი^) სუფთა ქართულია. თუმცა აქაც ეძნელება სადღეგრძელოების ქართულ ფენომენად გამოცხადება და წერს, რომ ტოსტების წესი ბერძნებსაც უნდა ჰქონოდათო. საინტერესოა, პურის ჭამისა და სადღეგრძელოების წესი რატომ უნდა გადაეღოთ ქართველებს ბერძნებისაგან და თუ გადაიღეს, მაშინ რით აიხსნება ის ფაქტი, რომ პონტოელი ბერძნებისაგან განსხვავებით საბერძნეთის ბერძნებს არ აქვთ სადღეგრძელოებისა და თამადის ფენომენი, თამადის აღმნიშვნელი ბერძნული სიტყვა ? ან რატომ გადაიღეს ბერძნებმა ქართველებისგან სიტყვა ღვინო (ღანის რედუქციით) ? პირიქით რომ ყოფილიყო, ქართველურ ენებში იქნებოდა სიტყვა ინოს // იონოს (როგორც ბერძნულში) და არა ღვინო ! რატომ {დაამატეს} ქართველებმა ასო {ღ} ბერძნულ {მწარმოებელ} იონოს ? სინამდვილეში, მსესხებელია ბერძნული ენა. ასო ღ ბერძნულში არ არის და ამიტომაც ამოიღეს ის სიტყვიდან ღვინო. მეგრულად ღვარინი {ღვრას} აღნიშნავს, აქედანაა სიტყვა ღვინო და ასევე ბერძნული სიტყვა რეო ({დინება} ანუ ღვრა). აქაც ამოაგდეს ბერძნებმა ღანი ანუ ბერძნული რეოს არქეტიპია *ღრეო ! თავის მხრივ, ბერძნულმა და ლათინურმა შეითვისეს ქართველური ლექსიკის უდიდესი ნაწილი ანუ კლასიკური ენების თითქმის ნახევარი ქართველურია. ჰესიოდე თეოგონიაში წერს, რომ კოლხი აიეტის დის - კირკეს ვაჟები იყვნენ აგრიოსი და ლატინოსი ანუ სახეზეა გრეკებისა და ლათინების (რომაელების) ეპონიმები. მაშ, როგორ შეიძლება ყოველივე ამის და ბევრი სხვა რამის შემდეგ იმის თქმა, რომ ქართული ეთნოსი შეიქმნა სხვადასხვა ხალხების (ბერძნების, თურქების, არმენების^) ეთნიკური ელემენტების შერწყმის შედეგად ?

0

#149 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   badrii Icon

  • Advanced Member
  • PipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 594
  • რეგისტრაცია: 19-February 07

Posted 19 April 2008 - 07:24 PM

ლამბერტის ციტატა არ გამოვიდა. ის წერს, რომ მეგრელებს კოლხეთში ზღვით შემოსულმა ბერძნებმა ვერაგობა ასწავლესო (რუსებმა ლოთობა, ურქებმა ღალატი, სომხებმა ვაჭრობა და ტყუილის თქმა, აფხაზებმა კი სისასტიკეო).

ფიგურული ფრჩხილების ნაცვლად იგულვეთ ბრჭყალები, ხოლო G > ჩ.
0

#150 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   gudmundsdotiri Icon

  • ...და მიაპობს ტალღებს
  • PipPipPipPipPipPip
  • ჯგუფი: Moderators
  • პოსტები: 6886
  • რეგისტრაცია: 27-January 08

Posted 20 April 2008 - 08:46 PM

სომხები აყალბებენ ჩვენს ყველაფერს და შურთ.
My mother she butchered me,
My father he ate me,
My sister, little Ann Marie,
She gathered up the bones of me
And tied them in a silken cloth
To lay under the juniper.
Tweet twee, what a pretty bird am I!
0

#151 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   Egoist Icon

  • Advanced Member
  • PipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 346
  • რეგისტრაცია: 27-December 08

Posted 13 January 2009 - 11:36 PM

სომხების მტკიცებით რუსთაველი სომეხი იყო
ბაგრატიონთა გვარიც სომხეთიდან მოდის
smile.gif
ისრაელი
ირანი
საქართველო
აზერბაიჯანი

ყველა ერთად სომხეთია

ქართველები სომხების მონები იყვნენ
აღმაშენებლის დროს სომხებმა დიდი თანგანწირვის შედეგად გაანტავისუFლეს საქართველო და შირვანი სელჩუკებისგან smile.gif

ეხლა რომ კითხო სამცხე-ჯავახეთი სომხეთია smile.gif

დიდი მნზრუელა ხალხია რა
მაგრამ ერთი ფაქტია
ჩვენსავით უსაქმურად არ ზიან
საქართველოს ისტორიის ფალსიფიკაციით არიან დაკავებულები და ამ ცრუ ინფორმაციებს მტელ მსოფლიო ინტერნეტ სივრცეში ავრცელებენ
და რას აკეთებენ ამ დროს ქართველი ისტორიკოსები? smile.gif
ტრაკს იფხანენ!

თუ მოახერხეს რომ სამცხე ჯავახეთი ავტონომიად გამოაცხადებინეს ქართველებს
აი მაშინ გვიანი იქნება თითზე კბენა chups.gif

ამ პოსტში ცვლილებები შეიტანა Hawo: 13 January 2009 - 11:38 PM

.
0

  • (4 Pages)
  • +
  • « First
  • 2
  • 3
  • 4
  • You cannot start a new topic
  • You cannot reply to this topic

1 მომხმარებელი ათვალიერებს ამ თემას
0 მომხმარებელი, 1 სტუმარი, 0 ანონიმური მომხმარებელი