GOL.GE Forum: ქართული კინემატოგრაფი - GOL.GE Forum

Jump to content

  • (16 Pages)
  • +
  • « First
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • Last »
  • You cannot start a new topic
  • You cannot reply to this topic

ქართული კინემატოგრაფი

#321 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   KALATOZIK Icon

  • Super Member
  • PipPipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 1014
  • რეგისტრაცია: 28-March 07

Posted 22 March 2008 - 08:24 PM

ესეც დაპირებული რეცენზია "სვანზე" smile.gif

”ჯაჭვლიანის ჯაჭვი”
სოსო და ბადრი ჯაჭვლიანების სვანური სლაიდ-შოუ

გიორგი კალატოზიშვილი
ჟურნალი ”სიტყვა”, 17.03.2008


6 მარტს კინოთეატრ ”ამირანსა” და ”რუსთაველში” ძმების, სოსო და ბადრი ჯაჭვლიანების მხატვრული ფილმის პრემიერა შედგა. ჯაჭვლიანების ”სვანი”, ერთის მხრივ, საინტერესოა როგორც სოციოლოგ-ფსიქოლოგებისთვის, ისე ქართველი მაყურებლისთვისაც, რომლებიც კინოეკრანიდან გაეცნობიან სხვანეთის ბუნებასა და მთაში დღემდე შემორჩენილ ადათ-წესებს - სიტყვის ფასსა და მისი გაუფასურების შემთხვევაში სისხლის აღებას. საინფორმაციო გამოშვების წყალობით ტელემაყურებელმაც, მით უმეტეს ტურისტებმაც კარგად გაიცნეს სვანეთის, განსაკუთრებით კი სვანი კაცის ბუნება და, სავარაუდოდ, ჯაჭვლიანების ”სვანი” ვერ შეასრულებს ქვეყნის სავიზიტო ბარათისა და მოსაწვევის ფუნქციას.

ძმები ჯაჭვლიანები არც ძმები კოენები არიან და არც ძმები ვაჩოვსკები. სიმართლე ითქვას, ამის პრეტენზია არც სოსო და ბადრი ჯაჭვლიანებს უნდა ჰქონდეთ, მით უფრო, რომ მათ შემოქმედებას კინოსთან ირიბი თუ პირდაპირი, მაგრამ მაინც ზედაპირული კავშირი აქვს. ”სვანი” მთის ბუნების, არაჩვეულებრივი ლანდშაფტების, თვითმყოფადი და ჯერ კიდევ ხელუხლებელი ადგილების სლაიდ-შოუს ჰგავს. სამწუხაროდ, ამ სლაიდ-შოუში ტექსტს ისეთივე დატვირთვა აქვს, როგორიც დიაფილმზე აღბეჭდილ ტიტრებს... მსახიობების დიალოგი დეკლრირებას უფრო ჰგავს, ვიდრე ”ცოცხალ” საუბარს - ერთი ასრულებს თავის სათქმელს, ახლა მეორის ჯერია და ასე გრძელდება თითქმის საათნახევარი.

ეს ის მძიმე ჯაჭვია, რომელიც ჯაჭვლიანების კინოენას აკავებს და რომელსაც ფილმის მანძილზე ერთი წუთითაც ვერ წყვეტენ. მათი კინო კინოთეორიისა და, რაც მთავარია, პრაქტიკის მიღმა დგას. თუმცა ეს ის ნაივური კინო არ არის, რომელსაც გოდერძი ჩოხელის ფილმებით ვინცობთ; ეს უფრო ექსპერიმენტული კინოა... ექსპერიმენტულიც იმ თვალსაზრისით, რომ მაყურებელზე ცდებს ატარებენ - რამდენად გამძლეა, რამდენად ტოლერანტულია... რამდენად გადაიხდის საკუთარი თავის გამოსაცდელად შვიდ ლარს, ან უფრო მეტს.

ფილმში ჯაჭვის გაწყვეტა მით უფრო რთულია, რომ აქ სვან მონტეკისა და კოპულეტის ”ნათესაურ” (თუ მონათესავე) კლანებს შორის ინცესტუალურ კავშირზეა ლაპარაკი. ინცესტუალური კავშირი დამახასიათებელი იყო პირველყოფილი საზოგადოებისთვის, მცირე და დახურული სოციუმისთვის, რომელშიც არჩევანს განსაზღვრავდა ადგილი და პირიქით... დასკვნა თავად გამოიტანეთ - ლამის ანეკდოტური სიტუაცია, რომელშიც ხანდახან უაღრესად (თუ არა უკიდურესად) მორალისტური პოზიცია გინდა დაიკავო - რას ერჩიან ფილმის ”ანტიგმირებს”? ინცესტუალური კავშირი იკრძალება და ისჯება როგორც მიწიერი კანონით, ისე ღვთის რჯულით. ღმერთი შიში კი სვანეთში დღემდე დიდია. რა ვქნათ ახლა? სამწუხაროა, რომ ფილმში სიყვარულმა გამოხატვის სხვა გზა და ხერხი ვერ ჰპოვა. ინცესტი ის უკიდეურესი სიყვარულის ფორმაა, რომელიც ჯაჭვლიანების სლაიდ-შოუში ჩანს და თან, ვშიშობ, ერთადერთი ნათელი წერტილია, რომელსაც გულმოდგინეთ შლიან სცენარიდან საშლელით.

სალომე გასვიანი სწორედ ის მარიტაა, რომელმაც იგივე ბედი გაიზიარა და აბულაძის ფილმიდან ჯაჭვლიანების სლაიდ-შოუში გადმოინაცვლა. ჩანს, აბულაძესთან თანამშრომლობას არ ჩაუვლია უკვალოდ, მაგრამ სხვაობა დიდია. მით უფრო, რომ აბულაძის დინამიზმის შეგრძნება ჰქონდა, აქ კი კამერა უკიდურესად სტატიკურია; იქ კამერა აღმაფრენას განიცდის, აქ კი, მთაში მიმდინარე გადაღებების მიუხედავად, კამერა დამიწებულია და აღმაფრენის პერსპექტივაც არსად ჩანს.

სვანური სლაიდ-შოუ ტყუილად არ მიხსენებია. ფილმს კინოსთან იმდენივე აქვს საერთო, რამდენიც მე რომანოვების დინასტიასთან. ფილმის ანოტაციასაც ასე დავწერდი: ნატვრის ხე + რომეო და ჯულიეტა + ჩიტო-ჩიორას ზღაპარი + პატარძალი იყო შავებში - შეთავსება = კინოანეკდოტი და შავი იუმორი. ვერც ერთი ზემოხსენებული ვერ უწევს სრულფასოვან დონორობას ფილმსა და სცენარს, რადგან ლოგიკის ირაციონალურით ჩანაცვლება და პირიქით, წარმოუდგენელია. ეს არათანაფარდი ცნებებია. სწორედ ამიტომ კინოდარბაზში ხანდახან ჰომერულად იცინოდნენ და ამის შემდეგ აღარავინ მითხრას, რომ ბრიტანელებს აქვთ სპეციფიკური იუმორი. არც ჩვენ გვქონია მაინცდამაინც ჯანსაღი და გასაგები, თუკი იმაზე ვხალისობთ, რაც ფილმში ხდება. ვფიქრობ, ამ სპეციფიკური იუმორის ზოგადად ქართული იუმორის ანთოლოგიაში ინტეგრირება საკმაოდ ჭირვეული პროცესი იქნება.

ფილმს ლოგიკა თითქმის არ გააჩნია. ჯაჭვლიანი გაურბის თემის, სხვა კლანის რისხვას რუსეთში და თავს აღწევს სიკვდილს. შემდეგ ჯარში მიდის, იქ სერჟანტს გალახავს და ციხის თავიდან დასაღწევად თავის რუს ძმადნაფიცთან ერთად სვანეთში იხიზნება... სად არის აქ ლოგიკა? თუ არის, ოღონდ პრინციპით ”შეჩვეული ჭირი მირჩევნია შეუჩვეველს” და არა მამა-პაპური ”ჩემი სახლი - ჩემი ციხესიმაგრეა”? მეორეს არც მე ვეთანხმები და არც პატივცემული ლოგიკა, რადგან მეორე პრინციპის აქსიომატიზაცია რთულია, როდესაც ფილმში ოჯახის ყველა წევრს გიკლავენ.

სოსო და ბადრი ჯაჭვლიანების, სალომე გასვიანის გარდა ფილმში ონისე ონიანი და ელგუჯა ბურდულიც მონაწილეობენ. ბურდული უხუცესის როლს, ხოლო ონისე ონიანი უბნის ინსპექტორის როლს ასრულებს. ქართული კინოს ერთ-ერთი ცოცხალი ლეგენდა და უხუცესი, ელგუჯა ბურდული მხოლოდ მაშინ ჩნდება ეკრანზე, როდესაც კლანებს შორის მტრობა პიკს აღწევს. ეს სცენა შერიგება-გარიგებას ჰგავს, რადგან კონფლიქტის განმუხტვა არ ხდება ურთიერთპატიების ნიადაგზე. დაზავება აფხაზეთის ომის ფონზე ხდება. შესაბამისად, კათარზისზე ლაპარაკიც ზედმეტია, რადგან კონფლიქტი კვლავ არსებობს და ამჯერად უკვე ნეგატიური მუხტის აკუმულაციას ვადევნებთ თვალ-ყურს, რომელიც გადამტერებულ თემში მოთმინების ფიალის გავსების შემთხვევაში ძაბრის პრინციპით მხოლოდ ერთ გასავალს ჰპოვებს - შურისძიებას. ამ მხრივ ფილმის ფინალიც ადვილი ამოსაცნობია.

აფხაზეთის თემა ფილმში ნახევარტონში ჟღერს. აფხაზეთის ომის შესახებ რადიოგადაცემიდან ვიტყობთ და რეჟისორი კლანებს შორის შირიგების მოტივაციას სწორედ ამაზე აგებს. ახლა ჩვენი მტრობის დრო არ არის! ქართველები აფხაზეთში ომობენ, - ამბობენ ისინი. მაგრამ ამის შემდეგ სვანეთის გავლით არც დევნილების მრავალათასიან გრძელ კოლონას გვიჩვენებენ და არც გზაში შიმშილისა და წყირვილისგან, ძირითადად კი სტიქიისგან დაღუპულ ადამიანებს. შესაბამისად, ქართველების გადარჩენა ისეთი ზედაპირული თემა აღმოჩნნდა ფილმში, რომ მის ფონზე რეჟისორმა გვარის გადარჩენის თემის გაძლიერება არჩია. სიმართლე ითქვას, აქ ეგოიზმი არაფერ შუაშია. უბრალოდ გვარის სიკვდილს მთაში ყველაზე მტკივნეულად განიცდიან, რადგან მთა დაცარიელდა... მოკვდა. თუმცა აფხაზეთის თემაც უფრო მეტ აქცენტირებას ითხოვს, ვიდრე რადიოშეტყობინების გაჟღერება!

და მაინც, ჟაჭვლიანების მხატვრული ფილმი ”სვანი” ბევრ საფიქრალს გიჩენს. ჩემთვის მთავარია რა ბედი ეწევა სვანეთში ქართველისა და რუსი გოგონას სიყვარულის შედეგად დაბადებულ ახალშობილს, რომელსაც ფილმის ფინალში მამას უკლავენ. რა კათარზისზეა ლაპარაკი, როდესაც ლამის მიზანთროპული გულგრილობით აფიქსირებ გარდაუვალ ფაქტს - მსხვერპლშეწირვა გრძელდება, შურისძიება გენეტიკაში გვაქვს... თოფის ქუხილი ერთადერთია რაც რეალისტურად ჟღერს ფილმში და, სამწუხაროდ, ის ერთადერთი საერთო ენაა, რომლითაც ერთმანეთს ელაპარაკებიან გმირები. აქ თურმე კომუნიკაციის პრობლემაც ყოფილა... ამის მერე ”მაგთის” მობილური, უსაზღვრო და, რაც მთავარი, უსაფრთხო კავშირის სარეკლამო ტიხარი მახსენდება - რომელიც ამ შემთხვევაში ცალსახად გულისხმობს - შენ თოფი რად გინდა! შენ მობილურიც გეყოფა...




КРИТИК - Мы страшные, потому что работаем над этим...

kalatozishvili.wordpress.com
0

#322 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   Sel Satie Icon

  • Sel Satie
  • PipPipPipPipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 11909
  • რეგისტრაცია: 19-May 07

Posted 22 March 2008 - 08:41 PM

ეს გაზეთში გამოაქვეყნე????


არ გადამრიოsad.gif sad.gif raviaba.gif raviaba.gif raviaba.gif kal.gif user.gif


პ.ს. ნოუ კომენტ.
When she was just a girl, she expected the world...
0

#323 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   KALATOZIK Icon

  • Super Member
  • PipPipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 1014
  • რეგისტრაცია: 28-March 07

Posted 22 March 2008 - 08:48 PM

არა, ჟურნალში გამოქვეყნდება რამდენიმე დღეში smile.gif რატომ ნოუ ქომენთ?
КРИТИК - Мы страшные, потому что работаем над этим...

kalatozishvili.wordpress.com
0

#324 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   Sel Satie Icon

  • Sel Satie
  • PipPipPipPipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 11909
  • რეგისტრაცია: 19-May 07

Posted 22 March 2008 - 09:05 PM

მაპატიე მაგრამ ვინაიდან ყველას აქვს აზრის გამოთქმის უფლება მე არ გეთანხმები ამ ფილმზე.

When she was just a girl, she expected the world...
0

#325 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   KALATOZIK Icon

  • Super Member
  • PipPipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 1014
  • რეგისტრაცია: 28-March 07

Posted 22 March 2008 - 09:07 PM

მაინც რაში არ მეთანხმები? smile.gif
КРИТИК - Мы страшные, потому что работаем над этим...

kalatozishvili.wordpress.com
0

#326 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   coldplay Icon

  • My love wears forbidden colors
  • PipPipPipPipPipPip
  • ჯგუფი: Moderators
  • პოსტები: 11767
  • რეგისტრაცია: 03-December 07

Posted 22 March 2008 - 09:09 PM

აუF რა ამბები ყოფილა ამ ფილმზე ერთი უნდა წავიდე და ვნახო rolleyes.gif

ისე აფხაზეთის ომზე რატომ გაამახვილებდა ყურადღებას თუ ძირითადი აქცენტი გვარზეა გადატანილი?! raviaba.gif

მაგრამ უკაცრავად ჩემი შენიშვნა არ იყო მართებული ვნახავ ფილმს თუ არ დამეზარა და მერე შემოვიხედავ ამ ოთახში კიდევ ერთხელ smile.gif
საწოლიდან ფანჯრისკენ მთვარის ფართო ბილიკი წვება. ამ ბილიკზე სისხლისფერქობიან თეთრ მოსასხამით ადის კაცი და მთვარისკენ მიაბიჯებს.
----------------
ჩემს თავს ვეკითხები, ცხვირი უფრო სიმპათიური ხომ არ გამიხდა-მეთქი და იმ დასკვნამდე მივდივარ, რომ ცხვირი არასოდეს არ შეიძლება იყოს სიმპათიური.
0

#327 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   Sel Satie Icon

  • Sel Satie
  • PipPipPipPipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 11909
  • რეგისტრაცია: 19-May 07

Posted 22 March 2008 - 09:37 PM

რომ აღარ დავწვრილმანდე არაფერში გეთანხმები.sad.gif

When she was just a girl, she expected the world...
0

#328 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   ico Icon

  • barnabichich
  • PipPipPipPipPipPipPipPip
  • ჯგუფი: Moderators
  • პოსტები: 30116
  • რეგისტრაცია: 25-October 05

Posted 22 March 2008 - 10:44 PM

სვანური სისხლი
ძმები ჯაჭვლიანების "სვანი” ქართული კინოგაქირავების ლიდერია

გაზეთი "24 საათი"
უცნობი ავტორიbiggrin.gif

ისინი არც ძმები კოენები არიან, არც ვაჩოვსკები და მით უმეტეს, არც ტავიანები. ისინი ძმები ჯაჭვლიანები არიან და გადაიღეს ფილმი, რომელიც უკანასკნელი წლების ქართული ფილმებიდან ალბათ ყველაზე დიდმა აუდიტორიამ ნახა. "სვანი” უდავოდ წლის ფილმია, თუმცა ალბათ მხოლოდ საქართველოს მასშტაბით, რადგან თუ საკმაოდ მძიმე და ემოციურად დატვირთულ ისტორიას გამოვაკლებთ, არაფრით გამორჩეულ, მეტიც, კინემატოგრაფიულად სუსტ ნამუშევარს მივიღებთ.

"სვანი” თბილისის კინოთეატრებში ერთი კვირის წინ გამოვიდა და თუ გავითვალისწინებთ, როგორი ანშლაგით მიდის, ალბათ კარგ მოგებასაც ნახავს. როგორც წესი, ახალი ქართული ფილმის გამოსვლას ყოველთვის აჟიოტაჟი მოსდევს, რაც ცხადია იმითაა განპირობებული, რომ მაყურებელი ნაკლებადაა განებივრებული სამამულო ფილმებით. წელიწადში საშუალოდ 4-5 ფილმი გამოდის და მათგან ორიოდე თუ იმსახურებს გარკვეულ ინტერესს. მაგალითად, რამდენიმე თვის წინ კარგი პრომოუშენი გაუკეთდა ახალგაზრდული პრობლემების შესახებ გადაღებულ "სუბორდინაციას”, თუმცა ძალიან სუსტმა ფილმმა მალე გადაინაცვლა მცირე დარბაზებში და მისდამი ინტერესიც უცებ განელდა. "სვანი” კი უკვე ერთი კვირაა სტაბილურად ინარჩუნებს პირველ ადგილს ბილეთების გაყიდვის მხრივ და საინტერესო ალბათ ამ მხრივაცაა.

"სვანი” სვანური ტრადიციებისა და უძველესი ადათ-წესების საათნახევრიანი ნაკრებია. ფილმის მსვლელობისას მაყურებელი უფრო უახლოვდება მთას, კონკრეტულად კი სვანეთს და სისხლის აღების წესებს პირდაპირ "სამზარეულოდან” ადევნებს თვალ-ყურს. ფილმის რეჟისორები – სოსო და ბადრი ჯაჭვლიანები არა მხოლოდ გვარით არიან სვანები, ისინი ამ გარემოში გაიზარდნენ, საკუთარი თვალით უცქერდნენ სვანური ტრადიციების ყოფაში გამოყენებას, ამიტომ მათ მიერ მოთხრობილი ამბავი უდავოდ სარწმუნო და მართალია. "სვანური მუღამები ხომ მე ვიცი, ამიტომ მას ჩემზე კარგად ვინ გადაიღებდა”, - ამბობდა ერთ-ერთ ინტერვიუში სოსო ჯაჭვლიანი და აქვე ერთი მნიშვნელოვანი დეტალიც – მისივე თქმით, იმის გამო, რომ ვინმეს პრეტენზია არ გასჩენოდა, ფილმის მთავარი გმირები ან გადაშენებული გვარისანი არიან, ან ჯაჭვლიანები. ამით რეჟისორი თითქოს გვახსენებს, რომ გვარების შუღლი სულაც არაა წარსულის კუთვნილება და რომ დღესაც შეიძლება რომელიმე სვანური ოჯახები მხოლოდ იმის გამო გაღიზიანდნენ, რომ მათი გვარის ადამიანი ფილმის უარყოფითი პერსონაჟია. ძმები ჯაჭვლიანები სწორედ ამ ნელი მოქმედების ბომბის ამუშავებას მოერიდნენ და ფილმს საკუთარი გვარი შესწირეს.

თუმცა ამ მსხვერპლმა ვერ შეძლო "სვანის” გადარჩენა და საბოლოოდ მაყურებელმა მხატვრულად გამართული ფილმის ნაცვლად თითქოს ნახევრად დოკუმენტური ჩანახატი მიიღო. ფილმის სიუჟეტი საკმაოდ ემოციურია – გვარების დაპირისპირება, რომელიც რამდენიმე წლით ადრე დაიწყო, პიკს აღწევს და სისხლის აღებიდან ნელ-ნელა გაუმართლებელ მკვლელობებამდე მიდის. პრაქტიკულად ერის ტრაგედიაა ისიც, რომ ამ დაპირისპირებებმა ასობით სვანური გვარი გააქრო და გადააშენა. თუმცა მაყურებლისთვის ეს ყველაფერი ფაქტებისა და სტატისტიკის დონეზე რჩება, რადგან ფილმის მხატვრული მხარე აშკარად ტოვებს უკეთესის სურვილს.

პირველ რიგში ეს სამსახიობო თამაშს ეხება – თითქმის ვერც ერთი მათგანი ვერ ახეხებს საკუთარი გმირისადმი მაყურებლის განწყობას, ვერ ახერხებს მისი პერსონაჟით დავინტერესდეთ და თანაგრძნობა გაგვიჩნდეს. ეს ნაკლებად ეხება დარეჯან ხარშილაძეს – მთავარი გმირის დედობილის როლის შემსრულებელს. იგი გამოცდილი მსახიობია და თეატრალური სცენის გარდა გადასაღებ მოედანზეც არაერთხელ უმუშავია (ძალიან ემოციური და კარგია ეპიზოდი, როდესაც ხარშილაძის გმირი გვარის გადარჩენის მიზნით საკუთარ შვილს გაწირავს). თუმცა დარეჯან ხარშილაძის გმირი ვერ ჩრდილავს სხვა მსახიობების უსიცოცხლო თამაშსა და იმ დიალოგებს, რომლითაც მათ ურთიერთობა უწევთ.

რეჟისორებმა გათვლა რამდენიმე არაპროფესიონალ მსახიობზე გააკეთეს და მთავარი შეცდომა სწორედ აქ დაუშვეს. მათი გაყინული სახეები და არაფრის მთქმელი, მოგონილი ემოციები ფილმს დინამიკას უკარგავენ და უსიცოცხლო კალაპოტში აქცევენ, რაც სანახაობრივ ინტერესს ნელ-ნელა უფრო აგდებს. სიტუაციის გამოსწორებას ვერც პროფესიონალი მსახიობები ახერხებენ. მაგალითად, წარმოშობით სვანი მსახიობი ონისე ონიანი სრულიად ვერ ერგება თავის გმირს, ის არ არის ტიპაჟი, მაყურებელი ვერ იჯერებს რომ ის სვანია და თითქოს ფილმის ზედაპირზე კადრში შემთხვევით მოხვედრილივით ტივტივებს. ამ მხრივ კრიტიკას იმსახურებს ბადრი ჯაჭვლიანიც, სოსო ჯაჭვლიანის ძმა და მთავარი როლის შემსრულებელი. ფილმი სწორედ მისი გმირის ირგვლივ ტრიალებს, სწორედ ისაა ცენტრალური ფიგურა, გვარის უკანასკნელი წარმომადგენელი, ტრაგიზმით სავსე ცხოვრების მქონე ადამიანი, მაგრამ მის სახეზე შეჩერებული ემოცია თითქოს უკან გაგდებს და მისთვის განკუთვნილი თანაგრძნობაც ნელ-ნელა ფერმკრთალდება.

ფილმს ვერც ოპერატორული ნამუშევარი შველის. ძმებმა ჯაჭვლიანებმა ოპერატორი მოსკოვიდან მოიწვიეს, რაც ალბათ შეცდომა იყო. ჟენია მუზრუკოვი შესაძლოა კარგი ოპერატორია, მაგრამ მან ვერ მოახერხა ქართული ხასიათის შექმნა და საკუთარი ოსტატობა მხოლოდ სვანეთის ულამაზესი ბუნების აღწერითა და შთამბეჭდავი პანორამებით შემოიფარგლა – ასეთ კადრებს კი ნებისმიერი ტურისტი გადაიღებს.

და ბოლოს, ფილმის ერთ-ერთი ფინალური სცენა – როდესაც მოსისხლე გვარები შერიგებას გადაწყვეტენ და ხატზე დაიფიცებენ, კარდში უეცრად ფოლკლორული ანსამბლის წევრები შემოდიან და სვანურ ცეკვასა და სიმღერებს ასრულებენ. ეს კი "სვანს” საბოლოოდ უკარგავს მხატვრული ფილმის ეფექტს და მის თეატრალურ ესთეტიკას უფრო ამძაფრებს.




ფრენკ ზაპა რომ წავიდა, 1993 წლის 4 დეკემბერი იყო...
მაშინ მოკვდა მუსიკა
----
(Presence :wub:)
--------
FAITH NO MORE - BACK, GOD FORBID, INTO THE MONKEY CAGE!!!
--------
ლუკასი: მთავარ გმირს ინდიანა სმიტი ქვია.
სპილბერგი: სმიტი? არ მომწონს სმიტი.
ლუკასი: კარგი. მაშინ ჯონსი იყოს.
სპილბერგი: ჰო, იყოს ჯონსი.
-----
Hold Devil's Pot of Tea!!
0

#329 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   ico Icon

  • barnabichich
  • PipPipPipPipPipPipPipPip
  • ჯგუფი: Moderators
  • პოსტები: 30116
  • რეგისტრაცია: 25-October 05

Posted 22 March 2008 - 10:47 PM

QUOTE
ძმები ჯაჭვლიანები არც ძმები კოენები არიან და არც ძმები ვაჩოვსკები.


QUOTE
ისინი არც ძმები კოენები არიან, არც ვაჩოვსკები და მით უმეტეს, არც ტავიანები.


კალატოზ
აი ამიტომ მიყვარხარ რაbiggrin.gif
ჩემი ხარwink.gif
ფრენკ ზაპა რომ წავიდა, 1993 წლის 4 დეკემბერი იყო...
მაშინ მოკვდა მუსიკა
----
(Presence :wub:)
--------
FAITH NO MORE - BACK, GOD FORBID, INTO THE MONKEY CAGE!!!
--------
ლუკასი: მთავარ გმირს ინდიანა სმიტი ქვია.
სპილბერგი: სმიტი? არ მომწონს სმიტი.
ლუკასი: კარგი. მაშინ ჯონსი იყოს.
სპილბერგი: ჰო, იყოს ჯონსი.
-----
Hold Devil's Pot of Tea!!
0

#330 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   budgajana Icon

  • 2+2=5
  • PipPipPipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 5508
  • რეგისტრაცია: 03-November 05

Posted 22 March 2008 - 11:09 PM

QUOTE(ico @ Dec 12 2007, 07:06 PM)
ამის მერე რომ არ დაიბნეთ ქართული ფილმების ამბავში, იხილეთ ეს საიტი. ბევრი ფილმის მონაცემებია, სამწუხაროდ რუსულ ენაზეა, რადგან ქართველებმა თავი ვერ მოაბეს
http://www.muzkavkaz...page=1&catid=20
View Post


ico ამ საიტის ფონტებს ვერ ვკითხულობ სამწუხაროდ და ვერ გავარკვიე, აქედან გადმოწერა შესაძლებელია, თუ უბრალოდ ინფორმაციებია მოცემული, ან ფასიანი ხომ არაა?
user.gif
I'm stuck in the Tardis...



here comes the sun !!!


ამპარტავანი კამეჩი უცხიმო რძეს იწველებაო...
0

#331 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   ico Icon

  • barnabichich
  • PipPipPipPipPipPipPipPip
  • ჯგუფი: Moderators
  • პოსტები: 30116
  • რეგისტრაცია: 25-October 05

Posted 22 March 2008 - 11:23 PM

QUOTE(budgajana @ Mar 22 2008, 11:09 PM)
ico ამ საიტის ფონტებს ვერ ვკითხულობ სამწუხაროდ და ვერ გავარკვიე, აქედან გადმოწერა შესაძლებელია, თუ უბრალოდ ინფორმაციებია მოცემული, ან ფასიანი ხომ არაა?
user.gif
View Post


არა გადმოწერა არაა
უბრალოდ ინფოებია ფილმების შესახებ. რეჟისორი, მსახობი და + პოსტერები
ფრენკ ზაპა რომ წავიდა, 1993 წლის 4 დეკემბერი იყო...
მაშინ მოკვდა მუსიკა
----
(Presence :wub:)
--------
FAITH NO MORE - BACK, GOD FORBID, INTO THE MONKEY CAGE!!!
--------
ლუკასი: მთავარ გმირს ინდიანა სმიტი ქვია.
სპილბერგი: სმიტი? არ მომწონს სმიტი.
ლუკასი: კარგი. მაშინ ჯონსი იყოს.
სპილბერგი: ჰო, იყოს ჯონსი.
-----
Hold Devil's Pot of Tea!!
0

#332 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   Freeman Icon

  • Honored Member
  • PipPipPipPipPipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 16907
  • რეგისტრაცია: 29-July 06

Posted 22 March 2008 - 11:33 PM

ხოოო სვანი ჯერ არ მინახია მაგარამ დღეს ჩემა სვანმა მეგობარმა ცოტა შინარსი მომიყვა
და რაც მოვისმინე მექსიკურ სერიალს გავდა რა biggrin.gif
ბეტმენის მუშტი
0

#333 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   KALATOZIK Icon

  • Super Member
  • PipPipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 1014
  • რეგისტრაცია: 28-March 07

Posted 23 March 2008 - 12:11 AM

QUOTE(ico @ Mar 22 2008, 09:47 PM)
კალატოზ
აი ამიტომ მიყვარხარ რაbiggrin.gif
ჩემი ხარwink.gif
View Post



biggrin.gif მალადეცsmile.gif მე ტავიანები გამომრჩა. მაინც უფრო სისხლიანები ავიღე სამაგალითოდ smile.gif და ისე ჯაჭვლიანების რისხვა არ აგვცდება მე და შენ - შენ გაგლანძღავენ და ისე მოგკლავენ და მე ჯერ მომკლავენ და მერე გამლანძღავენ biggrin.gif ხატზე არ დავიფიცები, თორემ ოოოო
КРИТИК - Мы страшные, потому что работаем над этим...

kalatozishvili.wordpress.com
0

#334 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   KALATOZIK Icon

  • Super Member
  • PipPipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 1014
  • რეგისტრაცია: 28-March 07

Posted 23 March 2008 - 12:13 AM

querida-sel
და ICO-ს ეთანხმები? თუ კრიტიკა თქვენთვის მიუღებელია? smile.gif მაშინ დაწერე "განსხვავებული აზრი", სიამოვნებით წავიკითხავ-თ.
КРИТИК - Мы страшные, потому что работаем над этим...

kalatozishvili.wordpress.com
0

#335 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   coldplay Icon

  • My love wears forbidden colors
  • PipPipPipPipPipPip
  • ჯგუფი: Moderators
  • პოსტები: 11767
  • რეგისტრაცია: 03-December 07

Posted 23 March 2008 - 12:16 AM

აუ როგორ დამაინტერესა biggrin.gif

სადმე არ დავს ინტერნეტში??? დამილინკეთ აბა თუ იცით rolleyes.gif
საწოლიდან ფანჯრისკენ მთვარის ფართო ბილიკი წვება. ამ ბილიკზე სისხლისფერქობიან თეთრ მოსასხამით ადის კაცი და მთვარისკენ მიაბიჯებს.
----------------
ჩემს თავს ვეკითხები, ცხვირი უფრო სიმპათიური ხომ არ გამიხდა-მეთქი და იმ დასკვნამდე მივდივარ, რომ ცხვირი არასოდეს არ შეიძლება იყოს სიმპათიური.
0

#336 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   KALATOZIK Icon

  • Super Member
  • PipPipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 1014
  • რეგისტრაცია: 28-March 07

Posted 23 March 2008 - 12:26 AM

QUOTE(coldplay @ Mar 22 2008, 11:16 PM)
აუ როგორ დამაინტერესა biggrin.gif

სადმე არ დავს ინტერნეტში??? დამილინკეთ აბა თუ იცით rolleyes.gif
View Post




http://hey.ge/index.php?newsid=3958 უყურე და ისიამოვნე biggrin.gif
КРИТИК - Мы страшные, потому что работаем над этим...

kalatozishvili.wordpress.com
0

#337 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   coldplay Icon

  • My love wears forbidden colors
  • PipPipPipPipPipPip
  • ჯგუფი: Moderators
  • პოსტები: 11767
  • რეგისტრაცია: 03-December 07

Posted 23 March 2008 - 12:41 AM

QUOTE(KALATOZIK @ Mar 22 2008, 11:26 PM)
http://hey.ge/index.php?newsid=3958 უყურე და ისიამოვნე biggrin.gif
View Post




ვიწერ biggrin.gif

შენს რეცენზიას თუ დავუჯერებთ მაგრად ვისიამოვნებ rolleyes.gif
საწოლიდან ფანჯრისკენ მთვარის ფართო ბილიკი წვება. ამ ბილიკზე სისხლისფერქობიან თეთრ მოსასხამით ადის კაცი და მთვარისკენ მიაბიჯებს.
----------------
ჩემს თავს ვეკითხები, ცხვირი უფრო სიმპათიური ხომ არ გამიხდა-მეთქი და იმ დასკვნამდე მივდივარ, რომ ცხვირი არასოდეს არ შეიძლება იყოს სიმპათიური.
0

#338 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   KALATOZIK Icon

  • Super Member
  • PipPipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 1014
  • რეგისტრაცია: 28-March 07

Posted 23 March 2008 - 12:46 AM

coldplay
ხო, აბა შენ იცი, სიამოვნება არ მოიკლო და ის თანხა, რომელიც ბილეთში უნდა დაგეხარჯა, იყიდე ჩიფსები და კოკა-კოლა. უფრო იაფად გამოხვალ ფულში და ნერვების ხარჯვაშიც smile.gif
КРИТИК - Мы страшные, потому что работаем над этим...

kalatozishvili.wordpress.com
0

#339 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   coldplay Icon

  • My love wears forbidden colors
  • PipPipPipPipPipPip
  • ჯგუფი: Moderators
  • პოსტები: 11767
  • რეგისტრაცია: 03-December 07

Posted 23 March 2008 - 12:51 AM

QUOTE(KALATOZIK @ Mar 22 2008, 11:46 PM)
coldplay
ხო, აბა შენ იცი, სიამოვნება არ მოიკლო და ის თანხა, რომელიც ბილეთში უნდა დაგეხარჯა, იყიდე ჩიფსები და კოკა-კოლა. უფრო იაფად გამოხვალ ფულში და ნერვების ხარჯვაშიც smile.gif
View Post




არ მიყვარს კოკა-კოლა user.gif

კაი გადავიტან როგორმე. rolleyes.gif
"სუბპრდინაციას გავუძელი და ამას ვერ გავუძლებ დავიჯერო? spy.gif
საწოლიდან ფანჯრისკენ მთვარის ფართო ბილიკი წვება. ამ ბილიკზე სისხლისფერქობიან თეთრ მოსასხამით ადის კაცი და მთვარისკენ მიაბიჯებს.
----------------
ჩემს თავს ვეკითხები, ცხვირი უფრო სიმპათიური ხომ არ გამიხდა-მეთქი და იმ დასკვნამდე მივდივარ, რომ ცხვირი არასოდეს არ შეიძლება იყოს სიმპათიური.
0

#340 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   KALATOZIK Icon

  • Super Member
  • PipPipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 1014
  • რეგისტრაცია: 28-March 07

Posted 23 March 2008 - 01:00 AM

სუბირდინაციზეც ხომ დავდე აქ? ოღონდ ზოგადად ქართულ კინოსთან ერთად მოვხარშე. იტოგში მოდით ასე ვქნათ, რა თქმა უნდა თუ გაინტერესებთ smile.gif გვითხარით, რომელ ახალ ფილმზე გინდათ რეცენზია და ვეცდები-თ დავდო-თsmile.gif ICO დამეხმარება, როცა თავისუფალი დრო ექნება და მე ჯერ დრო მაქვს (ჯაჭვლიანები თურმე მომავალ წლამდე არ მომკლავენ)
КРИТИК - Мы страшные, потому что работаем над этим...

kalatozishvili.wordpress.com
0

#341 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   coldplay Icon

  • My love wears forbidden colors
  • PipPipPipPipPipPip
  • ჯგუფი: Moderators
  • პოსტები: 11767
  • რეგისტრაცია: 03-December 07

Posted 23 March 2008 - 01:04 AM

QUOTE(KALATOZIK @ Mar 23 2008, 12:00 AM)
სუბირდინაციზეც ხომ დავდე აქ? ოღონდ ზოგადად ქართულ კინოსთან ერთად მოვხარშე. იტოგში მოდით ასე ვქნათ, რა თქმა უნდა თუ გაინტერესებთ smile.gif გვითხარით, რომელ ახალ ფილმზე გინდათ რეცენზია და ვეცდები-თ დავდო-თsmile.gif ICO დამეხმარება, როცა თავისუფალი დრო ექნება და მე ჯერ დრო მაქვს (ჯაჭვლიანები თურმე მომავალ წლამდე არ მომკლავენ)
View Post




laugh.gif
რატომ???

ისა აბა სუბორდინაციაზე დადე რა თუ არ დაგეზარება rolleyes.gif
საწოლიდან ფანჯრისკენ მთვარის ფართო ბილიკი წვება. ამ ბილიკზე სისხლისფერქობიან თეთრ მოსასხამით ადის კაცი და მთვარისკენ მიაბიჯებს.
----------------
ჩემს თავს ვეკითხები, ცხვირი უფრო სიმპათიური ხომ არ გამიხდა-მეთქი და იმ დასკვნამდე მივდივარ, რომ ცხვირი არასოდეს არ შეიძლება იყოს სიმპათიური.
0

#342 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   KALATOZIK Icon

  • Super Member
  • PipPipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 1014
  • რეგისტრაცია: 28-March 07

Posted 23 March 2008 - 01:10 AM

აქ არის http://forum.gol.ge/...dpost&p=1603461
მაგრამ მარტო სუბორდინაციაზე, როგორც უკვე გითხარი, არ მიწერია
КРИТИК - Мы страшные, потому что работаем над этим...

kalatozishvili.wordpress.com
0

#343 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   KALATOZIK Icon

  • Super Member
  • PipPipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 1014
  • რეგისტრაცია: 28-March 07

Posted 23 March 2008 - 01:14 AM

სხვათა შორის, ალეკო ცაბაძის "რუსულმა სამკუთხედმა" რუსეთში "ნიკაზე" გაიმარჯვა საუკეთესო მხატვრული ფილმის ნომინაციაში. მთელი გულით ვულოცავ როგორც ცაბაძესა და კორინთელს, ისე მთლიანად ქართველ მაყურებელს.
КРИТИК - Мы страшные, потому что работаем над этим...

kalatozishvili.wordpress.com
0

#344 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   coldplay Icon

  • My love wears forbidden colors
  • PipPipPipPipPipPip
  • ჯგუფი: Moderators
  • პოსტები: 11767
  • რეგისტრაცია: 03-December 07

Posted 23 March 2008 - 01:18 AM

QUOTE(KALATOZIK @ Mar 23 2008, 12:14 AM)
სხვათა შორის, ალეკო ცაბაძის "რუსულმა სამკუთხედმა" რუსეთში "ნიკაზე" გაიმარჯვა საუკეთესო მხატვრული ფილმის ნომინაციაში. მთელი გულით ვულოცავ როგორც ცაბაძესა და კორინთელს, ისე მთლიანად ქართველ მაყურებელს.
View Post




უი ჰო დღეს მოვკარი ყურიტელევიზორში რომელიღაც არხზე
გამიხარდა buchti.gif

საწოლიდან ფანჯრისკენ მთვარის ფართო ბილიკი წვება. ამ ბილიკზე სისხლისფერქობიან თეთრ მოსასხამით ადის კაცი და მთვარისკენ მიაბიჯებს.
----------------
ჩემს თავს ვეკითხები, ცხვირი უფრო სიმპათიური ხომ არ გამიხდა-მეთქი და იმ დასკვნამდე მივდივარ, რომ ცხვირი არასოდეს არ შეიძლება იყოს სიმპათიური.
0

#345 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   KALATOZIK Icon

  • Super Member
  • PipPipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 1014
  • რეგისტრაცია: 28-March 07

Posted 23 March 2008 - 01:19 AM

მაგ ფილმზეც მქონდა მეორე რეცენზია და ვერ ვპოულობsad.gif თუ ვიპოვე დავდებ აქ აუცილებლად.
КРИТИК - Мы страшные, потому что работаем над этим...

kalatozishvili.wordpress.com
0

#346 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   ico Icon

  • barnabichich
  • PipPipPipPipPipPipPipPip
  • ჯგუფი: Moderators
  • პოსტები: 30116
  • რეგისტრაცია: 25-October 05

Posted 23 March 2008 - 01:20 AM

QUOTE(KALATOZIK @ Mar 23 2008, 01:14 AM)
სხვათა შორის, ალეკო ცაბაძის "რუსულმა სამკუთხედმა" რუსეთში "ნიკაზე" გაიმარჯვა საუკეთესო მხატვრული ფილმის ნომინაციაში. მთელი გულით ვულოცავ როგორც ცაბაძესა და კორინთელს, ისე მთლიანად ქართველ მაყურებელს.
View Post


საკმაოდ კარგი ფილმია. გამიხარდა ძალიან
ფრენკ ზაპა რომ წავიდა, 1993 წლის 4 დეკემბერი იყო...
მაშინ მოკვდა მუსიკა
----
(Presence :wub:)
--------
FAITH NO MORE - BACK, GOD FORBID, INTO THE MONKEY CAGE!!!
--------
ლუკასი: მთავარ გმირს ინდიანა სმიტი ქვია.
სპილბერგი: სმიტი? არ მომწონს სმიტი.
ლუკასი: კარგი. მაშინ ჯონსი იყოს.
სპილბერგი: ჰო, იყოს ჯონსი.
-----
Hold Devil's Pot of Tea!!
0

#347 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   ico Icon

  • barnabichich
  • PipPipPipPipPipPipPipPip
  • ჯგუფი: Moderators
  • პოსტები: 30116
  • რეგისტრაცია: 25-October 05

Posted 23 March 2008 - 01:22 AM

QUOTE(KALATOZIK @ Mar 23 2008, 01:19 AM)
მაგ ფილმზეც მქონდა მეორე რეცენზია და ვერ ვპოულობsad.gif თუ ვიპოვე დავდებ აქ აუცილებლად.
View Post


მე ვიპოვე ჩემი სამაგიეროდbiggrin.gif

ომის ლაქა
ალეკო ცაბაძის "რუსული სამკუთხედი" ქართულ გაქირავებაში სექტემბრიდან გამოვა

ერთი შეხედვით, ეს ჩვეულებრივი დეტექტივია. არის მსხვერპლი, მკვლელობის იარაღი, გამომძიებლები ვერსიებს განიხილავენ, ხოლო მკვლელები საკუთარ კვალს შლიან. თუმცა სულ მალე ბანალურ დეტექტივს რამდენიმე ადამიანური ისტორია კვეთს - ჩეჩნეთის სინდრომით დაავადებული ადამიანების შურისძიება ომის დასრულებიდან რამდენიმე წლის შემდეგაც ტოვებს საკუთარ სისხლიან კვალს. სისხლში ჩამხრჩვალი თაობა კვლავ განაგრძობს ომს - ახლა უკვე საკუთარ თავთან და საკუთარ მოგონებებთან.

რეჟისორ ალეკო ცაბაძის ბოლო ფილმი "რუსული სამკუთხედი" ორი დაპირისპირებული მხარის ომისშემდგომი ცხოვრების მცირე მონაკვეთს გვაცნობს. სამკუთხედის მესამე კუთხეს თავად რეჟისორი და მისი სათქმელი წარმოადგენს. იგი ორ მხარეს შორის მედიატორის როლსაც ითავსებს და ცდილობს, ერთმანეთის ამბავი ისე მოუყვეს, რომ არც ერთი დატოვოს განაწყენებული. ამ შემთხვევაში რეჟისორს სწორი პოზიცია აქვს არჩეული. გარდა იმისა, რომ სხვის ომში, ძნელია საკუთარი პოზოციის დაფიქსირება, როდესაც საკუთარი ომი გაქვს, ალბათ ჯობს, მხოლოდ მთხრობელის როლით დაკმაყოფილდე.

ჩეჩნეთის თემატიკის არჩევას კი რეჟისორი ასე ხსნის: "მქონდა მცდელობა, სცენარი აფხაზეთის ომის თემაზე გამეკეთებინა, თუმცა ვიფიქრე, რომ ჩეჩნეთის თემა გაცილებით კომერციული იქნებოდა"... შესაძლოა, რეჟისორი ამ შემთხვევაშიც მართალია და ჯობს მსგავსი თემატიკის ფილმები არა ემოციური, არამედ წმინდა კომერციული თვალსაზრისით გადაიღონ. მხოლოდ ასეთ დროსაა მიუკერძოებლობის მინიმალური შანსი, რაც ალეკო ცაბაძის ფილმში მეტ-ნაკლებად თვალსაჩინოა.

ფილმში პერსონაჟთა სამკუთხედია: არტიომ ტკაჩენკოს კოლია ვორონცოვი, კონსტანტინ ხაბენსკის დენის მალცევი და პიოტრ მირონოვის ვიქტორ ალიოშინია. სამივე ეთნიკური რუსია, თუმცა გამონაკლისი აქაცაა - ვიქტორ ალიოშინი, გროზნოს ერთ-ერთი სკოლის მასწავლებელი რუსი ჯარისკაცების მიერ ჩეჩენი ფეხმძიმე ცოლის მოკვლის შემდეგ ისლამს იღებს და ცოლის მკვლელებზე ნადირობას იწყებს. თავის მხრივ დენის მალცევიც ნადირობს. იგი თავის ძმასთან ერთად ჩეჩნეთის ომის მონაწილე იყო და ახლა ჩუმი შურისძიებით უსწორდება მათ, ვისაც ძმების მორალურ განადგურებაში მიუძღვის წვლილი. ქართული ფესვების მქონე კოლია ვორონცოვი კი ერთი უბრალო დამწყები გამომძიებელია, ვისთვისაც სადებიუტო საქმე ლამის ფატალურად იქცევა.

ალეკო ცაბაძის საამაყოდ უნდა ითქვას, რომ ფილმი საკმაოდ საინტერესო, რიტმული და სანახაობრივია. როგორც ჩანს კინოსტუდია "რემკამ" მაქსიმუმი გაიღო ფილმის გადაღებისთვის და წმინდა ადამიანური ისტორიის პარალელურად მეტ-ნაკლებად გამართული ბატალური სცენებიც მივიღეთ. საკმაოდ შთამბეჭდავია გროზნოს დაბომბვის ეპიზოდები, ხოლო კადრი, როდესაც მირონოვის გმირი დაბომბილი გროზნოს ფონზე ოჯახური რელიქვიებით სავსე ჩემოდანს სასაფლაოზე მარხავს, მართლაც საუკეთესოა. ოპერატორი გიორგი ბერიძე, რომელიც ამჯერად არჩილ ახვლედიანთანაა დაწყვილებული, ჩვეული ოსტატობით ახერხებს სანახაობრივი რაკურსებისა და პანორამის შემოთავაზებას. ფილმს ვახტანგ კახიძის მუსიკა და მხატვრების: კოტე ჯაფარიძისა და გოგი ტატიშვილის ნამუშევრებიც ავსებს.

თუმცა "რუსულ სამკუთხედს" ნაკლიც აქვს - ეს არის ქრონომეტრაჟი. ფილმი 120 წუთის განმავლობაში გრძელდება და რამდენიმე ნაკლებად საჭირო და გაწელილ სცენას მოიცავს. ასეთ დროს ფილმი დინამიკას კარგავს და მხოლოდ მომდევნო სცენის ხარჯზე ახერხებს რიტმის აღდგენას. ასევე ფილმის დასაწყისში ცოტა ძნელია პერსონაჟების მოტივაციასა და წარმომავლობაში გარკვევა, თუმცა ფილმის შუიდან ამ საკითხსაც ეფინება ნათელი და გასაგები ხდება ვინ ვის და რატომ კლავს.

ფილმის ხასიათიდან გამომდინარე, ალეკო ცაბაძე ვერ გაექცა პათეტიკასაც, თუმცა ამას იმდენად დახვეწილად აკეთებს, რომ მაყურებელში გაღიზიანებას არ იწვევს. მაგალითად სცენები, როდესაც კოლია ვარანცოვი თავის მეგობარს უხსნის თუ რატომ არის ვალდებული ეს საქმე გამოიძიოს, ან სულაც ეპიზოდი, როდესაც ჩეჩნეთის ომის მონაწილე რუსი ჯარისკაცები დაღუპულთა შესანდობარს სვამენ.

"რუსული სამკუთხედი" კინოთეატრ "ამირანში" სეზონის განახლებისთანავე, სექტემბერში გამოვა.



ფრენკ ზაპა რომ წავიდა, 1993 წლის 4 დეკემბერი იყო...
მაშინ მოკვდა მუსიკა
----
(Presence :wub:)
--------
FAITH NO MORE - BACK, GOD FORBID, INTO THE MONKEY CAGE!!!
--------
ლუკასი: მთავარ გმირს ინდიანა სმიტი ქვია.
სპილბერგი: სმიტი? არ მომწონს სმიტი.
ლუკასი: კარგი. მაშინ ჯონსი იყოს.
სპილბერგი: ჰო, იყოს ჯონსი.
-----
Hold Devil's Pot of Tea!!
0

#348 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   coldplay Icon

  • My love wears forbidden colors
  • PipPipPipPipPipPip
  • ჯგუფი: Moderators
  • პოსტები: 11767
  • რეგისტრაცია: 03-December 07

Posted 23 March 2008 - 01:24 AM

მეც მაგი ვთქვი(სუბორდინაციაზე) ჩანაფიქრი კარგია, კაი-საინტერესო მომენტებია ფილმში, მაგრამ აი მსახიობები ვერ თამაშობენ სათანადოდ user.gif


ამ პოსტში ცვლილებები შეიტანა coldplay: 23 March 2008 - 01:24 AM

საწოლიდან ფანჯრისკენ მთვარის ფართო ბილიკი წვება. ამ ბილიკზე სისხლისფერქობიან თეთრ მოსასხამით ადის კაცი და მთვარისკენ მიაბიჯებს.
----------------
ჩემს თავს ვეკითხები, ცხვირი უფრო სიმპათიური ხომ არ გამიხდა-მეთქი და იმ დასკვნამდე მივდივარ, რომ ცხვირი არასოდეს არ შეიძლება იყოს სიმპათიური.
0

#349 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   KALATOZIK Icon

  • Super Member
  • PipPipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 1014
  • რეგისტრაცია: 28-March 07

Posted 23 March 2008 - 01:25 AM

აგერ, ბატონო, ვიპოვე smile.gif


”რუსული სამკუთხედი”
ასიმეტრიული ომი და კავკასიური სიძულვილის გეომეტრია

გიორგი კალატოზიშვილი, სპეციალურად ”ცხელი შოკოლადისთვის”


ემბრიონის სტადიაში მყოფი ქართული კინოინდუსტრია მილიტარიზმის ლიანდგაზე შედგა, რომელსაც, პარადოქსია, მაგრამ პაციფისტები მართავენ. ბოლო ათწლეულის ყველაზე ამბიციური კინოპროექტის _ `მოგზაურობა ყარაბაღში” დასრულების შემდეგ, პროდიუსერებმა ლევან კორინთელმა, არჩილ გელოვანმა და გუკა რჩეულიშვილმა მილიტარისტულ პათოსით არანაკლებ გაჯერებული ფილმი, ალეკო ცაბაძის სცენარის მიხედვით დადგმული `რუსული სამკუთხედი” დააფინანსეს.

სიმართლე ითქვას, ქველმოქმედებას ზღვარი აქვს, მერე ბიზნესი იწყება, ამიტომ ნაკლებად სავარაუდოა, რომ ცაბაძის ფილმის პროდიუსირება უბრალოდ მეგობრული ჟესტია. მეტიც, `რუსული სამკუთხედი” აპრიორი არაქართულენოვანი აუდიტორიისათვის შეიქმნა და რუსული კინემატოგრაფის ამომავალი ვარსკლვავი – კონსტანტინ ხაბენსკის მონაწილეობის წყალობით ფილმს საერთაშორისო კინობაზარზეც შეამჩნევენ.

”რუსული სამკუთხედის” თბილისურმა კინოპრემიერამ დიდი ხმაურით ჩაიარა. პრემიერას ხაბენსკიც დაესწრო, რომელიც მენშიკოვისა და მაშკოვის შემდეგ რუსული კინემატოგრაფის თვალსაჩინო ფიგურაა და ჰოლივუდში ”ღამის გუშაგის” ფანტასტიკური წარმატების შემდეგ მსახიობს დიდ მომავალს უწინასწარმეტყველებენ. ფილმის პრემიერა საკმაოდ ორიგინალური და დასამახსოვრებელი გამოდგა _ პროდიუსერების სასარგებლოდ უნდა ითქვას, რომ მოსაწვევები სამხედრო ჟეტონების სახით დარიგდა, რაც მაყურებელში ერთიორად ზრდიდა მილიტარიზმის განწყობას და ქვეცნობიერ დონეზე ეკრანზე განვითარებული მოვლენების თანამონაწილეობისკენ მოუწოდებდა.

ორსაათიანი კინოსეანსის შემდეგ მაყურებლის რეაქცია არაერთგვაროვანი იყო; ფილმის შეფასებისას ცდილობ იმ მერკანტილიზმის ზღვარს გასცდე, რომელიც ფილმის კრიტიკას საქართველო-რუსეთს შორის სავიზო რეჟიმით გამწარებული ადამიანის რეფლექსიის შთაბეჭდილებას დატოვებს. პირიქით, თითქმის ულტიმატუმში გადაზრდილი უკიდურესად დაძაბული დიპლომატიის ფონზე, ფილმი საოცრად პოლიტკორექტული გამოვიდა.
ცაბაძესთან ნაკლებად ისმის პასუხი კითხვაზე _ რატომ იწყება ომი და მით უმეტეს ნაკლებად კეთდება აქცენტი გეოპოლიტიკურ ფაქტორებზე. აქ უფრო წმინდა ადამიანურ ფაქტორზე ამახვილებენ ყურადღებას, მაგრამ არ ვარდებიან უკიდურეს ლირიკაში და არ ამტკიცებენ, რომ ომის მიზეზი მოწყენილობაა... როგორც ჩანს, ცაბაძე არც მწვადს წვავს და არც შამფურს _ ამის არგუმენტად ისიც კი კმარა, რომ ფილმის პირველადი სათაური `რუსული ენის მასწავლებელი” (მხოლოდ ჩეჩენის ბედზე პროეცირება) ორგანულად გადაიზარდა სამი თანაბარუფლებიანი პერსონაჟის მიუკერძოებელ ბიოგრაფიაში.

”რუსულ სამკუთხედში” წინა პლანზე იწევს ის ადამიანური, შეიძლება ითქვას გეომეტრიული ურთიერთობა, რომელიც ერთიანობაში კრავს ჩეჩენის, რუსისა და, ალბათ, უფრო მეტი ობიექტურობისათვის გარუსებული ქართველის (რეჟისორის ალტერ-ეგო) კოლია მალცევის ხედვას ომსა და მშვიდობაზე. ჩეჩენისა და რუსის ტრაგიფარსულ დუელში ამ უკანასკნელს სეკუნდანტის როლი ერგო.

ალეკო ცაბაძის ფილმი, შეიძლება ითქვას, წარმატებული ექსპერიმენტია ფიგურალური ფრაზა `კაცობრიობის წინაშე ჩადენილი დანაშაული” გაათავისუფლო პირობითობისაგან და ჩეჩნეთში განვითარებული მოვლენები განიხილოს დეტექტივის ჟანრის პრიზმაში. მით უმეტეს, რომ პოსტაფხაზური სინდრომის ქვეშ მყოფი ქართველი რეჟისორისგან რუსი ჯარისკაცის პოსტჩეჩნური სინდრომისა და ჩეჩენი პატრიოტის რუსული ფობიის შესახებ სრულმეტრაჟიანი ფილმის გადაღება არცთუ მოულოდნელია. ასევე მოსალოდნელი იყო ისიც, რომ ქართული გენეოლოგიის მქონე და აბსოლუტურად აპოლიტიკური კოლია მალცევი ჩეჩნეთის კამპანიის ვეტერანებთან გადაკვრით ისაუბრებდა აფხაზეთის ომზე, რაც ფილმში ერთადერთი ირიბი თუ პირდაპირი და, რაც მთავარია, სუსტი ბრალდებაა და ცაბაძის ანტირუსული `პა”.

”რუსული სამკუთხედი” დაახლოებით იმ დეტექტიური ჟანრის სტილშია გადაღებული, რომელშიც გმირი ფაშიზმის უკვე მოხუცებულ ჯალათებს პოულობენ და კაცობრიობის წინაშე ჩადენილი დანაშაულის გამო ასამართლებენ _ ჩეჩენი ალიოშინი სნაიპერის თოფით ხოცავს რუს ჯალათებს, რუსი მალცევი კი, თავისი ბრმა ძმის `საპატივცემულოდ” ბრმა თემიდას განასახიერებს (ამ შემთხვევაში ალეკო ცაბაძე არ ღალატობს ქართულ იგავისებურ-კინოს და აზრის ლაკონურობისათვის იშველიებს სიმბოლო-მეტაფორებს) და ცხელი კვალის ნიადაგზე კლავს მოსკოვში გახიზნულ ჩეჩნებს. თავისთავად საგულისხმოა ცაბაძის და ზოგადად ფილმის პროდიუსერების მორალურ-ზნეობრივი იმპერატივი, რომელიც ნებისმიერ ომს კაცობრიობის წინაშე ჩადენილ დანაშაულსა და კრიმინალს უფარდებს.
ამ ქაოსში, ვფიქრობ, მაინც იკვეთება ქართველი რეჟისორის მსუბუქი `პრო” და `ანტი” და განსაკუთრებით სოლიდარობა. არცაა გასაკვირი, ჩეჩნებისადმი სოლიდარობა ისტორიულ და ნაწილობრივ კინემატოგრაფიულ მემკვიდრეობად გვერგო. სოლიდარობა ნიკოლოზ შენგელაიას ფილმით `ელისო” დაიწყო და ცაბაძის `რუსული სამკუთხედით” გრძელდება. ჯერ კიდევ კომუნისტური კრიტიკა ხაზგასმით აღნიშნავდა და ცაბაძის შემთხვევაში ეს სიმპტომურიცაა, რომ ნიკოლოზ შენგელაია ფილმში `ელისო” ეხება ცარიზმის თვითმპყრობელობით შევიწროვებული კავკასიის ხალხთა შორის სოლიდარობის თემას... უმნიშვნელოა, რომ მოგვიანებით, სტალინიზმის ეპოქაში ჩეჩნების დეპორტაციას ხელმეორედ განახორციელებს უკვე გასაბჭოებული რუსეთი, რაც თავისთავად ცხადყოფს, რომ შესაკრებთა გადანაცვლებით არ იცვლება ჯამი და აბორიგენი მოსახლეობის მიმართ რუსეთის გეოპოლიტიკური მიდგომა.

ვფიქრობ, ესეც რეჟისორის ვუალირებული პოზიციაა, რომლის ღიად გამოხატვას შეგნებულად ერიდება _ რუსეთი ხომ ქართული ღვინის საექსპორტო სივრცის გარდა ქართული ფილმების კინოგაქირავებაში გაშვების დიდ პერსპექტივას სთავაზობს.

”რუსულ სამკუთხედთან” დაკავშირებით გამუდმებით გახსენდება ორი დიდი მოაზროვნის, რემარკისა და ნაპოლეონის დამოკიდებულება: პირველის ღრმა რწმენით, ომში ერთი ადამიანის დაღუპვა ტრაგედიაა, მილიონისა კი სტატისტიკა, ხოლო ნაპოლეონი შემზარავი რაციონალიზმით ჯარისკაცებს საზარბაზნე ხორცს უწოდებდა... ალეკო ცაბაძის ფილმში ამჯერად უკვე პოლიტიკური სამკუთხედი სწორედ ამ ადამიანური და არაადამიანური მორალისაგან იგება. ზედმეტი ლირიკის გარეშე ცაბაძე ეკრანიდან შემყურე ექსტრასენსივით `გმუხტავს” ომის იმ ნაწილაკებით, რომელიც ორივე მხარეს ტრაგიზმის დაღს ასვამს. ორივე მებრძოლი, ჩეჩენიც და რუსიც მხოლოდ უშუალოდ ბრძოლის ველზე რწმუნდებიან, რომ `წმინდა ომი” არ არის ომის სიწმინდის სინონიმი და ტყვეებითა და იარაღით ვაჭრობა ნებისმიერი ომის კანონზომიერებაა. ფილმის ფინალი განსაკუთრებით მძაფრია _ სავარაუდოდ ჩეჩნეთისკენ მიმავალ გზას ჯერ კიდევ გაუაზრებლად მიუყვება ახლად გაწვეულთა ოცეული _ კალის ჯარისკაცები, რომელთაც დაუნდობლად გადაადნობს ომის ალი და დეფორმირებულებს დაუბრუნებს დედა-სამშობლოს... სიუჟეტის გათვალისწინებით ეს ფაქტობრივად იმას ნიშნავს, რომ რუსეთი ერთი ყალიბით განაგრძობს იმ `სალდაფონების” კონვეირებას, რომელთაც ბრმად წამთ, რომ რუსეთის კარი ტაიგიდან იწყება და კავკასიონის ქედის მიღმა, თითოეული კავკასიელის ეზოში მთავრდება...

ცაბაძის ”რუსული სამკუთხედი” რადიკალურად განსხვავდება რუსული მილიტარისტული სერიალებისაგან და სწორედ ამაშია მისი ღირებულება და ნაწილობრივ სუსტი მხარე. გამორიცხული არ არის რუსმა მაყურებელმა ფილმი სწორედ ამ ნიშნით დაიწუნოს. მით უმეტეს, რომ ერთადერთი რაც `რუსულ სამკუთხედში” რუსულ კვალზე მიანიშნებს, ნახევარტონში გაჟღერებული კულტურულ–ლიტერატურული პასაჟებია: მილიციის ლეიტენანტი ბულგაკოვისეული მეტსახელით `აზაზელო”, დოსტოევსკის `ეშმაკუნები”... სამწუხაროდ დანარჩენი, ქართული კინოკულტურისთვის დამახასაიათებელი მანერულობა, უტრირებული, თითქმის თეატრალიზებული ემოციები (`ემოციობანა”) მნიშვნელოვნად აგებს თავისი ღირსებითა და ექსპრესიულობითYფილმთან `მოგზაურობა ყარაბაღში”. თუმცა გამორიცხულია არ არის, რომ დიდი საფესტივალო სამეულის _ `ბერლინალე”, `კანი”, `ვენეცია” _ აუდიტორია, რომელსაც უმიზნებს `რუსული სამკუთხედი”, ხარვეზებისა და სუსტი დრამატურგიის მიღმა გარკვეულ კლასიკურ ქართულ ეგზოტიკას დაინახავს.

КРИТИК - Мы страшные, потому что работаем над этим...

kalatozishvili.wordpress.com
0

#350 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   KALATOZIK Icon

  • Super Member
  • PipPipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 1014
  • რეგისტრაცია: 28-March 07

Posted 23 March 2008 - 01:27 AM

ICO
არც მე დავრჩი ვალში biggrin.gif
КРИТИК - Мы страшные, потому что работаем над этим...

kalatozishvili.wordpress.com
0

#351 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   ico Icon

  • barnabichich
  • PipPipPipPipPipPipPipPip
  • ჯგუფი: Moderators
  • პოსტები: 30116
  • რეგისტრაცია: 25-October 05

Posted 23 March 2008 - 01:29 AM

აუ სუბორდინაციის რეცენზიას ვერ ვპოულობ რაbiggrin.gif

ფრენკ ზაპა რომ წავიდა, 1993 წლის 4 დეკემბერი იყო...
მაშინ მოკვდა მუსიკა
----
(Presence :wub:)
--------
FAITH NO MORE - BACK, GOD FORBID, INTO THE MONKEY CAGE!!!
--------
ლუკასი: მთავარ გმირს ინდიანა სმიტი ქვია.
სპილბერგი: სმიტი? არ მომწონს სმიტი.
ლუკასი: კარგი. მაშინ ჯონსი იყოს.
სპილბერგი: ჰო, იყოს ჯონსი.
-----
Hold Devil's Pot of Tea!!
0

#352 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   KALATOZIK Icon

  • Super Member
  • PipPipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 1014
  • რეგისტრაცია: 28-March 07

Posted 23 March 2008 - 01:31 AM

QUOTE(ico @ Mar 23 2008, 12:29 AM)
აუ სუბორდინაციის რეცენზიას ვერ ვპოულობ რაbiggrin.gif
View Post



bleh.gif bleh.gif bleh.gif ვალში ხარ biggrin.gif
КРИТИК - Мы страшные, потому что работаем над этим...

kalatozishvili.wordpress.com
0

#353 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   ico Icon

  • barnabichich
  • PipPipPipPipPipPipPipPip
  • ჯგუფი: Moderators
  • პოსტები: 30116
  • რეგისტრაცია: 25-October 05

Posted 23 March 2008 - 01:37 AM

QUOTE(KALATOZIK @ Mar 23 2008, 01:31 AM)
bleh.gif  bleh.gif  bleh.gif ვალში ხარ biggrin.gif
View Post


ვეძებ
მაინც ამოვთხრი jabana.gif
ფრენკ ზაპა რომ წავიდა, 1993 წლის 4 დეკემბერი იყო...
მაშინ მოკვდა მუსიკა
----
(Presence :wub:)
--------
FAITH NO MORE - BACK, GOD FORBID, INTO THE MONKEY CAGE!!!
--------
ლუკასი: მთავარ გმირს ინდიანა სმიტი ქვია.
სპილბერგი: სმიტი? არ მომწონს სმიტი.
ლუკასი: კარგი. მაშინ ჯონსი იყოს.
სპილბერგი: ჰო, იყოს ჯონსი.
-----
Hold Devil's Pot of Tea!!
0

#354 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   KALATOZIK Icon

  • Super Member
  • PipPipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 1014
  • რეგისტრაცია: 28-March 07

Posted 23 March 2008 - 01:40 AM

კონფლიქტების შესახებ დოკუმენტურ ფილმზე მქონია დაწერილი smile.gif ახლა არქივს ვქექავ და, მომიტევეთ, ამასაც აქ დავდებ. კი მეეჭვება, მაგრამ იქნებ ვინმეს მაინც გინახავთ smile.gif

”ფესვები და ნერგები”
კინოს სახლში დოკუმენტური ფილმის `ქართულ-ოსური მოზაიკა” პრემიერა შედგა

გიორგი გოლიაძე,
გაზეთი ”24 საათის” ყოველკვირეული დამატება ”24 საათი - აფხაზეთი”
06.05.2007

რამდენიმე დღის წინ კინოს სახლში ახალგაზრდა კინოდოკუმენტალისტის, ნინო პოპიაშვილის დოკუმენტური ფილმის `ქართულ-ოსური მოზაიკა” პრემიერა გაიმართა, რომელსაც ავტორი ახლო მომავალში შიდა ქართლშიც უჩვენებს.

დებიუტანტის კვალობაზე ნინო პოპიაშვილის დოკუმენტური ფილმი ნაკლებად ითხოვს კრიტიკულ შეფასებებს, მით უფრო, რომ ახალგაზრდა კინოდოკუმენტალისტის გულწრფელობა მაინც ახერხებს არაპროფესიონალიზმის კომპენსირებას. დოკუმენტალისტებში მიიჩნევენ, რომ კადრში ფაქტის, ქმედების ჩანაცვლება `მოლაპარაკე თავებით” დაუშვებელია თუკი მისი აღბეჭდვის დრო და საშუალება გაქვს. ათჯერ გაგონილს ერთხელ ნახვა სჯობს და ჩანს, ახალგაზრდა რეჟისორისთვის, მით უმეტეს კინოდოკუმენტალისტისთვის, ეს აქსიომა დროთა განმავლობაში შეიძენს მნიშვნელობას. იქნებ ამიტომ პოპიაშვილის ოპუსი ქართულ-ოსურ შუღლზე ერთ საათიან ტელეინტერვიუს უფრო ჰგავს, რომელშიც კონფლიქტის წარმომავლობისა და მისი მძიმე შედეგების შესახებ ცხინვალიდან დევნილთა რეფლექსიებს ვისმენთ.

`ქართულ-ოსურ მოზაიკას” თითქმის ერთი წელი იღებდნენ და, ამრიგად, ფილმს მოზაიკა ამ მიზეზითაც შეიძლება უწოდო. მიუხედავად იმისა, რომ პოპიაშვილის ფილმი ნაკლებად აშიშვლებს წარსულს, მით უმეტეს კონფლიქტის წარმოქმნის პოლიტიკურ სარჩულსა და მოტივებს, ის მაინც დოკუმენტური სიზუსტით ასახავს ომით დასახიჩრებული მშვიდობიანი მოსახლეობის ბედს.

დიოგენე კასრში ცხოვრობდა და ამით კმაყოფილდებოდა, მაგრამ დევნილებს ცხინვალში სამ სართულიანი სახლები იძულებით დაატოვებინეს და მათთვის უცხოა მსგავსი ნონკონფორმისტული ფუფუნება... ამ შემთხვევაში სახალხო დიპლომატია უკვე სასიცოცხლოდ აუცილებელი რესურსია, რომელსაც კონფლიქტში უნებლიედ ჩართული ორივე მხარე მიმართავს. ფილმში ამაზე მხოლოდ `მოლაპარაკე თავები” მიანიშნებენ, ხოლო ქართველებისა და ოსების ურთიერთკავშირის, კეთილმეზობლური ურთიერთობის მატერიალიზაცია ფილმში არ ხდება.

კადრს მიღმა რჩება ყოველივე ის, რაზეც პოპიაშვილის რესპონდენტები საუბრობენ და რაც, ფაქტობრივად, კონფლიქტის მშვიდობისანი გზით დარეგულირების სტიმულირებას უნდა ახდენდეს. ამბობენ _ `ჩვენ გასაყოფი არაფერი გვაქვს”, რეალურად კი თითქმის 16 წელია გვყოფენ, `ერთმანეთს ვეხმარებით, ძმობაც გვაქვს”, _ სინამდვილეში კი კადრში მარტოსული, ჭირნახული ადამიანების ბედის მოწმენი ვხდებით. როგორც ჩანს, თითქმის ერთწლიანი ძიების შემდეგ რეჟისორმა ჯერაც ვერ იპოვა ქართულ-ოსური ურთიერთობისა თუ შერიგების მატერიალური დასტური... წინააღმდეგ შემთხვევაში ის აუცილებლად აისახებოდა ფილმში. მის გარეშე ურთიერთობა მართლაც მოზაიკური რჩება და ხშირ შემთხვევაში ფრაგმენტარულიც კი.

ნინო პოპიაშვილმა ფილმი ფონდი `ღია საზოგადოება – საქართველო”-ს მხარდაჭერით გადაიღო. ფონდი კონფლიქტურ რეგიონებში სამოქალაქო საზოგადოების ჩამოყალიბებისა და კონფლიქტის მშვიდობისანი გზით დარეგულირებისთვის აუციელებელი პროგრამების განხორციელებაზე აქტიურად მუშაობს. არც იმას გამოვრიცხავთ, რომ ცხინვალში პოპიაშვილის დოკუმენტური ფილმის პრემიერა ფონდის დახმარებით გაიმართოს. ნებისმიერ შემთხვევაში, რეჟისორმა ფილმის პრემიერა არსებული ვითარებისა და გარემოებების გათვალისწინებით უნდა გამართოს. `ქართულ-ოსურ მოზაიკაში” მართალია თვითგვემის ირიბი ნიშნები იკვეთება, მაგრამ ოსური აუდიტორიის გასაღიზიანებლად ესეც კი კმარა.

შესაძლოა ფილმის ჩვენებამ ისეთივე უკურეაქცია გამოიწვიოს, როგორიც ცოტა ხნის წინ აფხაზების მისამართით გაცემულმა შეტყობინებამ `ბოდიში”. ამ გულწრფელმა, მაგრამ შინაარსობრივად გაუმართავმა მიმართვამ რუსულ ვებ-გვერდებზე კრიტიკის ტალღა გამოიწვია. პოპიაშვილის ფილმშიც ანალოგიური პასაჟებია, აქ ბოდიშს ნახევარტონში ამბობენ. ნახევარტონში იმიტომ, რომ ყოველთვის რთულია სხვისი, განსაკუთრებით პოლიტიკოსების შეცდომების გამო ბოდიშის მოხდა და თან სინანულის არგუმენტირება.

`ქართულ-ოსურ მოზაიკაში” მეტწილად ცხინვალიდან დევნილები კონფლიქტის პროვოცირებას რუსულ სპეცსამსახურებსა და ეროვნულ მოძრაობას აბრალებენ, რომელმაც ცხინვალისკენ `მშვიდობიანი მარში” გამართა. ამ სიმართლეზე ფილმში პოლიტიკოსებიდან მხოლოდ თენგიზ სიგუა ლაპარაკობს, რომელსაც ავტორი მაქსიმალური ობიექტურობისთვის მიმართავს, რადგან სიგუა ოპოზიციურად იყო განწყობილი როგორც გამსახურდიას, ისე შევარდნაძის ხელისუფლების მიმართ.

თენგიზ სიგუას ობიექტური კომენტარი, თუნდაც ჟურნალისტიკური ეთიკიდან გამომდინარე, სულაც არ გამორიცხავს ფილმში საწინააღდემგო აზრის გაჟღერებას, რაც არა მხოლოდ შეავსებდა ეკრანულ დროს, არამედ შეავსებდა პოპიაშვილის `ქართულ-ოსურ მოზაიკას”. მსგავსი პასაჟებით რეჟისორის სათქმელიც უფრო სრული იქნებოდა, რადგან მოახდენდა ბისმარკის სიტყვების პარაფრაზს, რომ `ვაი იმ მბრძანებელს, რომელიც ომის შემდეგაც ვერ დაასაბუთებს ამ ომის აუცილებლობას”... თუმცა პოპიაშვილის თვითმიზანი შეიძლება მხოლოდ დევნილების დიპლომატიის ასახვა ყოფილიყო, ან კიდევ იმ გარემოების, რომ პოლიტიკურ ამინდს ამ ქვეყნად პოლიტიკოსები ქმნიან, მაგრამ სახალხო დიპლომატია მისი სუსტი, მაგრამ მაინც მნიშვნელოვანი ნაწილია.

ფილმში შიდა ქართლიდან, ცხინვალიდან და მის მიმდებარე სოფლებიდან მხოლოდ ხანდაზმული დევნილების კომენტარის ჩასმა ფილმის `ქართულ-ოსური მოზაიკა” სუსტი მხარეა. არ ჩანს მთავარი _ იმ ქართულ-ოსური ახალგაზრდობის, ახალი თაობის ურთიერთდამოკიდებულება, რომელიც მკვლევარები როგორც იტყვიან, სამომავლოდ რისკ-ფაქტორების შეფასებისა და მისი აღკვეთის შესაძლებლობებას მოგვცემს. პოპიაშვილის დოკუმენტურ ფილმში ცხინვალიდან დევნილები სწორედ იმაზე მიანიშნებენ, რომ, პირდაპირი თუ ირიბი მნიშვნელობით, დანაღმულ მიწაზე ახალმა თაობამ უნდა აიდგას ფეხი. დღეს ახალგაზრდა თაობაში ერთმანეთისადმი უფრო მტრული განწყობა სუფევს, ვიდრე უშუალოდ კონფლიქტში ჩათრეულ მამების თაობაში.

პოპიაშვილის რესპონდენტებს, ქართველებსაც და ოსებსაც, ერთმანეთთან დიდი ხნის მეგობრობა აკავშირებს. კეთილმეზობლური ურთიერთობა თემის დონეზე და, ესე იგი, კვლავ სახალხო დიპლომატიის წყალობით შეინარჩუნეს, რასაც ფილმში ხაზგასმით აღნიშნავენ. პოპიაშვილთან კაპიტულაციას არავინ აცხადებს, მაგრამ იმაზე მაინც მოილაპარაკეს, რომ ტყვია არც ერთი მხრიდან გავარდება... ეს კი უბრალო, აპოლიტიკურად მოაზროვნე ადამიანებისათვის ძველი ფესვების წყალობით ახალი ნერგების აყვავების პერსპექტივას ნიშნავს...

ფონდი `ღია საზოგადოება – საქართველო” მხარდაჭერით გადაღებული ფილმი `ქართულ-ოსური მოზაიკა” ქართულ კინოდოკუმენტალიზმში ქართულ-ოსური კონფლიქტის შესახებ დიალოგური პრინციპით გადაღებული პირველი ფილმია. რუსები ამბობენ _ Первый блин комом, _ შესაძლოა არც პოპიაშვილის ფილმი იყოს დოკუმენტალიზმის თვალსაზრისით სრულყოფილი, მაგრამ `ქართულ-ოსური მოზაიკა” პირველია და რეჟისორის სითამამე პატივსაცემია.

КРИТИК - Мы страшные, потому что работаем над этим...

kalatozishvili.wordpress.com
0

#355 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   KALATOZIK Icon

  • Super Member
  • PipPipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 1014
  • რეგისტრაცია: 28-March 07

Posted 23 March 2008 - 01:42 AM

ტარანტინოზე ტარანტინოს ტოპიკში დავპოსტე. კიდევ რომელი მაქვს აქ დადებული? მერგმანზე და ანტონიონიზე ვერ ვპოულობ sad.gif ეგ EXIT-ისთვის დავწერე სექტემბერში, მაგრამ არქივში არ მაქვსsad.gif

ICO
მიდი, ამოთხარე smile.gif ზოგადი ჩონჩხი მაინც მოგვაწოდე - როგორი იყო smile.gif
КРИТИК - Мы страшные, потому что работаем над этим...

kalatozishvili.wordpress.com
0

#356 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   ico Icon

  • barnabichich
  • PipPipPipPipPipPipPipPip
  • ჯგუფი: Moderators
  • პოსტები: 30116
  • რეგისტრაცია: 25-October 05

Posted 23 March 2008 - 01:48 AM

როდის გამოვიდა ეგ ხომ არ გახსოვს? რა თვე იყო?
ფრენკ ზაპა რომ წავიდა, 1993 წლის 4 დეკემბერი იყო...
მაშინ მოკვდა მუსიკა
----
(Presence :wub:)
--------
FAITH NO MORE - BACK, GOD FORBID, INTO THE MONKEY CAGE!!!
--------
ლუკასი: მთავარ გმირს ინდიანა სმიტი ქვია.
სპილბერგი: სმიტი? არ მომწონს სმიტი.
ლუკასი: კარგი. მაშინ ჯონსი იყოს.
სპილბერგი: ჰო, იყოს ჯონსი.
-----
Hold Devil's Pot of Tea!!
0

#357 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   KALATOZIK Icon

  • Super Member
  • PipPipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 1014
  • რეგისტრაცია: 28-March 07

Posted 23 March 2008 - 01:49 AM

ეს კიდევ ერთი წერილია, რომელშიც განხილულია "13", "გრაფიტი" და კიდევ რომელიღაცა ფილმი smile.gif უკვე აღარ მახსოვს.

"სუსტი რგოლი"
ქართული კინო ქართული ხელოვნების ყველაზე სუსტი რგოლია?

სპეციალურად „კინო – ცხელი შოკოლადისთვის“ 18.06.2006
გიორგი კალატოზიშვილი

თავის დროზე ტელეკომპანია „რუსთავი 2“–ის დილის გადაცემაში ჩემი სიუჟეტი გავიდა, რომელშიც გამოკითხულ მაყურებელთა 100% უპასუხოდ ტოვებს კითხვას – რომელი ახალი ქართული ფილმი ახსოვთ..? ვფიქრობ, ეს სიმპტომატურია არა მარტო რეჟისორისთვის. ფილმწარმოება იგივეა, რაც სამომხმარებლო პროდუქციის წარმოება, რომელიც მეტნაკლებად პასუხობს მომხმარებლის მოთხოვნილებას. ამ აქსიომას ჩვენში ჯიუტად ეწინააღმდეგებიან, თუმცა საწინააღმდეგოს ვერაფერს უპირისპირებენ, რადგან მასობრივი ხელოვნებისადმი ასეთი პრაგმატული მიდგომა ზოგადად გადარჩენის წინაპირობაა.

ასეთ ვითარებაში კრიტიკოსისთვის ძალზედ რთულია ოქროს შუალედის პოვნა, რომელიც ზუსტად ასახავდა ვითარებას და ამავდროულად არ შეურაცხყოფდა რეჟისორს. რთულია, მაგრამ შესაძლებელი. შესაძლებელია უწოდო რეჟისორს კალიგრაფი და დასძინო, რომ სკურპულოზურად შესრულებულ ნაღვაწს აკლია დახვეწილობა; შესაძლოა რეჟისორს მიულოცო ფილმის პრემიერა, მაგრამ გაანეიტრალო პათოსი დეფინიციით, რომ ფილმი ერთჯერად ხასიათს ატარებს... ამის დასტურია იმ აუდიტორიის გულწრფელობა, რომელიც რეჟისორისთვის თეთრი ხელთათმანის გაწნის ტოლფასი უნდა იყოს. შესაძლოა ასეთია რეალობა – ახალგაზრდები არ იცნობენ თანამედროვე ქართულ კინოს, რომელიც არ აკმაყოფილებს მათ მოთხოვნილებას.

როგორც მაყურებელი ამ სამწუხარო ტენდენციას მხოლოდ მატერიალურ–ტექნიკურ სიდუხჭირეს ვუკავშირებ, როგორც კინოკრიტიკოსი უფრო მეტს. ვარდების რევოლუციის შემდეგ ქართული ხელოვნება, განსაკუთრებით კი კინო ნამდვილად არ ყვავის, მაგრამ პოზიტიური შედეგი მაინც სახეზეა. მით უმეტეს, რომ ნდობადაკარგული პოლიტიკოსების ფონზე ერის მორალურ–ზნეობრივ სახედ ისევ ხელოვანი გვევლინება. ეს წარსულის გამოძახილია, როდესაც ქვეყნის სინდისის დანიშნულებას ასრულებდნენ მწერლები, მხატვრები, რეჟისორები და, რა თქმა უნდა, მსახიობები. ეს გარკვეულწილად მიანიშნებს იმაზეც, რომ უწინ დრამატურგია ფაქტობრივად ლიტურგიის როლს ასრულებდა. ვფიქრობ, დღეს ხელოვნება წამგებიან პოზიციაშია იმისდა გამო, რომ უღალატა თავის სინდისს და არ შეასრულა თავის დროზე სოციალური დაკვეთა.

მსგავსი სოციალური დაკვეთის აღსრულება გაცილებით არგუმენტირებულია მაშინ, როდესაც ქვეყანაში ტოტალიტარული რეჟიმი ყალიბდება. ყოველ შემთხვევაში ასეთია ჩვენი მეზობლის პროგნოზი. ასეთი გარემო კი ან ინდივიდის რეპრესიას იწვევს, ან პირიქით, პროტესტის ნიშნად მას შემოქმედებისკენ უბიძგებს. მაგალითად, სერგო ფარაჯანოვმა კოლაჟების შექმნა საპყრობილეში დაიწყო; მასში ვერ ჩაკლეს იმ თავისუფლებისადმი (შემოქმედებისადმი) ლტოლვა, რომელიც ადამიანს ექსპლუატაციურ ყოფაში ღმერთმა უანდერძა და ხელოსნიდან ხელოვანამდე გაზრდის საშუალება მისცა. ამჯერად პირიქით მოხდა. 90–იან წლებში, პოსტტრამვატულ სივრცეში ვერ მოხერხდა ხელოვანთა რეაბილიტაცია, რასაც აფერხებდა სოციალურ–ეკონომიკური ფონი. ამან თავისთავად გამოიწვია ამავე ფონის გაუცნობიერებელი ვუალირება იმ რეჟისორების მხრიდან, რომლებსაც ჯერ კიდევ სჯეროდათ შევარდნაძის კეთილი ნების. სწორედ ამიტომ თანამედროვე ქართულმა კინომ მტკივნეულად გაიარა „მომწიფების“გზა ისტერიიდან – მისტერიამდე, რაც მხოლოდ ადასტურებს იმ მოსაზრებას, რომ კინო შეგნებულად გაურბოდა ეკრანზე რეალობის ასახვას.
სამწუხაროდ, არ შედგა ე.წ. მამებისა და შვილების დაპირისპირებაც. არანაკლებ დამთრგუნველია ხოლმე ახალგაზრდა რეჟისორის თითქმის ნეკრორეალისტური ხედვა, რომელიც აპრიორი კლავს მასში სიცოცხლეს და რაც მთავარია მუზას. სტუდენტური ფილმების ფესტივალებზე პრიზებს ძირითადად ისეთ ფილმებს ანიჭებენ, რომელზეც ჟიურის ესა თუ ის წევრი პირდაპირ აცხადებს, ამაზე უკეთესი ვერაფერი ვნახეთო. დამეთანხმეთ, სულ სხვა მნიშვნელობას ატარებს სიტყვა „უკეთესი“. ამიტომ არც ისაა გასაკვირი, რომ ახალგაზრდები სამშობლოში თავს ხან დაუფასებლად, ხან კიდევ მიტოვებულად გრძნობენ. ამ მიზეზით მოხდა ინტელექტუალური პოტენციალის საზღვარგარეთ გადინება.

ორი ასეთი „პერებეჟნიკი“ – გელა ბაბლუანი და ვანო ბურდული საქართველოს ფარგლებს გარეთ იცავენ როგორც საქართველოს იმიჯს, ისე მემკვიდრეობით გადმოცემულ უფრო მიწიერ სიმდიდრეს – გვარის პრესტიჟს.

სიმართლე ითქვას, მათ ფილმებს ანატომიური პრინციპით ვაფასებ – რაღაც ნაწილი მომწონს, რაღაც – არა. მთავარი კი მაინც ის არის, რომ ორივე ფილმი ჯანსაღ კრიტიკას უძლებს; მაყურებელს უჩნდება მისი ხელმეორედ ნახვის სურვილი, რაც უდაოდ წარმატების წინაპირობაა; და რაც მთავარია, ორივე ფილმში იგრძნობა სოციალური რეალიზმის დაკანონება.

„13“ – იღბლიანი უიღბლო

ბაბლუანის „13“ ყოველგვარი ცრურწმენის მიღმა დგას. უიღბლო რიცხვმა მას ორჯერ მეტი აღიარება და საერთაშორისო პრიზი მოუპოვა. მეტიც, როგორც პრესა ახმაურებს, მისი შემოქმედებით ბრედ პიტიც დაინტერესდა. ჰოლივუდის ასეთი ცნობადი კერპის დაინტერესება ლოგიკურია (სურეალისტური „მებრძოლთა კლუბი“), მაგრამ სავარაუდოდ ზედაპირული, რადგან დაინტერესება ალბათ ამ ორ ფილმს შორის ბუნდოვანმა მსგავსებამ და ადრენალინის სიჭარბებ გამოიწვია. პრესაზე დაყრდნობით, ამერიკელებმა ბაბლუანს რიმეიქის გადაღებაც კი შესთავაზეს...

მოკლედ, ბაბლუანის „13“ – ქართული სიტყვა, ინგლისური ტრანსკრიპტი, სახეშეცვლილი რუსული „რულეტკა“ და საერთაშორისო ცრურწმენის სიმბოლო რეჟისორის კოსმოპოლიტურ ხედვაზე მიანიშნებს. თუმცა რეჟისორი თავის შემოქმედებას მაინც ქართულ კინოს მიაკუთვნებს. რა თქმა უნდა, ეს სულაც არ ნიშნავს იმას, რომ ბაბლუანი თავის შემოქმედებას ვიწრო ნაციონალური, ან ლოკალური მნიშვნელობით განსაზღვრავს, მაგრამ ეს უფრო კეთილი ნების ჟესტია, ვიდრე ქართული კინოხელოვნების წიაღში დაბრუნების სურვილი. ეს უფრო მეტად დღევანდელი კინოსადმი სოლიდარობას ჰგავს, ან ნამცეცობას, რომელსაც სიმბოლურად ესწრება ხოლმე საქართველო ბაბლუანის მორიგი გამარჯვების დროს. ასეთივე სიამაყე განვიცადეთ „სან–სებასტიანში“ დიტო ცინცაძის გამარჯვების შემდგომ და ასე ამაყად ვგრნობთ თავს ყოველი გამარჯვების შემდეგ, რომელსაც მოიპოვებს ხოლმე საზღვარგარეთ ქართველი კინორეჟისორი.
სხვათა შორის, ორივე რეჟისორი, ახალი და ძველი თაობის კინემატოგრაფისტიც თითქოს ადასტურებენ არქაულ დოქტრინას – ყოფიერება განსაზღვრავს ცნობიერებას. გარდა ამისა, ბაბლუანის ყოფიერება განსაზღვრავს მის არეალს: სოციალური ფონი, ინფლაცია, მიგრაცია და სხვა უამრავი დეტალი, რომელსაც, როგორც აღვნიშნე, ანატომიური პრინციპით ვაფასებ.

მომწონს „13“–ში გათამაშებული და თავის მანერზე გადათამაშებული რუსული „რულეტკა“, რომელმაც მის ხელში მეტამორფოზა განიცადა და ერთსა და იმავე დროს იქცა როგორც თვითმკვლელების, ისე პოტენციური მკვლელების წრედ. მართლაც, ბაბლუანთან „რულეტკა“ ორმაგ დატვირთავს იძენს – ერთმანეთისგან ტყვიის მიღების შესაძლებლობას არავინ გამორიცხავს, მაგრამ თამაშის თანახმად ყველა მოთამაშე ერთი–მეორის კეფას უმიზნებს... „რულეტკის“ მსგავსი ინტერპრეტაცია არსად შემხვედრია. ამ ურღვევ წრეში ადამიანი პარალელურად მსხვერპლიც არის და მკვლელიც. აქ მოთამაშე მხოლოდ თავის თავზე აღარ აგებს პასუხ, ის უკვე სხვის სიცოცხლესაც ხელჰყოფს. ეს უკვე ფილოსოფიაა, რომელიც გათვითცნობიერებულ მაყურებელს ერიხ ფრომის „მგლისა და ვაცის“ ურთიერთდამოკიდებულებას გაახსენებს.

მეტიც, ერთ–ერთი გადაცემის სახელწოდება რომ გავიხსენოთ, ბაბლუანის ფილოსოფია ძალიან ჰგავს „ფულოსოფიას“, რომელშიც ადამიანს კონკრეტულ ღირებულებას ადებენ. ფულის გამო მართლაც მოკლავ, მით უმეტეს თუ მოწინააღმდეგე იგივეს ლამობს. ამას თვითგადარჩენის ინსტინქტს უწოდებენ და მორალს არ ეწინააღმდეგება.

უცნაურია, მაგრამ წრის შეკუმშვის შედეგად, თვითმკვლელები ნელ–ნელა დუელანტები ხდებიან. ამ საბედისწერო თამაშის მონაწილეები თავის ბედს უკვე პირდაპირ თვალებში შესცქერიან. ერთის თვალებში შიში, მეორის კი ინდიფერენტულობა იკითხება.

ბაბლუანის „13“–ში ისევე, როგორც ცინცაძის ფილმში „გასროლის შიში“ ადამიანის დესტრუქციული არსი მეტ–ნაკლებად ჩანს. ევროპულ სივრცეში კი ეს შექსპირის მისამართით გაცემული რევერანსია, რადგან არახალია, რომ შექსპირის შემოქმედებაში ზემოაღნიშნულ პათოლოგიას განსაკუთრებული ყურადღება ეთმობა.

გარდა ამისა, „13“–ში ეთიკა ისეთივე პირობითია, როგორც შექსპირთან. ასეთ შემთხვევაში აღნიშნავენ ხოლმე, რომ ეთიკა ესთეტიკის სამსხვერპლოზეა დადებული, რაც შექსპირისთვის, მისი ეპოქის გათვალისწინებით, ჩვეული მოვლენაა. ევროპელი მაყურებელი არ იცვლება – პურიტანულ საზოგადოებაში შექსპირი კი არ იყო გულქვა და სადისტი, არამედ საზოგადოების მოთხოვნილება მუდამ იყო „პური და სანახაობა“, რომელიც ერთ ნიშნულზე უნდა დაბალანსებულიყო. ევროპულ ყაიდაზე გაწვრთნილი ბაბლუანი ამ მოთხოვნილებას სავსებით აკმაყოფილებს.

ამ ორომტრიალში რეჟისორის მორალურ–ზნეობრივი იმპერატივები ნაკლებად ჩანს. ბაბლუანიც „რულეტკას“ თამაშობს და შესაძლოა ვიღაცამ ის ამორალურ პირად შერაცხოს, მაგრამ მისთვის მორალი საკმაოდ პირობითი ცნებაა. სხვაგვარად რომ ვთქვათ, ბაბლუანთან მიზანიც ვიღაცის თვალთახედვის წერტილია. ზნეობრივი ლიგის წარმომადგენელი რომ ვიყო, რა თქმა უნდა, გავაკრიტიკებდი, მაგრამ მეც ისეთივე ადამიანი ვარ, როგორიც ბაბლუანის გმირი და შესანიშნავად მესმის, რომ ბუნებაში ძლიერისა და სუსტის კლასიფიცირების წესის თანახმად ამ მარათონში ფინიშამდე მხოლოდ ყველაზე ძლიერი მიაღწევს...

აი, აქ კი უკვე ბაბლუანი შეგნებულად ცრუობს. ადვილი ამოსაცნობია, რომ რეჟისორი ცრურწმენის კანონზომიერებას არ უღალატებს და „13“ რიცხვით აღნიშნული მოთამაშე თითქმის მარიონეტულ მდგომარეობაშია. ლაბირინთის გავლის შემდეგ ბაბლუანი ჟანრის ჩარჩოებს არ დაარღვევს (?) და მარიონეტს გაწირავს. ვფიქრობ, ეს არავისთვის ყოფილა მოულოდნელი. განსაკუთრებით ჩემთვის. მე კი სიურპრიზები და მოულოდნელობა მიყვარს, როგორიც ჩვევია კენ ლოუჩს, განსაკუთრებით ფილმში „გამარჯობათ, მე მქვია ჯო“, რომელშიც პერსონაჟი აბსოლუტურად მოულოდნელად თავს იხრჩობს.

„13“–ში კი მოულოდნელობას გამორიცხავს თანმიმდევრული ორიენტირები – მარცხიანი რიცხვი (თავიდათავი), ძმასთან გამოსასალმებელი სატელეფონო საუბარი, მოგებული თანხის ფოსტით გადაგზავნა და დუელში მოკლული მეტოქის ძმასთან მატარებელში საბედისწერო შეხვედრა. ბაბლუანის ალტერ–ეგოს ქცევა სიმპტომატურია და გარდაუვალ ფინალზე მიგანიშნებს. ბაბლუანი უმცროსი ისეთივე რეალისტია, როგორიც მისი მამა. მამა–შვილი ჰეფი–ენდზე პრინციპულ უარს აცხადებენ. ამასთანავე შვილი შავ–თეთრი კინოესთეტიკის ისეთივე ერთგული რჩება, როგორც მამამისი (თუმცა ასკეტური შავ–თეთრი გამოსახულება არ იწვევს სიღარიბის შეგრძნებას).
და ბოლოს, ფილმის გაწელილ სიუჟეტში საფრანგეთში დაბინავებული მიგრანტების ბედს რეჟისორი საკმაოდ მონოტონურად აღწერს მაშინ, როდესაც „რუსთავი 2“–ის ერთ–ერთ ძველ სარეკლამო ტიხარში სატელეფონო ჯიხურში ატუზული, შიშველ ფეხზე ძირგამოხეულ სანდლებში შემოსილი ბიჭის სახე–ხატი უცხოეთში მიგრანტების ყოფის მაქსიმალურად ამომწურავ და ლაკონურ სურათს ქმნის. გრძელი სიტყვა მოკლედ ითქმის და ეს თავისთავად უნდა გაითვალისწინოს ბაბლუანმა, მაგრამ სხვა ქართველი რეჟისორების ფონზე მას მნიშვნელოვანი უპირატესობა მაინც აქვს – როგორც ჩანს, რეჟისორმა ინტრიგის შექმნა იცის; ამასთანავე ქმნის სიუჟეტს, რომელიც ნაკლებად ჰგავს თითიდან გამოწოვილ ისტორიას. „ფულოსოფია“ ხომ თითოეული ჩვენთაგანის ფილოსოფიაა...

„გრაფიტი“ – თავისუფლების კონტური

გელა ბაბლუანის „13“–ის შემდეგ არანაკლებ საინტერესოა ვანო ბურდულის ფილმის განხილვა, რომელიც რეჟისორმა ჰულიო კორტასარის მოთხრობის „ჯერ არ წაუშლიათ“ მიხედვით გადაიღო. თანამედროვე ქართული კინოსთვის ლიტერატურის ეკრანიზაცია საკმაოდ მტკივნეული თემაა. სხვადასხვა თაობის ამ ბოლოდროინდელ ფილმებზე დაკვირვების შედეგად ერთი სამწუხარო კანონზომიერება გამოიკვეთა, რომელიც ლიტერატურული ნაწარმოების საკმაოდ ზედაპირულ ეკრანიზაციაზე მიანიშნებს. მით უფრო, რომ კლასიკური ნაწარმოების ეკრანიზაციისას რეჟისორები ძირითად აქცენტს პათეტიკაზე აკეთებენ. თავის მხრივ ახალგაზრდა თაობა იშვიათად ინტერესდება თანამედროვე დრამატურგიით, რომელიც მათთვის ნაკლებად ავტორიტეტულია. არ არის ავტორიტეტული თუნდაც იმ მიზეზით, რომ ერთიც და მეორეც, რეჟისორიც და დრამატურგიც აღწერილი მოვლენების უშუალო მონაწილენი, ან თვითმხილველები იყვნენ, რაც ნაწილობრივ უინტერესოს ხდის მათ ურთიერთთანამშრომლობას. ასე ფიქრობს ის ნაწილი, რომელიც ფილმს მარტოოდენ საკუთარ რესურსებზე დაყრდნობით იღებს.
ასეთი მიდგომა ლოგიკურია დოკუმენტალიზმში. რეალობის აღბეჭდვა და მხატვრულ ლიტერატურაზე დაყრდნობით რეალობასთან პარალელის გავლება რეჟისორისგან სხვადასხვა ოსტატობას მოითხოვს. მაგალითად, დოკუმენტალიზმით გატაცებული საშა ქორიძე ნაკლებად თავდაჯერებულია მხატვრულ კინოში, ხოლო მისი თანამედროვე გიორგი მასხარაშვილი სახელდახელოდ გადაღებული დოკუმენტური ფილმის სუსტ მხარეს ვერ ნიღბავს დოგმის სტილით. ვანო ბურდული კი კორტასარის მოთხრობის ეკრანიზაციის მეშვეობით ახერხებს დოკუმენტალიზმისა და მხატვრული კინოს სტილის გაერთიანებას. ეს მით უფრო უადვილდება, რომ ერთ–ერთ თავის ინტერვიუში მწერალი ხაზგასმით აღნიშნავდა, რომ ბორხესისა და მისი ფანტასტიკური ნაწარმოები იმით განსხვავდება, რომ ბორხესის ნაღვაწი კაბინეტში დაწერილ მოთხრობას ჰგავს, მისი კი ქუჩაში... ასე რომ, ბურდულმა ფაქტობრივად რეალობას რეალობა მოარგო.
აქ იკვეთება ქართული და უცხოური კინოსკოლების შორის არსებითი სხვაობა. ამ უკანასკნელის უპირატესობა რეჟისურის ფუნდამენტალურ ცოდნაში ვლინდება. ბურდულმა კინემატოგრაფიული ნათლობა რუსეთში, ВГИК–ში მიიღო, რაც ფილმის თითოეულ კადრში იგრძნობა. ასეთივე სხვაობა იგრძნობა ბურდულსა და საქართველოში აღზრდილ კინორეჟისორებს შორის.

თბილისში ბურდულის „გრაფიტის“ პრემიერა სექტემბრის ბოლომდე უნდა გაიმართოს, ამიტომ ვფიქრობ ფილმზე მცირე კომენტარი რეჟისორსაც წაადგება. შინაგანი კონსტიტუციიდან გამომდინარე, ვანო ბურდულმა გადაიღო თანამედროვე იგავი ხელოვნების ზნეობრიობასა და უზნეო ცენზურაზე, რომელიც ყოველთვის ცდილობდა და ცდილობს შემოქმედისა და შემოქმედების უნიფიცირებას. კორტასარი, რომელიც მუდმივი სამოქალაქო ომის პირობებში ჩამოყალიბდა, ყველაზე უკეთ გრძნობდა ერის მაჯის ცემასა და ხელოვნებაზე პოლიტიკის დესტრუქციულ ზეგავლენას.
იქნებ ამიტომ, ვანო ბურდულის მიერ ეკრანიზირებული ნაწარმოები ზუსტად გადმოსცემს ხელოვანის ბედს პოლიტიკური კატაკლიზმების პერიოდში. კითხვა – შეიძლება იყოს თუ არა ხელოვნება აპოლიტიკური? ლაიტმოტივად გაზდევს ბურდულის ფილმსაც. ფილმის გმირები პასუხს თითქოს სპონტანურად გასცემენ – შეიძლება, მაგრამ არ უნდა იყოს, რადგან ამ სოციო–კულტურულ წარმონაქმნს დიდი როლი აკისრია საზოგადოებრივი აზრის, ან ზოგადად დემოკრატიის ჩამოყალიბების პროცესში. მით უფრო, რომ, განვმეორდები, ჩვენში ერის სინდისის როლს ყოველთვის ასრულებდა ხელოვანი.

ბურდულის ფილმი განსაკუთრებულად აქტუალურად ჟღერს მას–მედიის შეზღუდვის ფონზე. სიტყვის თავისუფლების შეზღუდვა ადამიანს თვითგამოხატვის სხვა საშუალებისკენ უბიძგებს. „გრაფიტიში“ ცენზურის მარწუხებში მოყოლილი მწერალი თავისი პოზიციის გამოხატვას კედელზე ხატვით ცდილობს, ამავე ცენზურით დაშინებული მხატვარი გოგონა კი თავისუფალი აზროვნების ყოველგვარი მინიშნებას სპობს და კოცონზე წვავს თავის ნამუშევრებს... „მაგრამ აქედან ვერ წაშლი!“... ამიტომაც უწოდა კორტასარმა ნოველას „ჯერ არ წაუშლიათ“.

„გრაფიტი“ ფანტასმაგორიულ ქვეყანაში ვითარდება. მიუხედავად ამისა, ფილმის ტოტალიტარული მოდელის მორგება ნებისმიერ ქვეყანაზე შეიძლება. სამოქალაქო ომგამოვლილი ქართველი მაყურებელი ასოციაციებს ალბათ მტკივნეულად განიცდის, რადგან ბურდული მცირე ხნით აწმყოდან წარსულში გვაბრუნებს და ამ ქაოტური სურათის ხელახალი განცდა ნამდვილად არ იწვევს ნოსტალგიურ ტკბობას. ისე გგონია, თითქოს „გრაფიტი“ მატრიცაა, რომელშიც რეალური მოვლენების დეფიციტს ვირტუალური მოვლენები ავსებენ. ქართველი მსახიობები, გიო ნაკაშიძე და ნანკა კალატოზიშვილი მეამბოხე ხელოვანების როლს ასრულებენ. მათი გარჯა ხან კომიკურია, ხან კი დრამატული, რადგან ამხელა მექანიზირებულ სამყაროსთან ორი პატარა, მაგრამ დიდსულოვანი ადამიანის ჭიდილი ხან ღიმილს იწვევს და ხან ცრემლს.

ამასთან დაკავშირებით კიდევ ერთი რამ უნდა ითქვას. ტოტალიტარული რეჟიმი ყოველთვის ქმნის კონტრკულტურას, რომლის მორჯულებას, ან მოსყიდვას თანმიმდევრულად ცდილობენ. ყველაზე აპრობირებული მედოთია ხელოვნების იმ სფეროს სუბსიდირება, რომელიც პრობლემას უქმნის ხელისუფლებას. ეს პროცესი გრძელდება იქამდე, სანამ ხელოვანი სპონსორის ზეგავლენის ქვეშ არ მოექცევა და არ გახდება მასზე ნარკომანივით დამოკიდებული... ახალგაზრდა კინორეჟისორები ამ გარიგებაში ნაკლებად მონაწილეობენ, თუმცა თავის დროზე დოკუმენტალისტების მიერ „კმარას“ იდეალიზირებამ საზოგადოება მათ ანგაჟირებაზე აალაპარაკა.

ახალგაზრდა, მაგრამ უკვე „ხელფასის“ მოლოდინით გადაღლილი ახალი თაობა ნამდვილად ვეღარ ქმნის კონტრკულტურას. მეამბოხე თაობა დროზე ადრე მორჯულდა, ხოლო სხვა რეჟისორებმა, იმავე ვანო ბურდულმა და გელა ბაბლუანმა, მოახერხეს პროტესტანტული ფესვების გადგმა სხვა, უფრო ნოყიერ ნიადაგზე. იქნებ ამიტომ მათი კრიტიკა უფრო ზედაპირულ ხასიათს ატარებს, რადგან ზოგადი ფონის გათვალისწინებით მათი შემოქმედებისადმი უფრო ლოიალური და მადლიერი უნდა იყო; იმ უბრალო მოტივით, რომ ორივე რეჟისორი, განსაკუთრებით ვანო ბურდული ქმნის სოციალური და კრიტიკული რეალიზმის მეტ–ნაკლებად ამომწურავ სურათს და მიაკუთვნის მას ქართულ კინემატოგრაფს.

P.S. ყველაზე მეტად იმაზე მწყდება გული, რომ ამ გაჭირვების ჟამს ქართველებმა იუმორის შეგრძნება დავკარგეთ. სოციალიზმის პერიოდში ლამის კინოკომედიების კონვეირებას ახდენდნენ და ეს ის იშვიათი და ბედნიერი გამონაკლისი იყო, როდესაც რაოდენობა და ხარისხი თანაფარდი იყო. მას შემდეგ, რაც არისტოფანეს სატირამ ფაქტობრივად სასიკვდილო განაჩენი გამოუტანა იმ დროის ერთ–ერთ ყველაზე დიდ მოაზროვნეს, სოკრატეს – სიტყვის და, მით უმეტეს, სატირის მნიშვნელობას არ ივიწყებდნენ. ხშირად მიმართავდნენ მას სოციალიზმის ეპოქაშიც, რომელშიც მშვენივრად აცნობიერებდნენ, რომ პრობლემის გაშარჟება და გაქილიკება მის განეიტრალებას იწვევს. ამის შემდეგ მხოლოდ ისღა დამრჩენია ვიკითხო – ნუთუ ამქვეყნად დასაცინი აღარაფერი დარჩა და პრობლემებიც გამოგველია?







КРИТИК - Мы страшные, потому что работаем над этим...

kalatozishvili.wordpress.com
0

#358 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   KALATOZIK Icon

  • Super Member
  • PipPipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 1014
  • რეგისტრაცია: 28-March 07

Posted 23 March 2008 - 01:52 AM

QUOTE(ico @ Mar 23 2008, 12:48 AM)
როდის გამოვიდა ეგ ხომ არ გახსოვს? რა თვე იყო?
View Post



"სუბორდინაცია"? თუ არ ვცდები იაშა მგონი ივნისში raviaba.gif
КРИТИК - Мы страшные, потому что работаем над этим...

kalatozishvili.wordpress.com
0

#359 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   KALATOZIK Icon

  • Super Member
  • PipPipPipPip
  • ჯგუფი: Members
  • პოსტები: 1014
  • რეგისტრაცია: 28-March 07

Posted 23 March 2008 - 01:53 AM

smile.gif მე ვიპოვე შენი რეცენზია ჩემთან არქივში smile.gif აი, ინებე

ICO
როგორ ჩამოვიტანოთ ‘სუბოტექსი’

ამ პოსტში ცვლილებები შეიტანა ico: 23 March 2008 - 01:55 AM

КРИТИК - Мы страшные, потому что работаем над этим...

kalatozishvili.wordpress.com
0

#360 მომხმარებელი არაა ფორუმზე   ico Icon

  • barnabichich
  • PipPipPipPipPipPipPipPip
  • ჯგუფი: Moderators
  • პოსტები: 30116
  • რეგისტრაცია: 25-October 05

Posted 23 March 2008 - 01:54 AM

როგორ ჩამოვიტანოთ “სუბოტექსი”
“სუბორდინაცია” _ ახალი ქართული ფილმი ერთჯერადი ნახვისთვის

"24 საათი"

...ძალიან ცუდია, რომ ჩვენს ქვეყანაში ცოტა ფილმს იღებენ, მაგრამ საშინელებაა, როდესაც უკანასკნელი ორი-სამი წლის განმავლობაში მათი თემატიკა უცვლელია _ ნარკომანია ქართული კინოსთვის იგივე შთაგონების წყაროდ იქცა, როგორც 70-იანელი ამერიკელებისთვის ვიეტნამის ომი ან საბჭოთა კინემატოგრაფისთვის ფაშიზმზე გამარჯვება. სწორედ ნარკომანიის თემატიკას აგრძელებს ახალგაზრდა რეჟისორი აჩიკო ქავთარაძე ფილმში “სუბორდინაცია”, რომლის დამზადება კინოსტუდია “სანგუკოს”, მაყურებლამდე მიტანა კი “ამირანს”, “რუსთაველს”, “ახმეტელს” და ბათუმის, ზუგდიდის, ქუთაისის და რუსთავის კინოთეატრებს დაევალა.
აუცილებელი ინფორმაცია: თუ ბოლო ქართული ფილმის ნახვა გსურთ, ბილეთის შესაძენად “ოუშენის 13 მეგობრის” ან ტარანტინოს “სიკვდილის მანქანის” მსგავსად 8 ლარის გადახდა მოგიწევთ. არადა “სუბორდიანაციას” ვიდეოპროექტორის საშუალებით, 2 ლარიან DVD დისკზე ჩაწერილს ნახავთ, თანაც არც თუ მცირედი ხარვეზებით _ კადრის გაშეშება და ხმის ჩაწყვეტა ფილმის სრულ აღქმაში დაახლოებით ისევე შეგიშლით ხელს და აგიშლით ნერვებს, როგორც ფეხსაცმელში ჩავარდნილი კენჭი...
“სუბორდინაცია” აჩიკო ქავთარაძის პირველი სრულმეტრაჟიანი ნამუშევარია. ფილმიდან აშკარად ჩანს, რომ ქავთარაძეს უყვარს კინო და ფილმებსაც, განსაკუთრებით კი ცნობილ ფილმებს, ხშირად უყურებს. იმდენად ხშირად, რომ ამ ფილმებში გამოყენებული კინოხერხები გათავისებული აქვს და ჰგონია, რომ მათი გამოყენება საკუთარ ნამუშევარშიც შეუძლია. მაგალითად, დავიფიცებ, რომ ახალგაზრდული კომედია “ევროტური” ათჯერ მაინც ექნება ნანახი. ამ ფილმში მაყურებლის ქვეყნიდან ქვეყანაში გადამყვანი აპლიკაციური ტიხრები ქავთარაძემ თავისი ფილმის გმირების გაცნობის სცენებში რამდენჯერმე გამოიყენა. წარმატებით იყენებს გაი რიჩის (და არა მხოლოდ მის) კინოენასაც და კლიპური სტილისტიკით აწყობილ კადრებში ისევ და ისევ ფილმის გმირებზე მოგვითხრობს.
რაც შეეხება ფილმის გმირებს, უფრო სწორად კი ანტიგმირებს, აჩიკო ქავთარაძე ხუთი მათგანის ისტორიას გვაცნობს. წლების წინ ყველა კარგი ბავშვი იყო, წამალს შემთხვევით გაუსინჯა გემო, ან ცუდმა ბიჭებმა “გააფუჭეს”, მეგობარმა გოგონამ შეაჩვია, შესანახად დაუტოვეს, ამანაც ცდუნებას ვერ გაუძლო და სხვისთვის განკუთვნილი წამალი ვენაში შეუშვა და ასე შემდეგ. ოი ოი ყველაზე ცუდი კაცი კი პოლიციელია, რომ ჰკითხო, ნარკომანებს იჭერს, არადა თავადაც წამალზე ზის!..
როგორც ხვდებით, “სუბორდინაცია” რამდენიმე ბანალური ისტორიის ნაკრებია, რომელთა გაერთიანება და აწყობა რეჟისორმა სხვადასხვა კინოხერხის გამოყენებით შეძლო. ზემოთ ნახსენები “ნასესხები” სტილის გარდა ქავთარაძე სხვა ჟანრშიც ეძებს გამოსავალს. მაგალითად იყენებს კომპიუტერულ გრაფიკას და “სუბოტექსის” პარიზიდან ჩამოტანის მთელ “ტრაფიკს” ციფრული ენით გვიხსნის. კარგია, როდესაც ახალგაზრდა რეჟისორი თამამად იყენებს თანამედროვე ტექნოლოგიებს, მაგრამ ამ წიაღსვლებისას ავიწყდება ყველაზე მთავარი _ დინამიკა, რიტმი, ტემპი, რის გამოც მთელი ეს წვალება ხუხულასავით ენგრევა და მაყურებელსაც ქვეშ იყოლებს.
მაგალითად ისევ ნახსენებ პარიზულ ვოიაჟს მოვიყვან: თბილისი-პარიზი-თბილისის საჰაერო გზა, ადგილობრივ ბომჟებთან ფინანსური გარიგება და სასურველი საქონლის შეძენის სცენა კომპიუტერული გრაფიკითაა შესრულებული. თუმცა მთხრობელის ხმა მთელი ამ მაქინაციის ახსნას მანამდე ასწრებს, ვიდრე გმირი პარიზში ჩაფრენილი თვითმფრინავის ტრაპიდან ჩამოვა. ვიზუალური მასალა კი დაახლოებით ერთი წუთის განმავლობაში გრძელდება და ფაქტობრივად თავიდან ვუყურებთ იმას, რაც უკვე მოვისმინეთ. როგორც ჩანს, რეჟისორი შიშობს, რომ მთხობელის მონაყოლიდან რამე დეტალი გაგვეპარება და “სუბოტექსის” ნაცვლად შემთხვევით ჟანგიანი ანჯამების გამყიდველს რომ მივადგეთ, მერე როგორ შეგვხედავს თვალებში...
სრულიად ზედმეტი და მოსაწყენია ფილმის დადებითი გმირის, ბოდოსა და მისი შეყვარებულის სცენაც, როდესაც ისინი კაფეში სხედან ან ქუჩაში სეირნობენ. მაშინვე გაგახსენდებათ ინგასა და კუკარაჩას ლოვ სცენები “კუკარაჩადან”. ეს ხომ უკვე ვნახეთ, ჰოდა მოსაწყენია!
თუმცა “სუბორდინაციაში” მხოლოდ რეჟისორი როდი სცოდავს (მით უმეტეს, რომ ეს მისი პირველი სერიოზული ნამუშევარია). საკმაოდ ცნობილი და “ჰოლივუდში” დატრენინგებული გოგა დევდარიანი ხანდახან საოცრებების ჩადენას ახერხებს _ ერთ ეპიზოდში შტატივიდან ჩამოხურებულ კამერას ისე “შეუმჩნევლად” ასწორებს, იგორ კიო ალბათ საფლავში ტრიალებს.
საფლავში ერთი-ორი ბრუნის გაკეთება მსახიობებსაც მოუწევთ, რადგან თითქმის მთავარი გმირების შესრულება რატომღაც ყველაზე ყალბი გამოხედვისა და მეტყველების მქონე მსახიობებს დაევალათ. რამდენიმე მათგანი კი სულაც არაპროფესიონალია. მაგალითად, “ცუდი პოლიციელის” როლს დათო კოვზირიძე ასრულებს _ ძალიან კარგი ჟურნალისტი, რომელიც კინოსიმაღლეების დაპყრობას თავისი სახასიათო გარეგნობით ცდილობს. ვიზუალურად მომგებიანია თიკო თოფურიაც, თუმცა იმდენად არადამაჯერებელი, რომ ძნელია ირწმუნო, რომ მისი გმირი შიდსითაა ავად და ამას ძალიან განიცდის. ფილმის ავტორების განცხადებით, მისი გადაღება 50 ათასი დოლარი დაჯდა. დაემატებინათ ცოტაც და პროფესიონალი მსახიობები მიეწვიათ. დარწმუნებული ვარ, გადასაღებ მოედანს მონატრებული მსახიობები სიხარულით დათანხმდებოდნენ სახალხოდ “გაჩხერვასაც” და “ლომკაც” უფრო დამაჯერებელი ექნებოდათ.
მსახიობების გარდა პრობლემა დიალოგებშიცაა. ნარკომანებისთვის დამახასიათებელი საუბრის მანერითა და სპეციალური ტერმონოლოგიით გატენილი ტექსტები რადიოდადგმის სცენარს უფრო ჰგავს, ვიდრე ქუჩაში გაგონილს _ მსგავსი თემატიკის ფილმს კი ეს უკანასკნელი უფრო უხდება. სწორედ მსგავსი კომპონენტების უხეში ხარვეზები თუ სრული არ არსებობა ფილმს ისე უკარგავს დინამიკას და რიტმს, როგორც მე დამეკარგა მისი ხელმეორედ ნახვის სურვილი. ერთხელაც საკმარისია... გმადლობთ.


ფრენკ ზაპა რომ წავიდა, 1993 წლის 4 დეკემბერი იყო...
მაშინ მოკვდა მუსიკა
----
(Presence :wub:)
--------
FAITH NO MORE - BACK, GOD FORBID, INTO THE MONKEY CAGE!!!
--------
ლუკასი: მთავარ გმირს ინდიანა სმიტი ქვია.
სპილბერგი: სმიტი? არ მომწონს სმიტი.
ლუკასი: კარგი. მაშინ ჯონსი იყოს.
სპილბერგი: ჰო, იყოს ჯონსი.
-----
Hold Devil's Pot of Tea!!
0

  • (16 Pages)
  • +
  • « First
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • Last »
  • You cannot start a new topic
  • You cannot reply to this topic

1 მომხმარებელი ათვალიერებს ამ თემას
0 მომხმარებელი, 1 სტუმარი, 0 ანონიმური მომხმარებელი